Οταν οι «αριστεροί» κάνουν κάμπινγκ… στον Γράμμο

Πολύς λόγος έγινε για την παράδοξη επιλογή της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, που αποφάσισε να κάνει φέτος ένα εναλλακτικό κάμπινγκ στο μέρος στο οποίο είχε λάβει χώρα μία από τις πιο αιματηρές μάχες του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Στον Γράμμο…

Κάποιοι είπαν ότι η πολιτισμική τούτη επιλογή «έξυσε» αναίτια τις πληγές του παρελθόντος.

Οι ίδιοι οι νεολαίοι του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποστήριξαν ότι έκαναν την ενέργεια τούτη για να συνδεθούν με την Ιστορία της πατρίδας μας!

Η δική μου «νοηματοδότηση» της παραπάνω επιλογής είναι εντελώς διαφορετική. Τι εννοώ;

Κατά τη γνώμη μου οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν, με το «εικονικό» κάμπινγκ στον Γράμμο, οι πιο πιστοί οπαδοί της σχολής του μεταμοντέρνου μηδενισμού του γάλλου φιλοσόφου Ζαν Μπροντιγιάρ («McNair, Εισαγωγή στην πολιτική επικοινωνία»).

Τι έλεγε ο Μπροντιγιάρ;

Ο Μπροντιγιάρ έλεγε ένα απλό πράγμα: Δηλαδή, ότι οι πολιτικοί στέλνουν μηνύματα εικονικότητας προς τους πολίτες γιατί πιστεύουν ότι θα τα «καταπιούν», ακριβώς όπως με όμοιο τρόπο καταναλώνουν και μια οδοντόκρεμα (:«η πολιτική ως εμπορεύσιμο προϊόν»)!

Ωστόσο το ίδιο ακριβώς ήθελαν να κάνουν και οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ! Ηθελαν, με άλλα λόγια, να στείλουν ένα μήνυμα εικονικότητας προς τους προοδευτικούς πολίτες αυτής της χώρας. Ποιο μήνυμα; «Οτι είμαστε ακόμη αριστεροί»!

Εστω και αν ενεργοποιούσαν απαράδεκτα μια ολέθρια ανάμνηση του εμφυλίου πολέμου!

Και γιατί επιθυμούσαν να στείλουν αυτό το απατηλό μήνυμα; Γιατί η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε ποδοπατήσει και ακρωτηριάσει οποιοδήποτε όραμα της Αριστεράς (ό,τι και αν σημαίνει ο όρος Αριστερά στις μέρες μας).

Γιατί;

Γιατί η κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς» είχε περικόψει εντελώς απαράδεκτα τις συντάξεις (και τα άλλα ωφελήματα) των πιο φτωχών κοινωνικών στρωμάτων! Οταν το 1935 ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ είχε ιδρύσει το αμερικανικό κράτος κοινωνικής πρόνοιας χάριν των οικονομικά αδυνάτων, δεν θα φανταζόταν ότι μια ευρωπαϊκή «Αριστερά» θα έβλαπτε πολύ αργότερα τους φτωχούς!

Επίσης, γιατί ή έννοια της ηθικής και της «αριστοτελικής πολιτικής αρετής» ήταν άγνωστα μεγέθη για αυτούς τους ανθρώπους.

Τι να θυμηθούμε; Οτι ο Αλέξης Τσίπρας έστελνε τα παιδιά του στα πιο ακριβά ιδιωτικά σχολεία (ενώ συνηγορούσε αναφανδόν υπέρ της δημόσιας παιδείας);

Οτι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης παρακολουθούνταν εντελώς παράνομα (και αντιδικονομικά) από μυστικούς αστυνομικούς;

Οτι έπαιρναν αδιαφανώς λεφτά από ξένους επιχειρηματικούς ομίλους (για να στηρίξουν τον επιχειρηματία Καλογρίτσα στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες);

Οτι ήταν «εχθροί των θεσμών», γιατί πίστευαν όπως όλοι οι ακροδεξιοί λαϊκιστές – τύπου Ορμπαν της Ουγγαρίας – ότι αντιπροσώπευαν αποκλειστικά την «αμόλυντη οντότητα του λαού»;

Ο,τι και να πούμε θα είναι λίγο!

Ομως όλα αυτά δεν σβήνονται από τη μνήμη των ανθρώπων με ένα ατομικιστικό κάμπινγκ στον Γράμμο! Και όπως πίστευε και ο Μαρξ, η Ιστορία δεν γράφεται με καλοκαιρινές βόλτες, αλλά με ανθρώπινες πράξεις που αλλάζουν την πραγματικότητα!

Ας μην πουλούν λοιπόν «αριστεροσύνη» οι νεολαίοι αυτοί, γιατί δεν πείθουν κανέναν!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