Στην Τούμπα είπα: «Γιατί αυτή η φάση σε μένα;»

Ακριβώς λίγους μήνες μετά. Αυτό το καλοκαίρι ήταν από τα αξέχαστα για τον Γιώργο Κομίνη. Τον ηλικίας 40 ετών διεθνή διαιτητή που αποστρατεύτηκε και δεν θα σφυρίξει στο προσεχές πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας. Οχι με δική του απόφαση. Αλλοι κίνησαν τα νήματα και έκοψαν έναν ρέφερι που θεωρούνταν από τους κορυφαίους της γενιάς του.

Αποφάσισε να μιλήσει. Να πει όσα ήθελε στα ΝΕΑ. «Ο διαιτητής δεν πρέπει να είναι αμίλητος. Πρέπει να έχει άποψη. Να ακούγεται. Δεν συμφωνώ με την άποψη να μην καταθέτει τη γνώμη του. Στον χώρο ακούγονται πολλά. Ας μιλά», λέει, λες και θέλει να εξηγήσει, να αιτιολογήσει την απόφασή του να βγει στο φως της δημοσιότητας. Λάθος. Να ακουστεί. Γιατί τη δημοσιότητα τη χόρτασε για τα καλά εδώ και περίπου εννιά χρόνια που έπαιξε στα κορυφαία πρωταθλήματα, μαζί και σε διεθνείς αγώνες.

Τυχαία

«Ολα άρχισαν λες και από σπόντα. Σε ένα βράδυ μέσα. Οχι σχήμα λόγου. Κυριολεκτικά. Επαιζα ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Στην πόλη μου, την Ηγουμενίτσα. Δεν ήμουν και το μεγαλύτερο ταλέντο. Κάποτε ένας φίλος μου είπε ότι θέλει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στη διαιτησία. Μου άρεσε. Τον ακολούθησα τον δρόμο αυτό. Δεν με πρόδωσε. Γεύτηκα τα πάντα είναι αλήθεια. Επαιξα όλα τα ντέρμπι, είχα την τιμή να παίξω τελικό Κυπέλλου, διάφορους αγώνες κρίσιμης σημασίας, όπως και να ζήσω ξεχωριστές εμπειρίες ως διεθνής διαιτητής. Εκπλήρωσα τις φιλοδοξίες μου κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Αλλά σταμάτησε η διαιτησία για μένα. Κάπως απότομα. Νιώθω πως είναι άδικο. Δεν εξεπλάγην βέβαια. Τα τελευταία δύο χρόνια έπαιρνα τα μηνύματα από αρκετούς. Στο εξωτερικό ακόμη και σε ηλικία 45 ετών δίνουν στους διαιτητές μεγάλα παιχνίδια, εδώ στα 40 μου με σταμάτησαν», τονίζει και η πίκρα του δεν κρύβεται.

Κοιτά τον άλλο στα μάτια. Στο ραντεβού ήλθε με αθλητική περιβολή. Μπλουζάκι. Βερμούδα. Ο υδράργυρος στην Αθήνα έδειχνε καύσωνα. Το καφέ στο Παλαιό Φάληρο όμως, ήταν εξαιρετικά φιλόξενο. «Ενα διήμερο θα μείνω στην πρωτεύουσα. Για δουλειές. Να δω πλέον τι θα κάνω την επόμενη ημέρα», προσθέτει.

Το πρώτο ματς

Ακόμη θυμάται το πρώτο του παιχνίδι στη Σούπερ Λίγκα: «Ηταν ένα ματς ανάμεσα ΑΕΚ – Εργοτέλης. 1-0 για την ΑΕΚ. Κατά σύμπτωση, ΑΕΚ είχα παίξει και σε ένα σημαντικό φιλικό εκείνο το καλοκαίρι. Περίμενα να με ορίσουν κοντά στην περιοχή μου, ίσως σε παιχνίδια προετοιμασίας στην Κέρκυρα και ξαφνικά μου έδωσαν το ΑΕΚ – Χετάφε. Σπουδαία εμπειρία. Με πολύ κόσμο, καθώς παρουσιαζόταν τότε η νέα ομάδα της ΑΕΚ».

