Εκθεση Πισσαρίδη: {LF}Ενα ακόμη «στρίβειν»…

Καθώς μετρώ πάνω από δέκα μελέτες επιτροπών για την οικονομία μετά το 1946 και άλλες τόσες περίπου για την αντιμετώπιση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος μετά το 1955, διερωτώμαι γιατί έπρεπε να συγκροτηθεί και μία άλλη Επιτροπή υπό τον νομπελίστα Χριστόφορο Πισσαρίδη για να καταθέσει τώρα ένα ενδιάμεσο κείμενο «ευχών», όταν κι αυτή:

Περιέχει προτάσεις για την ανάπτυξη και την ανασυγκρότηση της οικονομίας, όπως και όλες οι προηγούμενες «σοφών» και διεθνών οργανισμών, όπως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και, φυσικά, της ημέτερης Κεντρικής Τράπεζες, της οποίας όλες οι ετήσιες εκθέσεις κυρίως μετά το 1974!

Είναι ένα ενδιάμεσο κείμενο καλών προθέσεων που τίθεται σε ευρύτατο διάλογο, ο οποίος, με βάση την εμπειρία όλων των προηγούμενων, αποτελεί πρόφαση για «στρίβειν» από την πραγματικότητα και, συνεπώς, τοποθέτησή του, μαζί με τις άλλες, στο χρονοντούλαπο της οικονομικής ιστορίας!

Η Επιτροπή Πισσαρίδη είναι ανεξάρτητη και οι προτάσεις της δεν αποτελούν κυβερνητικές αποφάσεις, ο εστί, μεθερμηνευόμενον, γιατί πάλι τόσο μεγάλη φασαρία για το τίποτε, όταν υπήρχαν άλλες δέκα προηγούμενες που προτείνουν ακριβώς τα ίδια και αυτονόητα, όπως ότι βασικός στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η συστηματική αύξηση των εισοδημάτων και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με δράσεις οικονομικής πολιτικής που συστηματικά θα ενισχύουν την παραγωγικότητα, την εργασία και τις επενδύσεις, ότι ο στόχος της συστηματικής αύξησης των πραγματικών εισοδημάτων προϋποθέτει τη συστηματική αύξηση τόσο της παραγωγικότητας όσο και της εξωστρέφειας, ότι υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα μπορεί να επιτευχθεί και να διατηρηθεί μόνο στο πλαίσιο μιας οικονομίας με υψηλή παραγωγικότητα, η οποία με τη σειρά της απαιτεί υψηλό βαθμό εξειδίκευσης και καινοτομίας!

Προτείνει δράσεις οικονομικής πολιτικής, που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο σε όλες τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών μετά το 1974 και έχει χυθεί πολλή μελάνη και φαιά ουσία, όπως μείωση του βάρους στη μισθωτή εργασία με μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, απάλειψη της «εισφοράς αλληλεγγύης» και μείωση του ανώτατου ορίου ασφαλιστέου εισοδήματος, ενίσχυση διαφάνειας στις συναλλαγές με θετικά κίνητρα για χρήση ηλεκτρονικών πληρωμών, για αγοραστές και πωλητές, στοχευμένα σε κλάδους και επαγγέλματα υψηλής φοροδιαφυγής και επέκταση και στα νομικά πρόσωπα, ταχύτερη μείωση των προβληματικών δανείων από τις τράπεζες, καθολική εφαρμογή της αξιολόγησης στον δημόσιο τομέα και άλλα ηχηρά παρόμοια και ξορκισμένα επί δεκαετίες.

Και αυτά είναι τα εύκολα και χιλιοειπωμένα ως προτάσεις. Ομως παραμένει το αιώνιο ερώτημα: πώς θα γίνουν όλα αυτά, όταν ήδη χαρακτηρίστηκαν ως «νεοφιλελεύθερες» και θα προκαλέσουν χαλασμό αν διαφανεί απλώς έστω και κάποια… πρόθεση εφαρμογής τους…