Εν ψυχρώ σφαγή στο Γουλβερχάμπτον

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι ποιητές επιμένουν πως σημασία έχει το ταξίδι. Και το ταξίδι του Ολυμπιακού ήταν χορταστικό. Με κάποιες υπέροχες στιγμές και ιστορίες για να διηγείσαι. Μια υπόθεση που άνοιξε τον Ιούλιο του ’19 στον μυστικισμό του Πλζεν και ολοκληρώθηκε Αύγουστο του ’20 στο Γουλβερχάμπτον. Δεκαέξι παρτίδες στο υψηλότερο επίπεδο. Μια ανάσα πριν από το Final 8 του Europa League. Ή ίσως ένα σφύριγμα του Πολωνού Σιμόν Μαρτσίνιακ που από το βράδυ της Πέμπτης έγινε… διάσημος στα μέρη μας για τους λάθος λόγους.

Οι Ερυθρόλευκοι συγκέντρωσαν 43.000 βαθμούς στην ειδική βαθμολογία της UEFA. Απέκλεισαν την Αρσεναλ. Κοντραρίστηκαν με την περσινή φιναλίστ του Champions League Τότεναμ. Κοίταξαν στα μάτια μια νύχτα στο Γ. Καραϊσκάκης την Μπάγερν Μονάχου. Απέδειξαν πως στέκονται επάξια σε ένα σκαλοπάτι πολύ ψηλότερα από τα συνηθισμένα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και πραγματικά άξιζαν σήμερα να είναι στη Γερμανία. Και να προετοιμάζονται εκείνοι για τον προημιτελικό με τη Σεβίλλη. Το ματς που θα δώσει η νέα παρέα του Ντανιέλ Ποντένσε. Η Γουλβς που έμελλε να αποκλείσει τους Πειραιώτες δίχως σε 180 λεπτά ποδοσφαίρου να δώσει την εντύπωση πως είναι καλύτερή τους. Ούτε στο άδειο Γ. Καραϊσκάκης, όπου ο Ολυμπιακός βρέθηκε από το 28′ με παίκτη λιγότερο λόγω της αποβολής του Ρούμπεν Σεμέδο και κρίθηκαν όλα από μια κόντρα στο πόδι του Ανδρέα Μπουχαλάκη (1-1). Ούτε προχθές στο Μολινό: 16 τελικές και 62% κατοχή μπάλας είχαν οι πρωταθλητές Ελλάδας. Αριθμούς που παραπέμπουν σε εκτός έδρας ματς με μεσαίο αντίπαλο της Super League, και όχι απέναντι στην 7η ομάδα της Premier League. Απέναντι σε ένα ρόστερ χρηματιστηριακής αξίας πέντε φορές πάνω από το δικό τους, το οποίο είχε για MVP τον τερματοφύλακα Ρουί Πατρίσιο.

Αυτά δεν γίνονται
Να θυμάσαι το όνομα ενός διαιτητή στα Κύπελλα Ευρώπης γενικά δεν είναι καλό σημάδι. Το παράδειγμα του Κάρολι Παλοτάι που μνημονεύεται έως και σήμερα από τους φίλους του Ολυμπιακού για την καταδικαστική διαιτησία του στο ματς με την Αντερλεχτ, Νοέμβριο του ’74, πρέπει να είναι το διαχρονικότερο στην ιστορία του ποδοσφαίρου μας. Είναι δεδομένο πως το βράδυ της Πέμπτης οι μεγαλύτεροι θα διηγήθηκαν τα κατορθώματα του Ούγγρου στις παρέες τους, μπροστά από την ανοιχτή τηλεόραση. Την ώρα που ο Μαρτσίνιακ με τις αποφάσεις του θα τραβούσε το χαλί της πρόκρισης κάτω από τα πόδια των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού. Δεν ήταν απλώς μια κραυγαλέα φάση όπως το πέναλτι στον Γιουσέφ Ελ Αραμπί (55′) που πιθανότατα θα το έδινε μόνος του ο θύτης Ουίλι Μπολί. Ηταν η συνολική προσέγγιση του Πολωνού και των συνεργατών του στην αναμέτρηση. Σε σημείο… παρεξηγήσεως.

«Εκτεθειμένη η UEFA»
Η ευκολία που έδωσαν το πέναλτι εις βάρος του Ολυμπιακού (9′) στην ανατροπή του Ντανιέλ Ποντένσε από τον Μπόμπι Αλέν δίχως τη χρήση του VAR – που δεν επιστρατεύτηκε ούτε στη φάση του Ελ Αραμπί. Η ευκολία που ακυρώθηκε το γκολ του Μαντί Καμαρά (28′) με αιτία τον αγκώνα του Ελ Αραμπί που υποδείχθηκε οφσάιντ στο ξεκίνημα της φάσης (λες και μπορεί κάποιος να σκοράρει με το χέρι, άρα να έχει πλεονέκτημα τον… αγκώνα του). Η ανατροπή του Κώστα Τσιμίκα από τον Ντόχερτι εντός της περιοχής των Αγγλων που πέρασε ατιμώρητη (59′). Οι πολλές κίτρινες κάρτες στους Ερυθρόλευκους, οι διαδοχικές διακοπές του ματς στα φινάλε των δύο ημιχρόνων που λειτούργησαν καταλυτικά για τη διατήρηση του τελικού 1-0. Ολα μαζί, μικρά κομμάτια του ίδιου παζλ. «Μέσα σε όλα μας προκάλεσε έντονο προβληματισμό και το ότι υπήρχαν στιγμές που δεν υπήρχαν μπάλες στο γήπεδο και με πολλές καθυστερήσεις. Γενικότερα, οι συνθήκες διεξαγωγής του αγώνα θύμιζαν παιχνίδι σε τοπικό πρωτάθλημα και όχι αγώνα ευρωπαϊκής διοργάνωσης» σχολίασε εύστοχα ο Νίκος Γαβαλάς. «Μένει εκτεθειμένη η UEFA για επιλογές τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων» συμπλήρωσε ο διευθυντής επικοινωνίας της ΠΑΕ. Και μάλλον τα είπε όλα για τον τρόπο που η διεθνής ομοσπονδία αντιμετωπίζει συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το επόμενο
Οπως και να έχει, η ουσία δεν αλλάζει. Ο Ολυμπιακός έχασε μια πρόκριση που άξιζε. Κέρδισε όμως πολύ περισσότερα σε αυτή τη φετινή ευρωπαϊκή διαδρομή. Πρωτίστως το δικαίωμα πως όσα ονειρεύεται δεν είναι πια και τόσο μακρινά.  Για να αποκλειστεί από τη Γουλβς χρειάστηκε συνολικά σε δύο αναμετρήσεις μια μικρή συνωμοσία του σύμπαντος. To lockdown που άφησε άδειο το Γ. Καραϊσκάκης τον Μάρτιο, η αποβολή του Σεμέδο, το αυτογκόλ του Μπουχαλάκη. Επειτα ο τραυματισμός του Σα, μια καταδικαστική διαιτησία. Δεν μπορεί να συμβαίνουν συνέχεια τέτοιες ιστορίες που σε καθυστερούν, αλλά δεν σε αποπροσανατολίζουν. Οι βάσεις υπάρχουν στο μεγάλο λιμάνι. Οπως υπάρχει και μια έτοιμη ομάδα που από τον Σεπτέμβριο επιστρέφει στα Κύπελλα Ευρώπης με το κοντέρ μηδενισμένο. Για ένα ακόμη ταξίδι. Δίχως… προορισμό. Οπως το θέλουν οι ποιητές.