Ο συγγραφέας Ηλίας Γ. Γαβριλάκης

Το «Β» φιλοξενεί σημείωμα της γιατρού Πηνελόπης Ι. Ντουντουλάκη, όπου συστήνει έργα του συναδέλφου της Ηλία Γ. Γαβριλάκη

«Μέσα στην προηγούμενη διετία ο Ηλίας Γ. Γαβριλάκης, εκλεκτός συνάδελφος στον χώρο της επιστήμης του Ασκληπιού και της συγγραφής, έφερε στο φως της δημοσιότητας τρία έργα του, όλα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος… Στο βιβλίο “Λάθος δρόμος” περιλαμβάνονται χρονογραφήματα τα οποία έχουν δημοσιευθεί στην καθημερινή εφημερίδα “ΚΗΡΥΞ” των Χανίων, ενώ έχουν αναδημοσιευθεί και σε άλλες εφημερίδες της Κρήτης, καθώς επίσης στην ημερήσια “Μεσημβρινή” των Αθηνών. Τα κείμενα φέρουν την υπογραφή “Γης” (Γαβριλάκης Ηλίας Συντάσσει) και αναφέρονται σε πλείστα όσα θέματα της ελληνικής και διεθνούς επικαιρότητας. Πάγια χαρακτηριστικά τους είναι η συνεκτικότητα και συνέπεια ύφους και περιεχομένου, η ανθρωποκεντρική ματιά, ο πνευματώδης σπινθήρας (εκεί που χρειάζεται και “τόσο όσο”), οι χρωματικοί τόνοι της ενσυναίσθησης αλλά και της νοσταλγικής αναπόλησης. Με λόγο εύστοχο, καίριο και θαρρετό, ο συγγραφέας αναφέρεται σε θέματα της κοινωνίας και πολιτικής (σε εγχώρια και σε διεθνή κλίμακα) και κατορθώνει να καταστήσει τον αναγνώστη συνταξιδιώτη στο τοπίο του εκάστοτε χρονογραφήματος.

Το “Ημερολόγιο ενός έφεδρου λοχία 1920-1924”, γραμμένο από έναν μαχητή της πρώτης γραμμής του Μετώπου, αποτελεί ένα ακόμα πολύτιμο ντοκουμέντο της προσωπικής μαρτυρίας η οποία μετατρέπεται σε συλλογική μνήμη, καθώς αποτυπώνει και διασώζει με ευκρίνεια και αξιοπιστία τα γεγονότα των χρόνων της γιγάντωσης της Μεγάλης Ιδέας, με απόληξη τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πρόκειται για τη λιτή, εκφραστική και συγκλονιστική γραπτή βιωματική αφήγηση ενός από τους ανώνυμους ήρωες των χρόνων εκείνων, ο οποίος αγωνίστηκε επί δύο χρόνια στην πρώτη γραμμή του πυρός… Στον πρόλογο του βιβλίου ο Ηλίας Γαβριλάκης σημειώνει, αναφερόμενος στον πατέρα του:

“… Ο Γεώργιος Γαβριλάκης γύρισε από το Μέτωπο ένας άλλος άνθρωπος. Φορτωμένος με τις αναμνήσεις ενός σκληρού και ανελέητου πολέμου, ενός πολέμου στον οποίον χάθηκαν χιλιάδες άνδρες, πολλοί φίλοι του, συναγωνιστές, συνοδοιπόροι, συμπολεμιστές του. Ενός πολέμου που στο πέρασμά του ξερίζωσε εστίες, οικογένειες, περιουσίες, ιδανικά, “πιστεύω”… Αγωνίστηκε σκληρά, στα επόμενα χρόνια, να ξαναβρεί τον εαυτό του και να χαράξει μια νέα πορεία ζωής. Προσπάθησε να απαλλαγεί από τις εικόνες της φρίκης, του ολέθρου, της απόλυτης καταστροφής…”.

Το πιο πρόσφατο από τα τρία βιβλία, με τίτλο “Οι δρόμοι μου” συνιστά αναστοχασμό ζωής. Ο πρόλογος του βιβλίου μας οδηγεί σε μέλλοντα χρόνο. Εκεί μας παρουσιάζει το κεντρικό πρόσωπο της αυτοβιογραφίας σε ώριμη ηλικία: “Ο Αλέξης, έπειτα από μια ενδιαφέρουσα πορεία, οδεύει σιγά – σιγά προς το τέλος της ζωής του. Καθισμένος στο γραφείο του, στην αγαπημένη του πολυθρόνα, και αγναντεύοντας το βαθύ πέλαγος, προσπαθεί να συνδέσει κομμάτι – κομμάτι τις μνήμες του. Γνωρίζει ότι το τέλος πλησιάζει…”. Ετσι ξεκινά η αναστοχαστική περιπλάνηση… Ανταμώνει τα διλήμματά του σε θέματα ιεράρχησης αξιών. Αναβιώνει τις υπαρξιακές αγωνίες που με διάφορες μορφές κυκλώνουν τον άνθρωπο στη διαδρομή της ζωής του, όπως η αγωνία της ελεύθερης επιλογής, η αγωνία της φθοράς και του θανάτου, η αγωνία της μοναξιάς».