ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ{CR}

Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν δοκιμάζει, πλέον, τα όρια των ελληνικών αντιδράσεων και των αντοχών της Δύσης συνολικά. Απέναντι σε ένα τέτοιο παιχνίδι, η ψυχραιμία και η ενότητα δεν είναι ένα απλό σύνθημα, αλλά στρατηγική τακτική.

Η προσπάθειά του αυτή μπορεί να έχει κορυφωθεί μεν, αλλά έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια. Αυτό αποδεικνύεται άλλωστε, αν λάβει κανείς υπόψη το πότε πρωτοδημοσίευσε η κυβέρνησή του τους επίμαχους χάρτες για το Καστελλόριζο ή το πότε ξεκίνησε να συζητά και να επιδιώκει τη μετατροπή της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί. Κι ο Ερντογάν πιέζει τώρα γιατί κατά βάθος κατανοεί πως, παρά το βραχυπρόθεσμο εσωτερικό πολιτικό όφελος που μπορεί να έχουν οι νεο-οθωμανικές κορόνες του, αν θέλει πραγματικά να είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει, κάποια στιγμή, να αυτοσυγκρατηθει. Γι’ αυτό άλλωστε, παρότι προκαλεί συνεχώς τη διεθνή κατακραυγή και δηλώνει δημόσια ότι δεν τον ενδιαφέρει, επιδιώκει να μην αποκόψει και πλήρως τις επαφές του με τη Δύση.

Οπως κι αν αποκλιμακωθεί, τελικά, η ένταση αυτή, το παιχνίδι αυτό μοιάζει με σκάκι, όχι με αγώνα μποξ. Σε μια τέτοια παρτίδα, μόνο με ψυχραιμία μπορεί να διαγνώσει κανείς τις επιδιώξεις του αντιπάλου και να αποτρέψει τυχόν λάθη που θα βρει μπροστά του στη συνέχεια. Γι’ αυτό ο Ερντογάν μάς προκαλεί να τη χάσουμε. Η ενότητα, από την άλλη, είναι αυτή που δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να δημιουργήσει εντάσεις στο πολιτικό κλίμα και την ελληνική κοινωνία και θα κάνει τη χώρα μας ισχυρότερη σε κάθε διάλογο με τον γείτονά της, τώρα και στο μέλλον.