Αυτοί που «προσπέρασαν» τον θάνατο

Οι οδηγοί της Formula 1 και του Moto GP ρισκάρουν από τη στιγμή που θα πέσει η καρό σημαία, ξυρίζουν τις μπαριέρες του Μονακό με 300χλμ./ώρα, αλλάζουν ελαστικά σε 2 δευτερόλεπτα, «αγκαλιάζουν» τις κλειστές καμπές, όλα στον βωμό των χρονομέτρων. Οι επιτυχίες και οι θρίαμβοι, οι διακρίσεις και τα κύπελλα είναι η γοητευτική πλευρά των αγώνων. Το οδηγικό τους ταλέντο και η δίψα για διάκριση τους έκανε άφοβους και τολμηρούς και σαν «υπεράνθρωποι» αντιμετώπισαν, πολλές φορές, το φλερτ με τον θάνατο (και με κολλημένο το γκάζι στα 300χλμ./ώρα) ως μια άτυχη στιγμή. Ομως, η ταχύτητα δεν συγχωρεί. Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλύτερα οι κορυφαίοι οδηγοί των αγώνων, που μπορεί, ακόμη και σήμερα, να απολαμβάνουν τα πιο ασφαλή μονοθέσια ή μοτοσικλέτες – όμως, οι νόμοι της φύσης μπορούν να υπερκεράσουν κάθε πυλώνα της ασφάλειας, κάθε τεχνολογική «πανοπλία». Κάποιοι είχαν την τύχη με το μέρος τους, και κυριολεκτικά, προσπέρασαν τον χάρο, λες και το είχαν προσυμφωνήσει.

Ο Μίκαελ Σουμάχερ, ο Νίκι Λάουντα, ο Μικ Ντούχαν κατάφεραν να βγουν νικητές, μέσα από τα συντρίμμια, τις φωτιές, τις λαμαρίνες. Προσπέρασαν τα όρια, όμως, ευτυχώς για αυτούς δεν προσπέρασαν την ζωή. Απέδειξαν ότι τα σπασμένα κόκκαλα, το καμένο πρόσωπο, τα διαλυμένα πόδια μπορούν να αποθεραπευτούν μόνο με την επιστροφή τους στη γραμμή της εκκίνησης.

O Νίκι Λάουντα

Ενα από τα πιο συγκλονιστικά ατυχήματα – και παραλίγο δυστύχημα – ήταν αδιαμφισβήτητα αυτό που βίωσε ο Νίκι Λάουντα, την 1η Αυγούστου του 1977 στην πίστα του Νίρμπουργκρινγκ. Μια λάθος εκτίμηση, σε μια επικίνδυνη πίστα, και το μονοθέσιο του πέφτει με σφοδρότητα επάνω στις μπαριέρες. Σε λίγα δεύτερα φλέγεται τόσο το μονοθέσιο, όσο και ο οδηγός. Η ιστορία είναι γνωστή. Ο διάσημος τότε αυστριακός οδηγός – και πρώην ιδιοκτήτης της ομώνυμης αεροπορικής εταιρείας – υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα σε όλο του το σώμα. Χάρη στη δύναμη που τον διέκρινε, και κόντρα στις προβλέψεις των γιατρών του, επέστρεψε στα γκραν πρι έξι εβδομάδες μετά το ατύχημα. Μάλιστα, τα σημάδια του δεν τα διόρθωσε ποτέ, για να αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα, για το τι μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε οδηγό, όταν ξεπεράσει τα όρια!

Τον… χάρο με τα μάτια του είδε και ο Μίκαελ Σουμάχερ, το 1999, όταν το μονοθέσιό του βγήκε εκτός πίστας και έπεσε, με τριψήφια νούμερα στο κοντέρ, επάνω στον προστατευτικό τοίχο. Η αναβαθμισμένη παθητική ασφάλεια των μονοθέσιων – που ήταν απόρροια και απαίτηση των οδηγών της Formula 1 μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του Σένα την Πρωτομαγιά του ’94 – τον έσωσε. Ο Σουμάχερ την έβγαλε φθηνά, με ένα σπασμένο πόδι,  επιστρέφοντας στις πίστες σαν να μη συνέβη ποτέ, τίποτε.

Δύναμη ψυχής

Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1992, ένας άλλο θρύλος, ο Μικ Ντούχαν, έχοντας κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα στο MotoGP επέζησε μετά από μια σοβαρή πτώση, στην πίστα του Ασεν. Ο θρύλος των αγώνων διέψευσε κάθε πρόβλεψη των γιατρών, και με διαλυμένο το δεξί του πόδι, ανέβηκε και πάλι στην αγωνιστική του μοτοσικλέτα – παρόλο που δεν μπορούσε να περπατήσει.

Η ιστορία του Ντούχαν, ίσως, μετά από 28 χρόνια να «ξαναγυριστεί». Ο Μαρκ Μάρκεθ, ο ταλαντούχος κατακτητής έξι πρωταθλημάτων στο MotoGP υπέστη το περασμένο Σαββατοκύριακο, ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό στο χέρι του… γκαζιού στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος,  στο ισπανικό γκραν πρι. Είναι πιθανόν αυτό να του στερήσει τους αγώνες, εκτός, και αν αποδείξει, ότι ανήκει και αυτός στους υπεράνθρωπους των δύο τροχών, αντικαθιστώντας τους νάρθηκες με τη στολή και τον φόβο της αποχής με την ευκαιρία για νέες διακρίσεις.