Θεάματα υψηλών προδιαγραφών στην Καλαμάτα

Τρεις αρκούδες κάνουν αισθητή την παρουσία τους στη σκηνή. Περιφέρονται, μουγκρίζουν, δείχνουν τα δόντια τους σε όποιον δοκιμάσει να τις τιθασεύσει και τελικά κατασπαράσσουν εκείνους που αμφισβητούν την κυριαρχία τους. Μια ομάδα χορευτών που βρίσκεται σε διαρκή μάχη ο ένας με τον άλλον. Ανδρες και γυναίκες που άλλοτε συμπεριφέρονται σαν συμμορία κυνηγώντας τα ζώα με ξύλα, τρομάζοντας τη φύση γύρω τους κι άλλοτε τα βάζουν ο ένας με τον άλλον, φωνάζουν στις μητρικές τους γλώσσες, κάνοντας περίγελο τους πιο αδύναμους κρίκους της παρέας. Κι ένας χορός που κινείται σε διπλό ταμπλό, σε εκείνον του συμβολισμού και του προβληματισμού, ερευνώντας διαρκώς τα όριά του. Αυτό άλλωστε είναι και το χαρακτηριστικό του Βιμ Βαντεκέιμπους, του βέλγου χορογράφου που μαζί με την ομάδα του Ultima Vez άνοιξε την αυλαία του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.

Το «Traces». Ο κορυφαίος δημιουργός, από τους πιο αναγνωρίσιμους της ευρωπαϊκής χορευτικής πρωτοπορίας, έφερε στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα το πιο πρόσφατο έργο του, σημαίνοντας την επανεκκίνηση και για την ομάδα του της χορευτικής τους δράσης μετά από έξι μήνες απραξίας. Το «Traces», τοποθετημένο στην παρθένα φύση της Ρουμανίας, αποτελεί μια εξερεύνηση της σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον αλλά και των δικών του παρορμήσεων. Στη σκηνή του αμφιθεάτρου του Κάστρου της Καλαμάτας οι δέκα χορευτές (ανάμεσά τους και ο Ελληνας Αλέξανδρος Αναστασιάδης) μπήκαν σε έναν κύκλο συνεχών εναλλαγών χορευτικών ζευγαριών, μαχών με ρυθμό, δυναμικών σόλο αλλά και κινήσεων που ζωντάνευαν τα αρχέγονα ένστικτα. Στις δυνατές εικόνες, βασικό ρόλο είχαν οι τρεις αρκούδες τις οποίες ενσάρκωναν χορευτές μέσα σε γούνινα κοστούμια. Τα μεγάλα ζώα άλλοτε ήταν πραγματικά φοβιστικά κι άλλοτε κωμικά. Ακολουθούσαν τις οδηγίες της μητέρας φύσης που ήταν πάντα παρούσα, ερμηνευμένη από μια γυναίκα χορεύτρια με ψιλόλιγνη μορφή, για να παλέψει με τους ανθρώπους που ήθελαν να τη βλάψουν και να δαμάσει τα ζώα της, όταν πια είχαν επικρατήσει έναντι των «ασεβών». Τα ηχητικά εφέ και η μουσική έδεναν με αυτή την «εσωτερική ιστορία», όπως τη χαρακτηρίζει ο Βαντεκέιμπους, η οποία ξεδιπλώθηκε πέρα από τη γλώσσα, μόνο μέσω του χορού και του σύμπαντος που αυτό δημιούργησε.

Φλαμένκο. Στη δεύτερη παράσταση του προγράμματος ο Ισραέλ Γκαλβάν με το «Σόλο» του έφερε στη σκηνή του Κάστρου ένα διαφορετικού είδους φλαμένκο. Ο ισπανός χορευτής και χορογράφος προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει το παραδοσιακό φλαμένκο, βουτώντας στην απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Χωρίς μουσική συνοδεία, έκανε το σώμα του μουσικό όργανο και χρησιμοποιώντας τις παλάμες, τα πόδια, τα δάχτυλα, τη φωνή μέχρι και τα δόντια του, παρουσίασε έναν χορό χωρίς στολίδια. Επιστρατεύοντας γρήγορα βήματα, εναλλαγές κινήσεων, στιγμιαίες παύσεις και χορευτικές εμπνεύσεις, εξερεύνησε την ίδια την τέχνη του. Με ένα στυλ βαθιά ριζωμένο στην παράδοση αυτού του όμορφου σεβιλιάνικου χορού, γυρίζοντας τη σκηνή, ο Γκαλβάν χαϊδεύοντας με τα πόδια του τη σκηνή, πηδώντας πάνω σε ηχεία και χτυπώντας γερά τα προπς του στο έδαφος, χόρεψε μέσα στην προσωπική του μελωδία, αφουγκραζόμενος τις παρορμήσεις του.

«Same same». Ενας χορός για το παράλογο ήταν το «Same same», η παράσταση που έκλεισε τη δεύτερη ημέρα του φεστιβάλ, στον εναλλακτικό χώρο του Μεγάλου Χορού Καλαμάτας. Η ομάδα Dame de Pic, με τις Τερέζα Οντροβα και Πέτρα Τεϊνόροβα, αντιμετωπίζοντας τη λογική σαν όμορφη πρόσοψη άφησε το παράλογο να εισβάλλει στην κανονικότητά τους και να τις οδηγήσει σε δρόμους ανεξερεύνητους. Οι δύο γυναίκες, αντιμέτωπες η μία με την άλλη, έχασαν τα λογικά τους κι άρχισαν να αντιγράφουν η μία την άλλη σε υπερβολικές κινήσεις με ανοίγματα των ποδιών, προβολών του κορμού και τεντώματα πάνω στη σκηνή, σε γκριμάτσες κι ένα παιχνίδι με τα σκηνικά που μεταμορφώνονταν σε σκάλες, τραπέζια και τοίχους. Το ντουέτο έπαιζε με τα όρια του χιούμορ, της ειρωνείας και του παραλογισμού μέσα από τις σχέσεις που αναπτύσσονταν σε κάθε σκηνή. Μόνο μέτρο μια σειρήνα που τις επανέφερε στην κανονικότητα μέχρι να ξεφύγουν μετά από λίγο ξανά.

Μέτρα ασφαλείας. Παρά τις αντιξοότητες της πανδημίας, το 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας κατάφερε να συγκεντρώσει σημαντικούς εκπροσώπους της διεθνούς χορευτικής κοινότητας και να δώσει στους θεατές του θεάματα υψηλών προδιαγραφών. Τα μέτρα ασφαλείας τηρήθηκαν, όπως και η υποχρεωτική χρήση μάσκας σε όλους τους χώρους του, καθώς ίσχυσαν οι αποστάσεις λειτουργώντας στο 50% της χωρητικότητάς του. Η πρεμιέρα της Παρασκευής συνδυάστηκε με τα εγκαίνια της νέας εισόδου του Κάστρου της πόλης, παρουσία της υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνας Μενδώνη και του δημάρχου Καλαμάτας Θανάση Βασιλόπουλου. Η φετινή διοργάνωση, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Θάνου Μικρούτσικου, λειτουργεί σαν μια όαση μέσα στην πολιτιστική έρημο του Covid καλοκαιριού και φαίνεται να ανταμείβει την καλλιτεχνική του διευθύντρια Λίντα Καπετανέα και τους ανθρώπους της οργανωτικής επιτροπής που απέναντι στον κορωνοϊό πρόταξαν δημιουργία και δεν το έβαλαν κάτω. Το πρόγραμμα παραστάσεων ολοκληρώνεται στις 30 Αυγούστου.