Πικρό χούμορ, αριστουργηματική «Ανάσα»

Ολες οι ταινίες του Τζαντ Απατοου αφήνουν μια έντονη γεύση πικρίας κάτω από το κωμικό περίβλημά τους και η «Τέχνη της ενηλικίωσης» («The king of Staten Island», ΗΠΑ, 2020) δεν αποτελεί εξαίρεση. Οσο αστείος δείχνει ο γεμάτος άσχημα τατουάζ Σκοτ (Πιτ Ντέιβιντσον), ένας 24χρονος «μαμάκιας» του οποίου όμως η μαμά (Μαρίζα Τομέι) δεν θέλει πια να τον νταντεύει, άλλο τόσο καταλαβαίνεις ότι η ρέμπελη, α λα «Μεγάλος Λεμπόφσκι» συμπεριφορά του, είναι η μόνη άμυνα που έχει μετά από τον θάνατο του πυροσβέστη πατέρα του.

Η διαδρομή αυτού του πανέξυπνου νέου προς την πραγματική ενηλικίωση, είναι στην ουσία αυτή η ταινία, που στέκεται σε περιστατικά και πρόσωπα στη ζωή του Σκοτ, διανθίζοντάς τα με το χιούμορ που προέρχεται από τον ίδιο τον Ντέιβιντσον (ένα από τα πρόσφατα ταλέντα του Saturday Night Live). Η ψευδομάτσο παρέα του, η ανάγκη του να κάνει τατουάζ σε όποιον μπορεί, τα τσιγαριλίκια, το μπέιμπι σίτινγκ που θα του επιβάλλουν για τα παιδιά ενός άλλου πυροσβέστη (Μπιλ Μορ), που θα γίνει ο νέος φίλος της μάνας του, το περιβάλλον των πυροσβεστών στο οποίο για λίγο θα ενταχθεί, όλα αυτά και ακόμα πολλά, πλάθουν τον «λοξό» αλλά εντέλει αληθινό κόσμο αυτής της ταινίας.

Το ενδιαφέρον δε είναι ότι ο ήρωας του Σκοτ δεν απέχει και σε πολλά από τον ηθοποιό που τον υποδύεται, ο οποίος είχε επίσης περιπέτειες με ναρκωτικά και χάσει τον πυροσβέστη πατέρα του στην τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Πολύ πιθανόν, στο πίσω μέρος του μυαλού των δημιουργών της ταινίας να υπήρχε ο Χόλντεν Κόφιλντ, ο κεντρικός ήρωας του all time classic αμερικανικού μυθιστορήματος «Ο φύλακας της σίκαλης» του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ. Η μηδενιστική συμπεριφορά του Σκοτ, όχι αβάσιμη βέβαια, και το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν τον καταλαβαίνει κανείς, θυμίζει λίγο εκείνη του Χόλντεν. Βέβαια, άλλες οι συνθήκες συγγραφής του εμβληματικού αυτού μυθιστορήματος που εκδόθηκε το 1951 και άλλες οι σημερινές που πλαισιώνουν τον Σκοτ, σε αυτή την «ψαγμένη» δραματική κομεντί που χωρίς ποτέ ακριβώς να σε ελκύει, κατορθώνει να σε κρατά διαρκώς κοντά της.

Βαθμολογία: 6

Επανεκδόσεις

«Με κομμένη την ανάσα» («Α bout de soufle», Γαλλία, 1960). Στο Παρίσι των τελών της δεκαετίας του 1950, ένας γάλλος τυχοδιώκτης ερωτεύεται μια όμορφη αμερικανίδα και την μπλέκει σε μια ιστορία φόνου για τον οποίο υπεύθυνος είναι ο ίδιος. Από τους πρωτεργάτες του γαλλικού Νέου Κύματος (nouvelle vague), o Ζαν Λικ Γκοντάρ με μία μόνο ταινία ανανέωσε το σινεμά της πατρίδας του. Το παράξενο είναι πως η ταινία «βαδίζει» πάνω στα κλισέ των ειδών στα οποία αναφέρεται (το αισθηματικό ρομάντζο, την αστυνομική περιπέτεια), χωρίς στιγμή να τα θυμίζει. Αυτό όμως ήταν και το πιο γοητευτικό στοιχείο του Νέου Κύματος. Ράντισε με το δικό του στυλ, τα ήδη υπάρχοντα. Ο Γκοντάρ δεν υπήρξε ποτέ καλύτερος (είναι η πρώτη μεγάλου μήκους αλλά και η πιο βατή ταινία του). Παράλληλα μας συστήνει τον Ζαν Πολ Μπελμοντό και την Τζιν Σίμπεργκ, τέλειο ντουέτο. Το 1983, ο αμερικανός σκηνοθέτης Τζιμ Μακ Μπράιντ ξαναγύρισε την ταινία στο Χόλιγουντ με τους Ρίτσαρντ Γκιρ και Βάλερι Καπρίσκι.

