Γυναίκες σε κρίση

Από τις πιο όμορφες και έξυπνες αμερικανίδες ηθοποιούς της γενιάς της, η Τζέσικα Τσαστέιν εμφανίζεται ως πρωταγωνίστρια αλλά και ως παραγωγός της ταινίας του Τέιτ Τέιλορ «Επικίνδυνη ομορφιά» («Ava», ΗΠΑ, 2020), πράγμα που αμέσως σημαίνει κάτι παραπάνω, κρίνοντας από τις ως τώρα επιλογές ρόλων της. Οντως, αυτό το πορτρέτο μιας πρώην αλκοολικής επαγγελματία δολοφόνου που θα βρεθεί στο μέσον μιας αλλόκοτης συνωμοσίας εναντίον της ξεφεύγει από τα κλισέ ανάλογων περιπετειών και γίνεται ένα αξιοπερίεργο γυναικείο δράμα, το οποίο χωρίς ν’ αρνείται τη δράση είναι φειδωλό στον εύκολο εντυπωσιασμό, εστιάζοντας στην ψυχή της κεντρικής ηρωίδας. Η Αβα συνηθίζει να μιλά με τους στόχους της πριν τελικά πατήσει τη σκανδάλη, γεγονός που εξυπηρετεί κάποιες εσωτερικές ανάγκες της αλλά που θα τη φέρει σε δύσκολη θέση με την «υπηρεσία» και τον διαμεσολαβητή τους (Τζον Μάλκοβιτς) που την έχει στρατολογήσει και θέλει να την προστατέψει. Συγχρόνως, βάρος δίνεται στην οικογενειακή κατάσταση της Αβα, την ερωτική αντιζηλία με την αδελφή της (Τζες Γουίξλερ), όπως και τη σχέση αγάπης – μίσους με τη μητέρα της (Τζίνα Ντέιβις). Ολα αυτά τα στοιχεία πλάθουν έναν κόσμο σχεδόν… καθημερινό, τον οποίο παρακολουθείς με περιέργεια, χωρίς να μπορείς να ξέρεις πού θα καταλήξει η ιστορία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές μονομαχιών σώμα με σώμα που και πάλι αρνούνται τον εντυπωσιασμό και προσπαθούν να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικές και πιστευτές, θυμίζοντας κάπως την «Τιμωρό» (2011) του Στίβεν Σόντερμπεργκ με την Τζίνα Καράνο στον ρόλο του τίτλου.

Βαθμολογία: 7

Φεμινισμός και καλλιστεία

Σε μια πραγματική ιστορία στην οποία το φεμινιστικό κίνημα συνδυάζεται με τα καλλιστεία στην Αγγλία των αρχών της δεκαετίας του 1970 στηρίζεται η ταινία της Φιλίπα Λόουθροπ «Μις απειθαρχία» («Misbehaviour», Αγγλία, 2020). Η Κίρα Νάιτλι υποδύεται τη Σάλι, μια δραστήρια, ευφυή γυναίκα που δέχεται να ρισκάρει την επαγγελματική σταδιοδρομία αλλά και την οικογενειακή ισορροπία της λαμβάνοντας μέρος σε μια επιχείρηση σαμποτάζ των διεθνών καλλιστείων του 1970 στο Λονδίνο. Η συμμετοχή της σε ένα γκρουπ διαμαρτυρόμενων γυναικών που μάχονται κατά των πάσης φύσεως προκαταλήψεων απέναντι στις γυναίκες και του απροκάλυπτου σεξισμού των ανδρών κινητοποιεί την ιστορία, ενώ το γεγονός ότι ο αμερικανός κωμικός Μπομπ Χόουπ (Γκρεγκ Κινίαρ), ένας από τους πιο αντιπαθείς σεξιστές στην ιστορία του θεάματος, θα είναι ο οικοδεσπότης φουντώνει ακόμη περισσότερο τις γυναίκες. Η Σάλι οργανώνει την ομάδα βάζοντας το μυαλό και την τάξη εκεί όπου μέχρι πρότινος υπήρχε μόνο το πάθος και ο άτσαλος αυθορμητισμός της Τζο (Τζέσι Μπάκλεϊ). Η δυναμική που δημιουργείται ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι η φλόγα μιας καλοφτιαγμένης αλλά χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ταινίας, γύρω από ένα καυτό ζήτημα, τη γυναικεία χειραφέτηση, που για τους ευνόητους λόγους τα τελευταία χρόνια τροφοδοτεί με συχνότητα τον κινηματογράφο σε ταινίες όπως οι «Σουφραζέτες», η ελβετική «Γυναίκες με τα όλα τους» και άλλες.

Βαθμολογία: 6

Υπό στενή παρακολούθηση

Ενα τρίτο γυναικείο πορτρέτο σε ταινία αυτής της εβδομάδας είναι της Κιάρα Μαστρογιάνι στην ταινία «Μια νύχτα μαγική» («Chambre 212», Γαλλία, 2019) του Κριστόφ Ονορέ. Κρατώντας τον ρόλο μιας αινιγματικής συζύγου, η Μαστρογιάνι κάνει ό,τι μπορεί για να στηρίξει εσωτερικά την ηρωίδα της που αποφασίζει να νοικιάσει ένα δωμάτιο απέναντι από το σπίτι της, προκειμένου από εκεί να παρακολουθεί τον σύζυγό της. Γιατί το έκανε; Τι μπορεί να κερδίσει από μια τέτοια κίνηση; Τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα στη ζωή της; Ολα αυτά τα ερωτήματα στροβιλίζονται με εκνευριστικό τρόπο κατά τη διάρκεια «εξέλιξης» της ιστορίας, χωρίς ποτέ οι απαντήσεις που δίνονται να είναι ξεκάθαρες, αφού σύντομα γίνεται προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη. Το τι ακριβώς τον ενδιαφέρει βέβαια, πέρα από την καταγραφή ενός γυναικείου μυαλού σε σύγχυση, παραμένει κι αυτό ένα ερώτημα. Πάντως η Μαστρογιάνι κέρδισε γι’ αυτήν εδώ την ερμηνεία της το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του περσινού Φεστιβάλ Καννών. Ο,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Βαθμολογία: 4

