Το ρατσιστικό μίσος και ο Καλέμης

Μία γρήγορη αναζήτηση στις – όχι και τόσο – σκοτεινές γωνιές του ελληνικού Διαδικτύου αρκεί για να πειστεί και ο πλέον αισιόδοξος ότι το ρατσιστικό μίσος είναι πολύ βαθιά ριζωμένο στα μυαλά (;) μερίδας της ελληνικής κοινωνίας. Αρκεί να ανατρέξει κανείς τυχαία στα σχόλια κάτω από μια οποιαδήποτε είδηση με πρωταγωνιστή (αρνητικό ή ακόμα και θετικό) κάποιον μη Ελληνα για να διαπιστώσει αυτό που οι περισσότεροι φοβόμαστε να παραδεχτούμε, ενώ κάποιοι άλλοι υπερήφανα διατυμπανίζουν.

«Να τους πνίξουν, για να ησυχάσουμε από δαύτους! Αν πάω εγώ με βαρκάκι στις ΗΠΑ, θα με διασώσουν πιστεύετε», διερωτάται αναγνώστης κάτω από την είδηση για τη διάσωση 30 προσφύγων και μεταναστών στα ανοιχτά του Φαρμακονησίου τον περασμένο Φεβρουάριο. «Αυτοί μέχρι τώρα κυκλοφορούσαν ελεύθεροι ε; Ολοι οι λαθρομετανάστες σε ακατοίκητα νησιά. Αρκετά πληρώνουμε γι’ αυτούς και μόνο προβλήματα είναι», γράφει άλλος αναφερόμενος στον εντοπισμό κρουσμάτων κορωνοϊού μεταξύ των διαμενόντων σε δομή του Κρανιδίου. [σ.σ. και στα δύο σχόλια έχει γίνει επιμέλεια ορθογραφίας]

Τα παραδείγματα, δυστυχώς, είναι ατελείωτα… Συνεπώς, το πρόσφατο ρατσιστικό παραλήρημα του Κωνσταντίνου Καλέμη, συνεργάτη του υπουργείου Παιδείας για θέματα εκπαίδευσης προσφύγων και καθηγητή του ΕΚΠΑ σε βάρος του Γιάννη Αντετοκούνμπο μόνο έκπληξη δεν θα έπρεπε να προκαλεί. Πολλώ μάλλον όταν ο ελληνονιγηριανός αθλητής έχει βρεθεί επανειλημμένως στο στόχαστρο εκλεγμένων αντιπροσώπων του «σοφού λαού». Είτε από τις παρυφές της Ακροδεξιάς (Βελόπουλος) είτε από το βάθος της (Μιχαλολιάκος).

Η περισυλλογή – αντί της έκπληξης – θα ήταν μια καλή αρχή.