Να μειωθούν τμήματα {LF}και εισακτέοι

Δεν βρίσκει σύμφωνα τα πανεπιστήμια, όπως φαίνεται, η πρόταση του υπουργείου Παιδείας για θέσπιση βαθμολογικού πλαφόν σε ένα μάθημα βαρύτητας ανά επιστημονικό πεδίο, ώστε να μην έχουμε ξανά τα αποκαρδιωτικά αποτελέσματα που προέκυψαν φέτος στις πανελλαδικές εξετάσεις. Κι αυτό, γιατί για άλλη μια φορά, η πρόταση κρίνεται ως ημίμετρο, σε μια χρονιά κατά την οποία δεν χρειάζονται πρόχειρες δηλώσεις, αλλά ένας προσεκτικός σχεδιασμός με ορίζοντα αρκετών ετών μπροστά και τη συμμετοχή σοβαρών και έμπειρων επιστημόνων.

Οπως λέει ο προεδρεύων της Συνόδου Πρυτάνεων των ΑΕΙ, πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκος Παπαϊωάννου στα «ΝΕΑ», η λύση σήμερα είναι απλή: Να ακούσει η Πολιτεία τις προτάσεις των πανεπιστημίων και να τα αφήσει να ρυθμίσουν τα «του οίκου τους».

Κάτι που, όπως εξηγεί, σημαίνει ότι θα πρέπει να προχωρήσει τελικά το υπουργείο Παιδείας σε «γενναίο» σχέδιο Αθηνά Νο 2, δηλαδή να αναδιαρθρώσει την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας, αξιολογώντας και εξαιρώντας τελικά από αυτήν τα τμήματα που είναι εξαιρετικά μειωμένου ενδιαφέροντος και απαίτησαν και φέτος πολύ χαμηλές βαθμολογίες. Παράλληλα, να λαμβάνει σοβαρά στο μέλλον η Πολιτεία τις προτάσεις των ΑΕΙ, τα οποία συνήθως ζητούν συγκεκριμένο αριθμό φοιτητών ετησίως, τους οποίους μπορούν να εκπαιδεύσουν στα τμήματά τους, αλλά συνήθως παίρνουν τους διπλάσιους. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν βαδίζουμε προς δραστική μείωση εισακτέων.

Κι αυτό γιατί – από όποιον και αν τεθεί τελικά – η θέσπιση μιας βαθμολογικής βάσης (κάτι που όμως ίσως είναι πλέον αναγκαιότητα) θα σήμαινε τελικά μείωση εισακτέων κατά τουλάχιστον 30% σε σχέση με τους σημερινούς αριθμούς τους.

Διάλογος. Τα παραπάνω ανοίγουν έναν ευρύτερο διάλογο και επαναφέρουν την ανάγκη για πολιτική συναίνεση στα θέματα της Παιδείας, καθώς η χώρα μας είναι εγκλωβισμένη σε ένα διαγωνιστικό σύστημα το οποίο είναι προφανές ότι δεν προάγει τους καλύτερα προετοιμασμένους μαθητές. Με τα δεδομένα που διαμόρφωσε έτσι η περυσινή, πρόχειρη και άνευ πραγματικής αξιολόγησης ενσωμάτωση των ΤΕΙ στα πανεπιστήμια, απαιτούνται άμεσα λύσεις, καθώς η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας άφησε έναν ολόκληρο χρόνο να περάσει αναξιοποίητος, με συνέπεια τα αποκαρδιωτικά αποτελέσματα του 2019 να επαναληφθούν φέτος δριμύτερα.

«Χρειάζεται απλά εξορθολογισμός του συστήματος» λέει ο Παπαϊωάννου μιλώντας στα «ΝΕΑ». «Και να μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά τροφοδοτούν την παθογένεια των αιωνίων φοιτητών» αναφέρει.

Σχολιάζοντας τη δημιουργία νέων τμημάτων στα ΑΕΙ μετά την ενσωμάτωση των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων δηλώνει πως «είναι προφανές ότι κανένα από αυτά τα τμήματα δεν δημιουργήθηκε κάτω από ακαδημαϊκούς όρους. Δεν θέλω να σχολιάσω το επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από την οποία έρχονται τα παιδιά στα ΑΕΙ καθώς δεν είναι το αντικείμενό μου, ούτε τον βαθμό δυσκολίας των θεμάτων που είναι προφανές ότι είναι ένα μέρος του προβλήματος. Ωστόσο αν η Πολιτεία ακούσει τις προτάσεις των ΑΕΙ, νομίζω ότι θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Δεν είναι δυνατόν ένα τμήμα να ζητάει ετησίως 60 άτομα και να παίρνει τελικά 120».

«Από την άλλη πλευρά, αν ζητήσει η Πολιτεία από τα ΑΕΙ να διαμορφώσουν βάσεις εισαγωγής για τμήματά τους, αυτό δεν είναι εύκολο να γίνει, καθώς θα πρέπει και να έχουν την ευθύνη των εξετάσεων γι’ αυτά, κάτι που σήμερα δεν ισχύει» προσθέτει Παπαϊωάννου. «Συμπερασματικά θέλω να πω ότι τα θέματα της λειτουργίας των πανεπιστημίων, των εισακτέων και της καθημερινότητάς τους θα τους πρέπει να τα ρυθμίζουν τα ίδια τα πανεπιστήμια».

«Ελεύθερη πρόσβαση». Πάντως, όπως όλα έδειξαν τις προηγούμενες ημέρες, φέτος διαμορφώθηκαν τελικά συνθήκες «ελεύθερης πρόσβασης» στα ΑΕΙ της χώρας, καθώς το εξεταστικό μας σύστημα μπορεί να υπήρξε αδιάβλητο, αλλά και ταυτόχρονα ήταν πλήρες ανισοτήτων και αναξιοκρατικών επιλογών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο δεύτερο επιστημονικό πεδίο των Θετικών Επιστημών εφέτος πέρασαν απλά… όλοι, ενώ συνολικά το 88,15% των υποψηφίων από την κατηγορία των Λυκείων θα έχει εφέτος μια θέση στα ανώτατα ιδρύματα της χώρας.

Κατ’ επέκταση, αναζητούνται πλέον «σοφοί» για να προτείνουν στην κυβέρνηση λύσεις με προοπτική και οι οποίες βέβαια να αποτελέσουν το προϊόν πολιτικής συναίνεσης, ώστε να αντέξουν στον χρόνο.