Η διαδρομή κάποιες φορές φωτογενής, άλλοτε μέσα στα σύννεφα. Οχι με δική του ευθύνη κατ’ ανάγκη. Του θυμίζω το τελευταίο του παιχνίδι, αυτό στις αρχές του Ιουλίου ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ. Ενα πέναλτι υπέρ των Ερυθρόλευκων που καταλόγισε προκάλεσε διαμαρτυρίες από τους Πράσινους. Απαντά: «Ηταν ένα αδιάφορο βαθμολογικά παιχνίδι, αν και αγώνας ανάμεσα στους συγκεκριμένους δύο ποτέ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιος. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν για τη φάση με τον Βαλμπουενά. Ηταν κακή στιγμή λειτουργίας του όλου συστήματος και συνεννόησης με το VAR. Ισως έφταιξε η αμοιβαία και υπέρμετρη εμπιστοσύνη που είχαμε μεταξύ μας, τα μέλη της διαιτητικής ομάδας. Εγω καταλόγισα την παράβαση εκτός περιοχής. Ο VAR από τα πλάνα που είχε, έκρινε ότι δεν έχριζε ανασκόπησης η καθ’ αυτού παράβαση και εστιάσαμε στο εάν είναι εντός ή εκτός περιοχής. Δεν δόθηκε η πρέπουσα προσοχή στο εάν υπήρχε όντως παράβαση. Βλέποντας ξανά τη φάση σε ροή και από διαφορετική λήψη αργότερα στο ξενοδοχείο, ναι, έκανα λάθος. Επρόκειτο για λανθασμένη απόφασή μου».

Τα σουβλάκια στον θάλαμο

Το φιλμ των αναμνήσεων γυρνά. Για το ματς του Παναθηναϊκού στη Λαμία και το περίφημο στιγμιότυπο με τα σουβλάκια στον θάλαμο, τότε που ήταν VAR. «Και να πεις πως τα φάγαμε… Δεν ήταν δικά μας. Του συνεργείου ήταν. Μία στιγμή και μόνη. Λες και συνέβη για κάποιον λόγο, τώρα που το σκέφτομαι, όχι τόσο αθώα. Ανοιξε η πόρτα, εμφανίστηκαν τα σουβλάκια και απαθανατίστηκε το περιστατικό».

Η αποφράδα νύχτα

Φυσικά, η φάση και το ματς που σημάδεψε την καριέρα του Γιώργου Κομίνη ήταν το προ διετίας ντέρμπι στην Τούμπα. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έχουμε τη διαιτητική ζωή του Κομίνη πριν και μετά το 2018 και το ραντεβού του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ. Ενα παιχνίδι-φωτιά! Σχεδόν κυριολεκτικά.

Πόσες φορές έχεις δει τη φάση με το γκολ του Βαρέλα;

«Πολλές. Πάρα πολλές. Απειρες. Λέω συχνά γιατί να μου τύχει σε μένα κάτι τέτοιο. Γιατί να συμβεί αυτό. Και ξέρεις, είχα κάνει μια από τις καλύτερες διαιτησίες μου εκείνη τη μέρα. Κανένας δεν μπορούσε να πει το παραμικρό, δεν είχε μέχρι τότε να πει το ελάχιστο».

Τι έγινε; Θύμησέ μας.

«Αυτό που με πίκρανε περισσότερο ήταν πως ως ομάδα δεν λειτουργήσαμε σύμφωνα με τις οδηγίες που μας έχουν υποδείξει στα σεμινάρια για τη διαχείριση τέτοιων φάσεων, τις οποίες και είχαμε επισημάνει πριν από τον αγώνα. Συνηθίζουμε να κάνουμε ένα πλάνο με πιθανές φάσεις και να σχεδιάζουμε τον τρόπο αντίδρασής μας ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι και πιο αποτελεσματικοί. Ακριβώς μια τέτοια έγινε και με το γκολ του Βαρέλα στο τέλος. Ηταν αντίστοιχη με τις δοκιμές μας, ωστόσο δεν ακολουθήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία».

Οταν την έστειλε ο παίκτης του ΠΑΟΚ στα δίχτυα τι έγινε;

«Κοίταξα προς τον βοηθό. Πήγε προς τη σέντρα. Αλλά άρχισαν οι διαμαρτυρίες από τους παίκτες της ΑΕΚ. Θυμάμαι τον Λαμπρόπουλο. Σταμάτησε ο βοηθός. Η ένταση ήταν μεγάλη. Με κάλεσε και πήγα προς το μέρος του. Του ζήτησα να μου εξηγήσει. Είπε πως κατά τη γνώμη του ήταν οφσάιντ. Στο μεταξύ είχε περάσει αρκετός χρόνος. Δεν είχα άποψη, όποιος έχει παίξει διαιτητής καταλαβαίνει. Αν είχα πάρει την πληροφορία άμεσα, δεν θα μιλούσαμε τώρα. Ολοι μας γνωρίζαμε τη σημασία του αγώνα. Οταν δεν μέτρησα το γκολ, μπήκαν μέσα πολλοί και πρώτος ο Μίχελ».

