Ο καγκελάριος του κορωνοϊού

Το καλοκαίρι του 2019 όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στο Βερολίνο παρακολουθώντας άλλος με ενδιαφέρον, άλλος από περιέργεια, αν η Ανγκελα Μέρκελ θα πάθει ξανά κρίση τρέμουλου. Το τρέμουλο της Μέρκελ αθροιζόταν στη διάχυτη δυσαρέσκεια στους συντηρητικούς κύκλους των Χριστιανοδημοκρατών από τη μακροχρόνια ηγεσία της «καλύτερης σοσιαλδημοκράτου καγκελαρίου της Γερμανίας». Αυτός ο συνδυασμός τροφοδοτούσε καθημερινά σενάρια πρόωρης αποχώρησης της Μέρκελ.

Εναν χρόνο αργότερα, η Μέρκελ «άντεξε έναν διαπραγματευτικό μαραθώνιο 90 ωρών για το Ταμείο Ανασυγκρότησης της ΕΕ χωρίς τρέμουλο, επιστρέφοντας στο Βερολίνο βγήκε για ψώνια και το βράδυ με τηλεφωνήματα σε Ερντογάν και Μητσοτάκη αποσοβεί έναν πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας» όπως πληροφόρησε τους Γερμανούς η «Μπιλντ».

Η Μέρκελ όχι μόνον αποχωρεί πρόωρα, αλλά με την επιτυχημένη διαχείριση και της κρίσης του κορωνοϊού παραμένει η δημοφιλέστερη πολιτικός της Γερμανίας. Και διαβεβαιώνει συνεχώς ότι η σημερινή τέταρτη είναι η τελευταία της θητεία στην Καγκελαρία. Το μισό βήμα αποχώρησής της από την πρώτη γραμμή το έκανε ήδη παραδίδοντας την προεδρία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) στην Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ. Η ΑΚΚ δεν ευτύχησε στο αξίωμα αυτό, ο διάδοχός της θα εκλεγεί στο παγγερμανικό συνέδριο του CDU τον Δεκέμβριο. Ο νέος πρόεδρος του CDU θα είναι κατά πάσα πιθανότητα και ο διάδοχος της Μέρκελ στην Καγκελαρία.

Ωστόσο, εάν οι δημοσκοπήσεις έβγαζαν καγκελάριο, ο διάδοχος της Μέρκελ δεν θα προερχόταν από το CDU αλλά από το «αδελφό» κόμμα, τη Χριστιανοκοινωνική Ενωση της Βαυαρίας (CSU). O πρόεδρός της, βαυαρός πρωθυπουργός Μάρκους Ζέντερ πλησιάζει τα ποσοστά δημοτικότητας της Μέρκελ και απέχει πολύ από όλους τους Χριστιανοδημοκράτες μνηστήρες της Καγκελαρίας: τον πρωθυπουργό της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας Αρμιν Λάσετ, τον αυστηρό νεοφιλελεύθερο Φρίντριχ Μερτς, τον φιλόδοξο υπουργό Υγείας Γιενς Σπαν και τον βουλευτή Νόρμπερτ Ρέντγκεν, το αουτσάιντερ στην κούρσα διαδοχής.

Ο Μάρκους Ζέντερ θα είχε σαφώς καλύτερες προοπτικές επιτυχίας να πετύχει εκεί όπου απέτυχαν οι άλλοι δύο βαυαροί πρωθυπουργοί που μεταπολεμικά, ως επικεφαλής της Χριστιανικής Ενωσης, διεκδίκησαν την Καγκελαρία: ο Φρανς Γιόζεφ Στράους το 1980 και ο Εντμουντ Στόιμπερ το 2002. Ο Ζέντερ κατάφερε να γίνει ο «καγκελάριος του κορωνοϊού» τους προηγούμενους μήνες, επέδειξε ικανότητα και αποτελεσματικότητα στη διαχείριση της κρίσης, την ώρα που οι ανταγωνιστές του είτε απέτυχαν (Αρμιν Λάσετ), είτε δεν μπόρεσαν να αναδειχτούν, επειδή δεν είχαν κάποιο αξίωμα στα χέρια τους (Φρίντριχ Μερτς και Νόρμπερτ Ρέντγκεν).

Πολιτικά ο «μαύρος» Ζέντερ έκανε από καιρό «πράσινη» στροφή. «Αγκαλιάζει κάθε δέντρο που βρίσκει μπροστά του» λένε σκωπτικά οι αντίπαλοί του, προκειμένου να ανοίξει την προοπτική μελλοντικής συγκυβέρνησης με τους Πράσινους, την πιθανότερη εκδοχή μετά τις εκλογές. Υποδέχτηκε με βασιλικές τιμές την Ανγκελα Μέρκελ στο ανάκτορο της λίμνης Κίμζεε στη Νότια Βαυαρία, επιλέγοντας τη βαυαρική εκδοχή των ανακτόρων του Ελιζέ για τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της Βαυαρίας με συμμετοχή για πρώτη φορά της καγκελαρίου. Το πρόβλημα του Ζέντερ όμως είναι ότι ο νέος πρόεδρος του CDU που θα εκλεγεί τον Δεκέμβριο δεν πρόκειται να αφήσει σε άλλον την ευκαιρία να εκλεγεί καγκελάριος. Σε καμία περίπτωση ο Φρίντριχ Μερτς. Οσο για τον Λάσετ, το σενάριο που κυκλοφόρησαν εσχάτως κύκλοι του CDU στην εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» λέει ότι αυτός θα μπορούσε να κατευθυνθεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, αφήνοντας την προεδρία του CDU στον αρκετά νεότερο Γιενς Σπαν και την Καγκελαρία στον δημοφιλή Μάρκους Ζέντερ. Αλλά αυτά είναι λογαριασμοί χωρίς τον ξενοδόχο, πρόεδρο του CDU που θα εκλεγεί τον Δεκέμβριο. Και μέχρι τότε πολλά μπορούν να συμβούν.