Στις αίθουσες

«Οχι άλλο καλοκαίρι» («Odio l’estate», Ιταλία, 2019) του Μάσιμο Βενιέρ. Η αναγέννηση εδώ και μερικά χρόνια της ιταλικής κωμωδίας συνεχίζεται με αυτή την ευχάριστη καλοκαιρινή ταινία, στην οποία τρεις οικογένειες αναγκάζονται να συγκατοικήσουν στο ίδιο εξοχικό εξαιτίας ενός λάθους του πρακτορείου ταξιδίων τους. Πλάκες, παρεξηγήσεις, διαφορετικοί τύποι ανθρώπων και, όπως περίπου το περιμένεις, τα παιδιά πολύ πιο έξυπνα, πρακτικά και απελευθερωμένα από τους γονείς τους. Οι χαρακτήρες των μπαμπάδων εξάλλου (το τρίο των κωμικών Αλντο Μπάλιο, Τζάκομο Πορέτι και Τζιοβάνι Στόρτι) μπορούν εύκολα να ταυτιστούν με πολλούς θεατές – ανεξαρτήτως εθνικότητας. Για ένα ευχάριστο δίωρο.

Βαθμολογία: 6½

«Ο πλανήτης του Γουίλι» («Terra Willy: Planète inconnue», Γαλλία, 2019). Κινούμενα σχέδια του Ερικ Τοστί, στα οποία ένας πιτσιρίκος προσπαθεί να επιβιώσει στον πλανήτη όπου έχει καταλήξει μετά την καταστροφή του διαστημοπλοίου του. Με τη βοήθεια ενός ρομπότ, ο μικρός θα ζήσει τη μεγάλη περιπέτεια στον ανεξερεύνητο πλανήτη, όπου όλοι έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα (προβάλλονται με ελληνική μεταγλώττιση).

Βαθμολογία: 6

«Ενα τέλειο σχέδιο» («El plan», Ισπανία, 2020). Τρεις άνεργοι και ένα σχέδιο που δεν λέει με τίποτε να προχωρήσει διαμορφώνουν τον κόσμο της ταινίας του Κάρλος Πόλο Μενάργκεζ (ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους) με τους Αντόνιο ντε λα Τόρε, Ραούλ Αρέβαλο, Τσέμα ντελ Μπάρκο.

Βαθμολογία: –

Επανεκδόσεις

«Γυμνοί στον ήλιο» («Plein soleil», Γαλλία, 1960). Εξοχο ψυχολογικό φιλμ μυστηρίου που με φόντο την ηλιόλουστη Γαλλική Ριβιέρα εισχωρεί βαθιά μέσα στο μυαλό του διαστροφικού αλλά συγχρόνως πανέξυπνου Τομ Ρίπλεϊ (Αλέν Ντελόν), ήρωα πέντε μυθιστορημάτων της «μητέρας» του Πατρίτσια Χάισμιθ. Γοητευτικός και συγχρόνως αποκρουστικός, ο Ρίπλεϊ είναι ο τύπος κακοποιού που παραδόξως δεν μας ενοχλεί με την εγκληματική δραστηριότητά του. Η ταινία του Ρενέ Κλεμάν είναι η πρώτη του Ρίπλεϊ ως κινηματογραφικού ήρωα. Το 1999 ο Αντονι Μινγκέλα γύρισε το ίδιο βιβλίο στον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» με τον Ματ Ντέιμον.

Βαθμολογία: 8

«Ληστεία α λα ιταλικά» («The Italian job», Αγγλία, 1969). Μια άκρως ψυχαγωγική βρετανική περιπέτεια του καλού μάστορα Πίτερ Κόλινσον, που χωρίς να αποτελεί κάτι το σπουδαίο, στην εποχή της έκανε αίσθηση χάρη σε μια ευφυώς δομημένη σκηνή ληστείας, στην οποία πρωταγωνιστούν τα λιλιπούτεια αυτοκίνητα Mini Cooper και οι δρόμοι του Τορίνο. Ο Μάικλ Κέιν είναι ο cool εγκέφαλος της ληστείας, δίπλα στους Νόελ Κάουαρντ, Ραφ Βαλόνε και Μπένι Χιλ.

Βαθμολογία: 6

«Το κλουβί με τις τρελές» («La cage aux folles», Γαλλία, 1978). Αλλη μία πέρα για πέρα καλοκαιρινή κωμωδία, που στην εποχή της έκανε τρελή αίσθηση, ακολουθήθηκε από συνέχειες και αργότερα έγινε ριμέικ α λα αμερικανικά. Κι όλ’ αυτά χάρη στις έξαλλες περιπέτειες ενός ομόφυλου ζευγαριού στο Σεν Τροπέ. Ο ένας (Ούγκο Τονιάτσι) είναι ο ιδιοκτήτης ενός drag νάιτ κλαμπ, ο οποίος στα γεράματα άλλαξε σεξουαλικές προτιμήσεις, ο άλλος (ο Μισέλ Σερό σε ρόλο… ζωής!) είναι η βασική ατραξιόν του σόου.

Βαθμολογία: 6