Τι σου είπε;

«Πως τελείωσα».

Απάντησες κάτι;

«Οχι. Τι να του έλεγα»;

Και μετά είδαμε τον Ιβάν Σαββίδη. Το όπλο το αντιλήφθηκες;

«Ο Σαββίδης ήρθε σε μια απόσταση περίπου 10-15 μέτρων. Δεν είδα τίποτα. Μόνον τον Βιεϊρίνια που έκανε προσπάθειες για να ηρεμήσει η κατάσταση».

Και μπήκατε στα αποδυτήρια.

«Στα αποδυτήρια βρισκόμουν σε συνεχή επικοινωνία με τους εκπροσώπους των δυο ομάδων, Γκαγκάτση και Λυσάνδρου. Η ΑΕΚ δηλωσε ότι αδυνατεί να συνεχίσει τον αγώνα και μας έδειξαν αναρτημένες φωτογραφίες σε sites με τον Σαββίδη να οπλοφορεί εντός του γηπέδου. Από την άλλη μεριά ο ΠΑΟΚ επέμενε να συνεχιστεί το παιχνίδι και να μετρήσει το γκολ. Δεν υπήρχε δυνατότητα να δω άμεσα την επίμαχη φάση, ούτε και μιλήσαμε με κάποιον από την ΚΕΔ».

Είναι αλήθεια πως έκλεισες το φύλλο αγώνα έχοντας κατακυρώσει το γκολ του ΠΑΟΚ;

«Το φύλλο αγώνα… Συντάχθηκε κάτω από πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση που δύσκολα περιγράφεται… Ομως, ναι. Είναι γεγονός».

Πώς συνέβη αυτό;

«Πολύ δύσκολες στιγμές με μεγάλη ένταση εκείνο το βράδυ, που δεν θέλω να θυμάμαι. Στο γήπεδο είχε πυροδοτηθεί μια έκρυθμη κατάσταση και συνειδητοποιώντας την έκταση των γεγονότων κυριεύτηκα από διάφορα αρνητικά συναισθήματα που κλιμακώθηκαν… Πες το και φόβο».

Η επιστροφή μαζί με τον βοηθό Ποντίκη;

«Ναι. Επίσης σε κατάσταση άσχημη, καταρρακωμένοι όλοι μας. Είχαμε καταλάβει τι συνέβαινε. Αλλά τι να του πω… Τα λόγια ήταν περιττά. Αλλωστε τι θα μπορούσε να αλλάξει».

Η συνέχεια πώς ήταν;

«Για περίπου δύο εβδομάδες ζούσα έχοντας ασφάλεια. Αντιλήφθηκα πως ορισμένοι παρακολουθούσαν τις κινήσεις μου. Ηταν και έγκυος η σύζυγός μου εκείνη την εποχή».

Εκτοτε όμως συνέχισες την καριέρα σου. Σφύριξες άλλες δύο αγωνιστικές περιόδους. Χωρίς όμως να παίξεις ΠΑΟΚ ή ΑΕΚ. Δεν έχανες που δεν αγωνιζόσουν σε πολλά από τα ντέρμπι;

«Αλήθεια είναι αυτό. Ζήτησα να μην παίξω τον ΠΑΟΚ. Και δεν με έβαζαν στην ΑΕΚ».

Θα μπορούσες να ξανασφυρίξεις σε παιχνίδι του ΠΑΟΚ;

«Τώρα που το σκέφτομαι και επειδή ξέρω τον εαυτό μου, ναι».

Σκάει ένα χαμόγελο. Μάλλον νιώθει καλά επειδή γνωρίζει ότι τα πήγε καλά στο διαιτητικό κομμάτι στην καριέρα του. Στους καρπούς των χεριών του έχει «χτυπήσει» τα ονόματα των κοριτσιών του. Ισως να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να προσφέρει και από ποιο πόστο στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ισως πάλι να έχει στον νου αυτό που έλεγε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας. «Δεν είναι εύκολη η διαιτησία. Την αγάπησα. Τη λάτρεψα. Είναι σαν ναρκωτικό. Εθίστηκα»!