Η συζήτηση

Η στήλη έχει σήμερα να απευθύνει μια έκκληση προς τα πολιτικά κόμματα. Τσακωθείτε όσο θέλετε. Αλληλοκαταγγελθείτε, αλληλοξεκατινιαστείτε, ανταλλάξτε χαρακτηρισμούς, αλληλοκατηγορηθείτε για σεξισμό, ανικανότητα, αυταρχισμό. Παίξτε τέλος πάντων ο καθείς τον ρόλο που του αναλογεί. Μεγάλοι άνθρωποι είστε, θα τα βρείτε. Να χαρείτε μόνο, αφήστε απ’ έξω τα παιδιά.

Διάβαζα ένα άρθρο στους Times που έλεγε ότι αυτή την περίοδο οι δάσκαλοι στην Αγγλία είναι πιο νευρικοί από τις αεροσυνοδούς, τους εργαζόμενους στα σουπερμάρκετ και τα γκαρσόνια. Αλλά και οι γονείς δηλώνουν σε ποσοστό 65% ανήσυχοι για την επιστροφή των παιδιών τους στο σχολείο. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά είναι cool. Θέλουν να γυρίσουν στο σχολείο καθώς βαρέθηκαν στο σπίτι και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φορέσουν μάσκα.

Η βρετανίδα δημοσιογράφος ανέφερε κι άλλον έναν λόγο που πρέπει να ανοίξουν τα σχολεία. Σύμφωνα με τον Εθνικό Οργανισμό για την Πρόληψη της Βίας στα Παιδιά, οι καταγγελίες για κακοποίηση παιδιών στο σπίτι αυξήθηκαν την περίοδο της καραντίνας κατά 53%. Την περίοδο Απριλίου – Ιουνίου, ο Οργανισμός λάμβανε 1.066 καταγγελίες τον μήνα, έναντι 696 πριν από την πανδημία. Εχουν αυξηθεί επίσης και οι αυτοκτονίες των ανηλίκων. Αλλά αυτό αποτελεί μια ανατριχιαστική ιδιαιτερότητα μιας εν πολλοίς διεστραμμένης κοινωνίας. Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζουμε.

Ο κίνδυνος ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων στην περίπτωση που δεν ανοίξουν τα σχολεία είναι μεγάλος, επισήμαινε χθες με τη γνωστή του νηφαλιότητα και ο Ηλίας Μόσιαλος. Για το καλό των παιδιών, λοιπόν, θα πρέπει οι ενήλικοι να κατεβάσουν τους τόνους. Οι υπουργοί δεν χρειάζεται να προαναγγέλλουν «ποινές» για τους μαθητές που δεν θα φορούν μάσκα – αυτό θα το λύσουν οι δάσκαλοί τους. Οι γονείς δεν χρειάζεται να αγχώνονται υπερβολικά για την υγεία τους: στη Σουηδία, όπου τα σχολεία παρέμειναν ανοιχτά για τους κάτω των 16 στη διάρκεια της πανδημίας, τα κρούσματα μεταξύ των δασκάλων δεν ήταν περισσότερα από εκείνα σε άλλες επαγγελματικές κατηγορίες. Τα παιδιά είναι πιθανότερο να μεταφέρουν τον ιό από τα πάρτι στα οποία συχνάζουν παρά από τις σχολικές αίθουσες.

Και η αντιπολίτευση δεν χρειάζεται να χρησιμοποιεί την πανδημία για να δείξει πόσο ευαίσθητη και μαχητική είναι. Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στην υπουργό Παιδείας για την ως τώρα πολιτεία της, όχι όμως και ότι δεν ακούει τους επιστήμονες. Κι επειδή ακούει, ας λάβει σοβαρά υπόψη και κάτι άλλο που θέτει ο Ηλίας Μόσιαλος: με αφορμή την πανδημία, να ανοίξει επιτέλους η συζήτηση για το είδος του σχολείου που θέλουμε, ενός σχολείου «που υπερβαίνει τα σημερινά αποτελέσματα που προκύπτουν από την αποστήθιση και την έλλειψη κριτικής προσέγγισης».

Ο βραχυπρόθεσμος στόχος είναι να ανοίξουν τα σχολεία με ασφάλεια: λιγότερα παιδιά στις τάξεις, περισσότεροι εκπαιδευτικοί και τήρηση όλων των αναγκαίων μέτρων. Αυτό που έχει εν τέλει σημασία όμως είναι η παραγόμενη γνώση.