«Γαλλικά»

Συνέβη πριν από κάμποσα χρόνια, στο γήπεδο. Σε αγώνα του Champions League. Πίσω μου καθόταν ένας τύπος, άξιος εκπρόσωπος της λούμπεν γραφικότητας. Η εκφορά του λόγου του παρέπεμπε στο προγλωσσικό στάδιο. Τι λόγος δηλαδή, ο τύπος μόνο έβριζε. Τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας, τους παίκτες της δικής του, τον διαιτητή, τους προπονητές, τους πάντες. Τα «γαλλικά» του δεν έδειχναν μεγάλη φαντασία ή εφευρετικότητα – η αλήθεια είναι ότι στα γήπεδα ακούς ακραία μεν, υπέροχα πράγματα δε. Τρεις λέξεις επαναλάμβανε με ιδιαίτερη έμφαση σε ένα σημείο της γυναικείας ανατομίας.

Οταν ο αγώνας τελείωσε, με χτύπησε στην πλάτη, σαν κάτι να ήθελε να μου πει. Γύρισα εκνευρισμένη, «μπλέξαμε» σκέφτηκα. Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που θα άκουγα. «Κυρία, συγγνώμη ε;» μου είπε και η έκφραση στο ασχημούτσικο πρόσωπό του έδειχνε ότι το εννοούσε. Αυτή η ομολογία ντροπής – ήμουν η μόνη γυναίκα στις τριγύρω θέσεις – για τις βωμολοχίες του, η συστολή ενός τύπου που πριν από λίγα λεπτά κατέβαζε καντήλια ήταν, σχεδόν, συγκινητική. Δείγμα ενός έστω και πρωτόγονου πολιτισμού που σκόνταφτε στα εκφραστικά του μέσα. Και, τέλος πάντων, σε γήπεδο ήταν.

Ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας Κώστας Μάρκου, όταν χθες το πρωί έλεγε στον βουλευτή του ΚΙΝΑΛ Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο ποιος έχει κάνει τι σε ποιον και με τι ανοιχτό ακριβώς κυκλοφορεί ο καθένας (συνοδεύοντας μάλιστα τα γαλλικά του με αποσαφηνιστική χειρονομία, μήπως και κάποιος δεν κατάλαβε) δεν ήταν σε γήπεδο, ήταν στην αίθουσα του Κοινοβουλίου. Οπως στην ίδια αίθουσα ήταν και ο Πάνος Καμμένος όταν φώναζε εκείνο το κομψότατο «Εσείς στα τέσσερα».

Βασικό στοιχείο του πολιτισμού (αστικού, πολιτικού, κοινωνικού, whatever) είναι ο σεβασμός του χώρου και του περιβάλλοντος. Η συνείδηση του πού βρίσκεσαι. Το να μιλάει κάποιος στη Βουλή όπως θα μιλούσε ένας μάγκας στο γήπεδο δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Ή ότι δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η Βουλή και τι συμβολίζει ή ότι δεν ξέρει τι σημαίνει μαγκιά. Πολύ συχνά, συμβαίνουν και τα δύο. Ο Κώστας Μάρκου, μάλιστα, έχει μάλλον μία σύγχυση όσον αφορά τους χώρους αφού πριν από μερικούς μήνες, υπερασπιζόμενος αυτούς που μπούκαραν με αλυσοπρίονα στην ΑΣΟΕΕ, ισχυρίστηκε ότι τα πανεπιστήμια είναι ένας «ζωντανός» χώρος.

Οι χώροι όμως δεν χωρίζονται σε «ζωντανούς» και «πεθαμένους». Ο διαχωρισμός τους έχει να κάνει με τον προσωπικό πολιτισμό του καθενός. Φαντάζομαι τον μπρουτάλ φίλαθλο (ή κάποιους σαν αυτόν) να μπαίνει στη Βουλή και έχω την εντύπωση ότι θα έκανε τον σταυρό του σαν να έμπαινε στην Αγία Σοφία. Κι εκείνος, τουλάχιστον, ζήτησε, στο τέλος συγγνώμη. Σε αντίθεση με τον Κώστα Μάρκου που υπερασπίσθηκε μέχρι τέλους τα «γαλλικά» του. Ισως κι αυτό να το θεωρεί μαγκιά.