Από την Ουάσιγκτον στο Μινσκ, η δημοκρατία {LF}χάνει τη μάχη

Θα ήταν καθησυχαστικό να σκεφτούμε ότι εάν η Ρωσία έκανε στρατιωτική επέμβαση στη Λευκορωσία – όπως έκανε στην Ουκρανία και τη Γεωργία – η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ θα αντιδρούσαν όπως πρέπει. Καθησυχαστικό αλλά μη ρεαλιστικό. Οπως έδειξε η απάντηση της ΕΕ στις διαδηλώσεις στη Λευκορωσία, κύρια ανησυχία των ηγετών της Ευρώπης είναι να αποφύγουν να ανταγωνιστούν τον ρώσο πρόεδρο. Είπαν στον Πούτιν να μην ανακατευθεί και δεσμεύθηκαν να μην ανακατευτούν κι εκείνοι. Για τους γενναίους διαδηλωτές στο Μινσκ που ζητούν να τερματιστεί η δικτατορία, η στάση της Ευρώπης πρέπει να ήταν απογοητευτική. Ο Πούτιν δεν έχει λόγο να παρέμβει ακόμα – προς το παρόν, ο αποδυναμωμένος πρόεδρος Λουκασένκο φαίνεται να αντέχει. Εχει αρχίσει να διαφαίνεται άλλη μια νίκη του Κρεμλίνου – και άλλη μια ήττα για τις δυνάμεις της δημοκρατικής αλλαγής.

Η Ευρώπη φοβάται τον Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ τον προστατεύει και η Κίνα πιάνει φιλίες μαζί του. Η δηλητηρίαση του ηγέτη της ρωσικής αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι είναι ένα φριχτά οικείο έγκλημα. Εχει κανείς αμφιβολία για το ποιος είναι υπεύθυνος; Το μήνυμα του Κρεμλίνου – για εσωτερική και διεθνή κατανάλωση – είναι θανάσιμα ξεκάθαρο.

Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Στο Χονγκ Κονγκ, ο νέος νόμος ασφαλείας της Κίνας στραγγαλίζει ό,τι είχε απομείνει από μια ανοιχτή διακυβέρνηση. Στον Λίβανο, που συγκλονίστηκε από την καταστροφική έκρηξη, οι ελπίδες για την απομάκρυνση της παλιάς πολιτικής τάξης βουλιάζουν σε μια θάλασσα φτώχειας και απελπισίας.

Στις ΗΠΑ, όπου ο Τραμπ υπονομεύει τις εκλογές στις ΗΠΑ με την αποδυνάμωση της επιστολικής ψήφου, διακομματική επιτροπή της Γερουσίας επιβεβαίωσε τα ευρήματα της έκθεσης Μιούλερ: το 2016 το επιτελείο του Τραμπ συνεργάστηκε με ρώσους αξιωματούχους για να επηρεάσει τις εκλογές. Αυτή η κολλητική πανώλη έλλειψης ευθύνης, αλαζονείας και αυταρχισμού επηρεάζει όλο τον πλανήτη πια. Η Λευκορωσία είναι η τελευταία αποτυχία του δημοκρατικού ιδεώδους. Εάν κερδίσει ο Τραμπ, κερδίζουν όλοι οι κακοί.