Σχέδιο και αλληλεγγύη και {LF}όχι «δύο μέτρα και δύο σταθμά»

Είκοσι φιλοξενούμενα παιδιά και οκτώ εργαζόμενοι από τη δομή φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων στον Βύρωνα βρέθηκαν θετικοί στον νέο κορωνοϊό. Δυστυχώς δεν είναι τα πρώτα θύματα της ανάλγητης κυβερνητικής πολιτικής που στοχοποιεί αδιαφορώντας και μάλλον δεν θα είναι τα τελευταία. Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι οι συγκεκριμένοι χώροι δεν φιλοξενούν πάνω 30 παιδιά, τότε στην καλύτερη περίπτωση τα 2/3 – στη χειρότερη το σύνολό τους – βρέθηκαν θετικά.

Από τις πρώτες μέρες του Μαρτίου η κυβέρνηση έδειξε αργά αντανακλαστικά στο ζήτημα της υγειονομικής θωράκισης των δομών φιλοξενίας. Παρά τις οδηγίες του ΠΟΥ, παρά τις εκκλήσεις των διεθνών Οργανισμών, ακόμα και των ευρωπαϊκών Θεσμών, επιλέχθηκε η προσέγγιση της στεγανοποίησης και του εγκλεισμού ώστε να λειτουργήσει η ανοσία της αγέλης σε ένα, μόνο φαινομενικά, κλειστό οικοσύστημα. Με λίγα λόγια είπαν θα τους κλείσουμε μέσα και αν νοσήσουν, τουλάχιστον θα κολλήσουν μεταξύ τους, αλλά δεν θα επηρεαστεί η τοπική κοινωνία.

Απάνθρωπο ως αντίληψη, αλλά αυτό έγινε γενικευμένα στην περίοδο της καραντίνας και συνεχίζει να γίνεται σε αρκετές περιπτώσεις όπως δείχνουν τα γεγονότα. Θα αναρωτηθεί κανείς ευλόγως τι θα μπορούσε να είχε γίνει ή να γίνει από εδώ και εμπρός καλύτερα.

Το τρίπτυχο είναι απλό και λογικό, αλλά προϋποθέτει πολιτική βούληση. Τεστ εντοπισμού της νόσου ανά τακτά χρονικά διαστήματα στον φιλοξενούμενο πληθυσμό και τους εργαζόμενους. Παροχή επαρκών μέσων ατομικής προστασίας και ειδών προσωπικής υγιεινής σε όλους όσους διαμένουν ή εργάζονται στις δομές και πρόβλεψη για ειδικούς χώρους καραντίνας και απομόνωσης των ύποπτων κρουσμάτων. Και φυσικά ενίσχυση των μονάδων υγείας, τόσο αυτών που λειτουργούν εντός των δομών, όσο και εκείνων του ΕΣΥ που εξυπηρετούν τον γενικό πληθυσμό και έμειναν να ακούν τα χειροκροτήματα της συζύγου του Πρωθυπουργού, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη.

Σε κάθε τι που συμβαίνει, όμως, πρέπει να αναζητούμε την αιτία. Εν προκειμένω θα ήταν μάλλον αφελές να υποστηρίξει κάποιος ότι η πολιτική που έχει επιλεχθεί πηγάζει από άγνοια. Η ΝΔ από τις πρώτες μέρες της στην εξουσία, αλλά και από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ομνύει στην ελευθερία της αγοράς, στη λογική «βλέποντας και κάνοντας» πάντα με το μικρότερο κόστος για το κράτος, ενώ δεν υπερασπίζεται τους πιο ευάλωτους που πρέπει μόνοι τους να προστατευθούν και να επιβιώσουν.

Σε αυτή τη βάση, θα ήταν σαφώς πιο λογικό το πρώτο κρούσμα να είχε εμφανιστεί στη φαβέλα της Μόριας ή της Σάμου και όχι σε μια πτήση από το Μιλάνο. Ωστόσο, τα πράγματα κύλησαν διαφορετικά. Το μοντέλο του εγκλεισμού που επιλέχθηκε θεωρεί τους πρόσφυγες ως εν δυνάμει απειλή για τη δημόσια υγεία, ενώ αποτελεί αποκλειστικά καταστολή και όχι πρόληψη. Σε πολύ δύσκολες συνθήκες υγιεινής, σε καθημερινό συνωστισμό για το φαγητό, σε άτυπους καταυλισμούς και «ζούγκλες», με εργαζόμενους των προγραμμάτων ΟΑΕΔ να απολύονται, χωρίς γιατρούς στις δομές, χωρίς ΑΜΚΑ, χωρίς άσυλο, χωρίς διερμηνείς, χωρίς, χωρίς.

Ας φανταστεί ο καθένας μας πώς θα ένιωθε να ζει από τον Μάρτη σε ένα τέτοιο καθεστώς σε ένα από τα Κέντρα Υποδοχής των νησιών. Και επειδή ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου ας φανταστεί κάθε μέρα να διαβάζει στα κοινωνικά μέσα ότι αυτός, ο φτωχός, ο εγκλεισμένος, που πάλεψε με τη θάλασσα για να σώσει την οικογένειά του δεν είναι μόνο ανεπιθύμητος εισβολέας αλλά και υγειονομική απειλή.

Πρέπει λοιπόν να  αναλογιζόμαστε την κατάσταση όχι με διάθεση εύκολων συμπερασμάτων, αλλά με ξεκάθαρο και οργανωμένο σχέδιο που θα θωρακίζει όλες τις κοινωνικές ομάδες χωρίς διακρίσεις και αίσθημα αλληλεγγύης στον αδύναμο που χρειάζεται την προστασία της πολιτείας περισσότερο από εμάς. Μακριά από κοντόφθαλμες και επικίνδυνες λογικές στάθμισης οικονομικού και άλλου κόστους, ανθρώπων δεύτερης κατηγορίας και καλλιέργειας κοινωνικού αυτοματισμού.

Ο Γιώργος Ψυχογιός είναι βουλευτής  Κορινθίας και τομεάρχης Μεταναστευτικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