Η Παναγιά του Τσίπρα

«Ο λαός μας τιμά σήμερα την Παναγία. Την Aνύμφευτη Nύμφη, την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Ελεούσα, τη Γιάτρισσα, τη Θαλασσινή, την Παρηγορήτρα. Τη Μάνα που προστατεύει τους αδύναμους και σκέπει τους αδικημένους. Που συγχωρεί και δεν τιμωρεί, και το όνομά της βρίσκεται στα χείλη όσων αισθάνονται ότι έχουν την ανάγκη της…».

Με τα παραπάνω λόγια άρχισε, φέτος, ο Αλέξης Τσίπρας το μήνυμά του προς τους Ελληνες για τον Δεκαπενταύγουστο. Τι συνέβη άραγε; Εγινε κάνα θαύμα κι ένας δεδηλωμένος άθεος, που επέλεξε να ζήσει μακριά από το θρησκευτικό τυπικό – και μόνο στην κυβερνητική θητεία του έμαθε στην πράξη τον ρόλο της θεσμισμένης θρησκείας και, κυρίως, της δύναμης επιρροής που μπορεί να ασκήσει σε μια κυβέρνηση – μετετράπη σε πιστό; Ερχεται η ώρα, να φωνάξει όπως ο απόστολος Παύλος «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;»…

Τα πράγματα είναι σαφή. Και δεν χρειαζόταν η συμπληρωματική και βοηθητική παρέμβαση του άλλοτε πρωθυπουργικού συμβούλου, Νίκου Καρανίκα, ο οποίος θύμισε ακόμα και τις σχέσεις με παπάδες του Βελουχιώτη, για να γίνει κατανοητό ότι το θρησκευτικό συναίσθημα του Τσίπρα, όπως εκφράζεται στο δεκαπενταυγουστιάτικο μήνυμα, είναι διαμεσολαβημένο μέσω του λαϊκού αισθήματος. Παναγιά μου, φύλαε τους νεολαίους που κάνουν κάμπινγκ στον Γράμμο.

Είναι φως φανάρι ότι ο Τσίπρας δεν προσπαθεί να οικειοποιηθεί θεολογικά την Παναγία αλλά τις λαϊκές μετωνυμίες της. Η Μάνα που προστατεύει τους αδύναμους και σκέπει τους αδικημένους έρχεται από τον Βάρναλη, η Ελεούσα, η Γιάτρισσα, η Παρηγορήτρα είναι φολκλοριστικές εκδοχές της Παναγίας στην ελληνική επαρχία. Η Παναγία η Θαλασσινή είναι η αγαπημένη βερσιόν όσων φαντασιώνονται τη ζωή τους σε μόνιμες καλοκαιρινές διακοπές – στην Ικαρία ή στο κότερο, πάντα υπάρχει μια διαταξική αριστερή προσέγγιση του Αιγαίου και των υπόλοιπων ελληνικών θαλασσών. Οσο για την Υπέρμαχο Στρατηγό, αυτή είναι μια μιλιταρίστρια Παναγία, χρήσιμη για τη σημερινή προσέγγιση της Τουρκίας, τη γνωριμία της οποίας ο Τσίπρας είχε κάνει μέσω της στενής σχέσης του με τον Πάνο Καμμένο.

Υπάρχει και η Παναγία που συγχωρεί και δεν τιμωρεί. Καλού κακού, χρήσιμο είναι να τη θυμόμαστε στα μηνύματά μας – για να μας προστατεύει, ιδίως όσο βρίσκονται σε δικαστική εκκρεμότητα υποθέσεις όπως η Novartis, ή διερευνώνται δικαστικά τα άλλοτε κραταιά μαγαζιά της εξουσίας, τα κλειδιά των οποίων φέρεται να κρατούσε ο Νίκος Παππάς.

Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τσίπρας οικειοποιείται το κοινό περί θρησκείας αίσθημα. Τον θυμάμαι, παραμονές Δεκαπενταύγουστου του 2014, λίγους μήνες πριν από την εκλογική νίκη του, στον ναό του Πρωτάτου, στο Αγιον Ορος, όταν επιδεικτικά κλείστηκε για δέκα λεπτά μόνος στην εκκλησία για να συνομιλήσει με τον Θεό. Τότε, πήρε την άδεια από τον πρωτεπιστάτη γέροντα Συμεών τον Διονυσιάτη. Ηταν η εποχή που, ως χίπστερ και πολύ προχώ αντιμνημονιακός, αναζητούσε κοινό στην άλλη πλευρά της πλατείας των Αγανακτισμένων, την πλευρά που συνομιλούσε με τους γέροντες και αμυνόταν σε όσους ήθελαν να μας αλλοτριώσουν, να μας στερήσουν την ιδιοπροσωπία.

Μπορεί η Παναγία να βάλει το χέρι της και να ξαναφέρει γρήγορα στον Τσίπρα την πρωθυπουργία; Με άδειες τις πλατείες, πολύ φοβάμαι ότι η πρωθυπουργία είναι πολύ πιο μακριά από ποτέ. Οσο για την εξουσία…