Κική Κολυμπάρη

Πριν από δέκα χρόνια «έφυγε» ο πατέρας μου και τη θέση του πήρε μια δυσάρεστη και ακαθόριστη οντότητα που συνηθίζουμε να αποκαλούμε έγνοια. Ξέρεις από πού προέρχεται αλλά δεν ξέρεις πού θα φτάσει.

Το μέγεθος της έγνοιας είναι απροσδιόριστο και η όψη της ακαθόριστη. Μπορεί να φυτρώσει παντού, ακόμα και στις πιο άγονες για αυτή συνθήκες, όπως ένα ξέγνοιαστο τραπέζι με φίλους ή να τη δεις να σε κοιτάζει επίμονα ενώ χαμογελάς με μια ευχάριστη είδηση. Επικριτική. Ολο στριφνάδα. Εχει την ικανότητα να διαστέλλει τις κόρες των ματιών σου, να σου εξαφανίζει οτιδήποτε και όποιον βρίσκεται μπροστά σου και να σε ταξιδεύει σε έναν παγωμένο χωροχρόνο χωρίς τη θέλησή σου.

Οταν καταφέρνουμε να κλείσουμε τα μάτια, οι ανησυχίες αποκτούν σχήμα, χρώμα, οσμή και η παρουσία τους διαμορφώνει τις ιστορίες που πλάθονται στον ύπνο μας. Σχετικά πρόσφατα, σε μια απ’ αυτές τις ιστορίες, διακτινίστηκα στο διαμέρισμα της μητέρας μου στη Θεσσαλονίκη.

Στέκομαι λοιπόν πίσω από την τηλεόρασή της, σιωπηλός παρατηρητής. Περίεργο σημείο εκείνο, κανονικά δεν θα μπορούσα να χωράω. Ολα φαίνονται εκκωφαντικά ήσυχα. Η μητέρα μου φαίνεται σαν να την έχει πάρει ο ύπνος από ώρα. Οπως κάθε βράδυ, μετά τις οκτώ, τα φώτα του Δήμου σχηματίζουν ένα φωτεινό πλάγιο κάδρο πάνω από τον καναπέ, που βαθμιαία σκοτεινιάζει προς τη δεξιά πλευρά. Συνεχίζοντας το βλέμμα την πορεία του ακόμα πιο δεξιά πέφτει πάνω σε μια λεπτή φωτεινή σχισμή. «Το ψυγείο έχει ανοίξει» σκέφτομαι. «Μόνο το άνοιγμα του ψυγείου φέγγει έτσι τη νύχτα». Μέσα από αυτό, ένα ημιδιάφανο κοκκινωπό σιρόπι ρέει αργά προς τα έξω. «Θα ‘ναι η μαρμελάδα φράουλα…», σκέφτομαι. Αυτομάτως με λούζει κρύος ιδρώτας, σκεπτόμενη τις συμβουλές του γιατρού σχετικά με το ζάχαρό της. Το παχύρρευστο υγρό, ενώ κανονικά πέφτοντας κάτω θα απλωνόταν σε όλο τον χώρο, ανατρέπει τη λογική και κατευθύνεται προς το σαλόνι. Σιγά σιγά αποκτά όγκο και παίρνει τη μορφή γιγαντιαίου gel που τρεμάμενο πλησιάζει τον καναπέ. Οπως όλοι οι πρωταγωνιστές στα όνειρά τους, έτσι κι εγώ αισθάνομαι μουδιασμένη χωρίς να μπορώ να αντιδράσω ή να αποτρέψω τη ροή των πραγμάτων.

Το όνειρο με τη μαρμελάδα φράουλα άφησε μια δυσάρεστη επίγευση. Το άγχος μου, αυτή τη φορά, πήρε μορφή θρίλερ της δεκαετίας του ’80, και πρωταγωνιστεί με μια από τις πιο αρχετυπικές του μορφές. Είναι μάλιστα τόσο σαδιστικό που έχει την όψη μιας λιχουδιάς. Από αδρανές θύμα σε βαζάκι μετατρέπεται σε θύτη που, φορτισμένος από το άγχος μου, ετοιμάζεται να καταπιεί τη μητέρα μου. Θα μπορούσε να είναι μια εκδοχή αυτού που αποκαλούμε «γλυκός θάνατος».

Οσο το συνειδητοποιώ, άθελά μου, με πιάνουν γέλια. Οσο επίσης προσπαθώ να ανακαλέσω συγκεκριμένα σημεία με λεπτομέρειες σ’ ένα τόσο απλοϊκό σενάριο, ουσιαστικά μονόπλανο, αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα με ακρίβεια. Οσο περνάνε οι μέρες είμαι όλο και πιο σίγουρη ότι τελικά, στον καναπέ, αυτή που απειλείται δεν είναι η μητέρα μου αλλά ένα ακόμα πιο οικείο μου πρόσωπο…

H Κική Κολυμπάρη είναι εικαστικός. Eκθέτει ήδη έργα της στο Βερολίνο, στην έκθεση «A matter of touch – Painting from Europe and the USA» έως τις 30 Αυγούστου. Από την 1η Αυγούστου ξεκινά η παρουσίαση έργων της στην Πινακοθήκη Κυκλάδων, στην Ερμούπολη της Σύρου, στην ομαδική έκθεση υπό τον τίτλο «Εntity Battlefields – Σώμα: Πεδίο Συγκρούσεων». Εως τις 30 Αυγούστου