Το ηθικό πλεονέκτημα της ευαισθησίας{CR}

Η μεγαλύτερη πληγή της εποχής της πανδημίας είναι οι «ευαίσθητοι». Αυτές και αυτοί που έχουν το δικό τους ηθικό πλεονέκτημα, το πλεονέκτημα της ευαισθησίας. Πώς αποκτιέται; Εύκολα. Με λίγα διαβασματάκια, λίγο ψυχοψαγμένους προβληματισμούς και πολύ αισθαντικό ελληνικό τραγούδι, αυτό που ευφημιστικά αποκαλείται «έντεχνο» (και δεν σημαίνει ότι όσοι δεν ακολουθούν αυτό το ιδίωμα είναι υποχρεωτικά άτεχνοι).

Τι προτείνουν οι ευαίσθητοι αυτής της κατηγορίας; Τη δική τους επανάσταση. Που συνοψίζεται στις χειρονομίες της κοινωνικότητας: «Πουλάνε φόβο με σκοπό την υποταγή σας. Δεν θέλουν να γελάτε. Δεν θέλουν να μιλάτε. Δεν θέλουν να φιλιέστε. Δεν θέλουν να συναντιέστε. Δεν θέλουν να εκφράζεστε. Δεν θέλουν να αντιδράτε. Δεν σας θέλουν ενωμένους». Και άλλα ωραία επικολυρικά.

Τέτοιοι ευαίσθητοι είναι παντού. Στον τουρισμό. Στα σχολεία. Στις συναναστροφές. Ξεφυτρώνουν με ευσεβιστική αυστηρότητα, εναλλακτικοί αγανακτισμένοι, για να καταγγείλουν (τι πλήξη!) το σύστημα. Που θέλει να τους υποτάξει. Το σύστημα. Αυτούς!

Δεν είναι πάντα λόγοι υψηλής αυτοεκτίμησης, ανάκατη με ογκώδη άγνοια, που υπαγορεύουν αυτή τη συμπεριφορά. Συχνά, είναι και λόγοι συμφέροντος που την υπαγορεύουν – όπως κατανοεί κανείς αν δει τι σημαίνει σε συναυλίες σκοταδόψυχων ειδώλων του τραγουδιού, όπου κυριαρχούν τέτοια φαινόμενα.

Γενικώς, όπου ακούς ηθικό πλεονέκτημα, όπως διδάσκει η ζωή, κράτα τις επιφυλάξεις σου.