Ανασχηματισμός

Η αντιπολίτευση συνόψισε την κριτική της σε δύο λέξεις: «ανασχηματισμός Σκυλακάκη». Η συριζαϊκή ειρωνεία πήγε ένα βήμα παραπέρα. Η αξιωματική αντιπολίτευση μίλησε για έναν Πρωθυπουργό που «ούτε ανασχηματισμό δεν μπορεί να κάνει στην κυβέρνησή του». Οι κυβερνητικές πηγές, πάλι, πασπάλισαν τη διαδικασία με τη χρυσόσκονη του ευφημισμού «λειτουργικές βελτιώσεις». Οφείλει, πάντως, να αναγνωρίσει κανείς στον Μητσοτάκη ότι μέχρι κι ο ανασχηματισμός που δεν ανασχημάτισε το υπουργικό του συμβούλιο – μιας και πρόσωπα για τα οποία το ίδιο το Μαξίμου διέρρεε γύρω στους δυο μήνες κακές κριτικές για τις επιδόσεις τους συνεχίζουν να κάθονται στην υπουργική τους καρέκλα -, επιβεβαίωσε την κυριαρχία του στο κόμμα του. Πώς; Αλλος ένας κεντροαριστερός προστέθηκε στο κυβερνητικό σχήμα χωρίς να ακουστούν οι κραυγές των πούρων δεξιών που διακρίνουν στο μείγμα της μητσοτακικής διακυβέρνησης περισσότερο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ απ΄όσο μπορούν να χωνέψουν. Ο Πάνος Τσακλόγλου είναι ο έβδομος προερχόμενος από την Κεντροαριστερά στην τυπικά μονοκομματική γαλάζια κυβέρνηση. Κι όμως, η υφυπουργοποίησή του προκάλεσε μόνο μερικούς εσωκομματικούς ψιθύρους στην Κεντροδεξιά.

Κυριαρχία

{ARXMEG}Παρότι ο νέος υφυπουργός για την κοινωνική ασφάλιση μοιάζει να τοποθετήθηκε τοποτηρητής ενός νεοδημοκράτη υπουργού ο οποίος δεν εμφανίστηκε διατεθειμένος να υλοποιήσει τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος που υποσχόταν προεκλογικά η ΝΔ. Κατά μια ανάλυση, βέβαια, ο Τσακλόγλου δεν σηματοδοτεί διεύρυνση προς τα κεντροαριστερά – εφόσον δεν είναι, όπως μόνος του είπε στην τελετή παράδοσης-παραλαβής, πολιτικός καριέρας. Ο Πρωθυπουργός θα μπορούσε να τον έχει διαλέξει πρώτα ως τεχνοκράτη και συμπληρωματικά σαν κεντροαριστερό στέλεχος. Οι τεχνοκρατικές περγαμηνές του ωστόσο δεν είναι ανταγωνιστικές του πολιτικού χώρου με τον οποίο έχει ταυτιστεί – συμμετέχοντας π.χ. στην Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού. Με άλλα λόγια, το σημαίνον στη συγκεκριμένη πρωθυπουργική επιλογή είναι ποιους αυτή υπονοεί ότι ο Μητσοτάκης αποφάσισε να αφήσει απέξω: τους συμπολιτευόμενους βουλευτές. Αν ένας αρχηγός κόμματος δεν νιώθει την ανάγκη να βολέψει όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές του στην κυβέρνηση, συνήθως εκείνη τη στιγμή δεν νιώθει απλά ισχυρός εσωκομματικά. Είναι, αφού έτσι παραδέχεται ότι τον βλέπει μια ΚΟ που δεν φωνάζει για τη μεγαλύτερη φιλοδοξία κάθε μέλους της, μια κυβερνητική θέση{ARXMEG}.