Παρών

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επινόησε νέο εργαλείο στην άσκηση εθνικής πολιτικής. Το «δεν ξέρω/δεν απαντώ».

Παρακολούθησα χθες τον πρόεδρό του στη Βουλή. Και τι κατάλαβα;

Δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι δεν του άρεσε η συμφωνία με την Αίγυπτο για λόγους που δεν έγιναν απολύτως κατανοητοί.

Αλλά δικαίωμά του. Περί ορέξεως…

Δεύτερον,ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για λόγους που καταλαβαίνουμε.

Και γι’ αυτό, λόγω της κατάστασης που δεν του αρέσει, δεν καταψηφίζει μια συμφωνία που δεν του άρεσε.

Πού κατέληξε, λοιπόν; Πουθενά. Οτι είναι «παρών».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει μια γενικότερη αφέλεια, άγνοια ή απλοϊκότητα (όπως θέλετε, πείτε το, δεν θα τα χαλάσουμε…) στην αντίληψη και τη διαχείριση των εξωτερικών θεμάτων.

Το αποτέλεσμα είναι ότι κατά κανόνα καταλήγει να τα αντιλαμβάνεται ή να τα χειρίζεται με εσωτερικούς όρους.

Νόμιζαν ότι θα καταργήσουν το Μνημόνιο επειδή αυτό ήθελαν ή ότι θα διχάσουν την αντιπολίτευση με τις Πρέσπες επειδή αυτό τους συνέφερε.

Με τέτοιους όρους η στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην Τουρκία δεν έχει να κάνει με την Τουρκία. Εχει να κάνει με τον Μητσοτάκη.

Οι δημόσιες παρεμβάσεις Κοτζιά είναι χαρακτηριστικές. Επικρίνοντας τη συμφωνία με την Αίγυπτο κατέληξε ότι «θα απαντώ όταν χρειάζεται σε όσους υπερασπίζονται τον μητσοτακισμό» (24/8).

Πάρ’ το αβγό και κούρεψ’ το. Τι σχέση έχει η Αίγυπτος με τον μητσοτακισμό;

Φυσικά ο Μητσοτάκης το έχει καταλάβει. Και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο.

Επενδύοντας στο δίλημμα «με τον Ερντογάν ή μαζί μου» καταφέρνει και χρεώνει πακέτο στον Ερντογάν όσους δεν είναι μαζί του.

Η τακτική αυτή απέδωσε στον Εβρο. Και θα αποδίδει όσο το δίλημμα παραμένει ισχυρό κι όσο ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ το ενισχύει με διάφορους ανεγκέφαλους ή φανατικούς.

Το «παρών» λοιπόν δεν είναι απλώς αμηχανία. Είναι αδιέξοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται ότι θα χάσει ό,τι κι αν πει και προσπαθεί να μην πει τίποτα.

Αυτό φυσικά δεν λέγεται πολιτική, αλλά μας επιστρέφει στο θεμελιώδες πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Τη φυσιογνωμία του.

Από τη στιγμή που προσπάθησε να τη μεταβάλει κι έμπλεξε με τυχοδιώκτες και γυρολόγους έπαθε το χειρότερο. Δεν έχει πια σαφή και ξεκάθαρη φυσιογνωμία.

Ετσι η αντίληψη των προβλημάτων δεν απορρέει φυσιολογικά από τα βασικά πολιτικά χαρακτηριστικά του, αλλά από ακατάληπτους συμβιβασμούς μεταξύ τυχοδιωκτών και άλλων.

Συμβιβασμούς τους οποίους ο Τσίπρας προσωπικά δεν καταφέρνει ούτε να επιβάλει ούτε να υποστηρίξει. Δηλώνει απλώς «παρών».

Κι αυτό είναι το δεύτερο θεμελιώδες πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ.