Επέλεξαν γραμματέα για «αντιπολίτευση της κραυγής»

Παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ από το απέναντι μπαλκόνι, αλλά με το ενδιαφέρον που αναπόφευκτα δείχνει ο ανταγωνισμός: στο Κίνημα Αλλαγής σχεδόν πανηγύρισαν με την τοποθέτηση του Δημήτρη Τζανακόπουλου στη θέση του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αυτή, σε συνδυασμό με την επιλογή του Νάσου Ηλιόπουλου για τη θέση του εκπροσώπου Τύπου, επιβεβαιώνει το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στα δύο κόμματα. Οι τελευταίες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα απομακρύνουν ακόμα περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ από το Κίνημα Αλλαγής, το κυριότερο όμως για τα κεντροαριστερά στελέχη είναι πως τον απομακρύνουν από την «γκρίζα ζώνη» του προοδευτικού χώρου.

Στη Χαριλάου Τρικούπη αντιλαμβάνονται ειδικά την τοποθέτηση Τζανακόπουλου ως «επιλογή εσωτερικών διευθετήσεων», που μοναδικό στόχο έχει την ολική κυριαρχία του Τσίπρα στον κομματικό μηχανισμό. Θεωρείται, παράλληλα, ένα πρόσωπο οξύθυμο, που δεν έχει διστάσει πολλές φορές να εκφραστεί με σκληρές εκφράσεις τόσο για το ίδιο το Κίνημα Αλλαγής όσο και για την πιθανότητα συνεργασίας των δύο χώρων. Κλείνει, επομένως, τον κύκλο της προσπάθειας θεσμικής σύγκλισης που είχε ξεκινήσει, χωρίς αποτέλεσμα, η Κουμουνδούρου, επιστρέφοντας στην παλαιότερη τακτική του διεμβολισμού, που όμως δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο Τζανακόπουλος στη θέση του γραμματέα, ως προσωπική επιλογή της ηγεσίας, αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τη διαφορά για την οποία μιλούν στην Κεντροαριστερά. «Εκπροσωπεί», λένε, «την αντιπολίτευση της κραυγής, η οποία δεν μπορεί να εκφράσει έναν εναλλακτικό προοδευτικό λόγο» και έχει συνδεθεί, ακόμα και ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, με ένα πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει τις εντυπώσεις.

ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ «ΠΑΛΙΟΥ ΣΥΡΙΖΑ». Ο Ηλιόπουλος είναι σαφώς πιο συμπαθής φιγούρα από τον Τζανακόπουλο, πράγμα που φάνηκε από την επίδοσή του στον Δήμο Αθηναίων. Τόσο ο ένας, όμως, όσο και ο άλλος προέρχονται από τα σπλάχνα του κομματικού σωλήνα. Εκπέμπουν μια εικόνα «παλιού ΣΥΡΙΖΑ»: όχι του πολυφωνικού ΣΥΝ του 3%, αλλά του ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως διαμορφώθηκε την εποχή της ανόδου του – μια εικόνα, δηλαδή, που στα λόγια επιχειρεί να αναιρέσει η ηγεσία του, που προτιμάει να μιλά για ένα κόμμα που εξελίσσεται ανάλογα με την εποχή και τα βιώματά του. Και αυτό έχει σημασία για τα στελέχη του Κινήματος Αλλαγής, γιατί τα πρόσωπα που επέλεξε (στην πράξη, αυτή τη φορά) δεν είναι οικεία για εκείνους που προτίμησαν τον ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια και δεν υποδηλώνουν το άνοιγμα του κόμματος στο κεντροαριστερό ακροατήριο. Υπό μια έννοια, δεν μοιράζονται την ενοχή όσων μετακόμισαν από το ένα κόμμα στο άλλο: ήταν και παραμένουν στον χώρο τους, κερδίζοντας μάλιστα και θέσεις-κλειδιά στον κομματικό μηχανισμό. Από την άλλη, τα στελέχη της Προοδευτικής Συμμαχίας, που περίμεναν το συνέδριο για να ενσωματωθούν πλήρως στο εσωτερικό του κόμματος, τώρα όχι μόνο πρέπει να περιμένουν έναν χρόνο ακόμα για το τυπικό της υπόθεσης (και, στο μεσοδιάστημα, την πρωτοβουλία της ηγεσίας για ενοποίηση των οργάνων), αλλά περιορίζονται σε πιο περιφερειακούς ρόλους – σε μια προσπάθεια, ίσως, και του ίδιου του Τσίπρα να τους υπενθυμίσει πως όλα θα γίνουν με τους δικούς του όρους.

Οι αλλαγές στον ΣΥΡΙΖΑ αποτιμώνται θετικά στο Κίνημα Αλλαγής γιατί, επί της ουσίας, δεν είναι αλλαγές που μπορούν να τους προξενήσουν πρόβλημα. Τους δίνει σ’ αυτή τη φάση, αυτό που θέλουν περισσότερο: μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων, μεγαλύτερο πεδίο δράσης.