Βαθμολογία: 10

«Σαμπρίνα» («Sabrina», ΗΠΑ, 1954). Αισθηματική κομεντί του Μπίλι Γουάιλντερ, με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στον ρόλο του επιτυχημένου αλλά στρυφνού εκατομμυριούχου, του οποίου η ζωή αλλάζει από τη στιγμή που ερωτεύεται την κόρη (Οντρεϊ Χέμπορν) του σοφέρ του σπιτιού. Ανάμεσά τους και ο Γουίλιαμ Χόλντεν στον ρόλο του playboy αδερφού του πρώτου. Ανάλαφρες διαθέσεις, χαριτωμένο σύνολο, η Χέπμπορν αέρινη κούκλα, όχι όμως μια από τις πραγματικά μεγάλες δημιουργίες του σκηνοθέτη της «Γκαρσονιέρας» και του «Μερικοί το προτιμούν καυτό».

Βαθμολογία: 7

Προβάλλονται επίσης

«Οταν έγινα πλούσιος» («Si Yo Fuera Rico», Ισπανία, 2019). Κομεντί του Αλβάρο Φερνάντεζ Αρμέρο. Η χιλιοειπωμένη με διάφορες παραλλαγές ιστορία στην οποία ένα λαχείο με τεράστια κέρδη αλλάζει ριζικά τη ζωή των ανθρώπων που το κέρδισαν επιστρέφει και πάλι. Εδώ, κερδισμένος είναι ένας άνεργος στα μαχαίρια με τη γυναίκα του, ο οποίος μετά τη συμβουλή του δικηγόρου του θα πρέπει να χωρίσει ώστε η σύζυγος να μη διεκδικήσει λεφτά των κερδών του. Θρίαμβος του ισπανικού μποξ όφις με δύο εκατομμύρια εισιτήρια, χαλαρές διαθέσεις, εύκολο γέλιο αλλά το «Αν έχεις τύχη» με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ δεν παύει να είναι μια καλύτερη ταινία. Παίζουν: Αλεξ Γκαρσία, Αντριάν Λάστρα.

«Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι» («The New Mutants», ΗΠΑ, 2020). Περιπέτεια φαντασίας του Τζος Μπουν. Κάτι σαν αναβίωση των Χ-Men, σούπερ ηρώων της Marvel Comics, στην οποία τέσσερις νεαροί μεταλλαγμένοι, κρατούμενοι σε απομονωμένο νοσοκομείο υπό ψυχιατρική παρακολούθηση, μαθαίνουν πώς να χειρίζονται εποικοδομητικά τα μοναδικά χαρίσματά τους. Ολα αυτά με φυσικά συνέπειες, σε μια ταινία απευθυνόμενη στο μεγάλο φαν κλαμπ της Marvel. Παίζουν: Μέισι Γουίλιαμς, Ανια Τέιλορ – Τζόι, Τσάρλι Χίτον, Αλις Μπράγκα κ.ά.

«After 2: Μετά τη σύγκρουση» (ΗΠΑ, 2020). Συνέχεια του «Μετά», του περσινού αισθηματικού ρομάντζου που στηρίχτηκε στις σελίδες του μπεστ σέλερ της Αν Τοντ. Σε σκηνοθεσία Ρότζερ Καμπλ, με τους Χίρο Φάινς Τίφιν και Τζοζεφίν Λάνγκφορντ.