Αριστερός εξαιρετισμός

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, στη φετινή γιορτή της Δημοκρατίας, στον κήπο του προεδρικού μεγάρου, ήταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεντρωμένα σε μια περιχαρακωμένη γωνιά, στο ημίφως, έκαναν τα δικά τους πηγαδάκια, αποκλειστικά μεταξύ τους. Δεν πλησίαζαν και δεν τους πλησίαζαν – και δεν ήταν για τον φόβο του κορωνοϊού. Οι μόνοι που είχαν διάθεση για κοινωνικές σχέσεις εκτός του περιχαρακωμένου χώρου ήταν η Εφη Αχτσιόγλου και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος.

Στον κήπο ήταν και ο Νίκος Παππάς. Μόνος του, για μεγάλο διάστημα, αφού έμοιαζε να μην επιδιώκουν να τους δουν μαζί του πολλοί σύντροφοί του. Κατά καιρούς, ασφαλώς, τον προσέγγισαν και συνομίλησαν μαζί του δημοσιογράφοι, ευλόγως αφού είναι αντικείμενο δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Αλλά ως εκεί. Μόνο για την οικογενειακή φωτογραφία κινήθηκε προς το τραπέζι όπου αναπαύονταν σε καρέκλες διάφοροι κομματικοί προύχοντες, όπως ο Δημήτρης Βίτσας.

Ηταν σαν ιδιότυπη σέχτα που τα μέλη της έκαναν σκανταλιές παραβιάζοντας το ενδυματολογικό πρωτόκολλο: αν και η πρόσκληση όριζε «ένδυμα βαθύχρωμο», κάποιες και κάποιοι δεν πειθάρχησαν. Μεταξύ τους, Αχτσιόγλου και Ολγα Γεροβασίλη στα κόκκινα, Κατερίνα Νοτοπούλου (με ποδήρη χιτώνα) και Νίκος Ξυδάκης στα λευκά διεκδικούσαν το δικαίωμα στη διαφορά. Σε γενικές γραμμές, δηλαδή, ήταν μια παρέα φίλων που αισθανόταν αμήχανα σε ένα περιβάλλον όπου δεν βρίσκονταν πολλοί που τους έμοιαζαν – κι οι περισσότεροι ξέρουν πόσο κάλπικο είναι, ως στοιχείο της ταυτότητάς τους, το ηθικό πλεονέκτημα.