Η αναβολή είναι μια επίδειξη δύναμης

Υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να ανέβαλε τον τελικό του Κυπέλλου της, ο οποίος μάλιστα εξαιτίας της πανδημίας είναι να γίνει και σε ένα άδειο γήπεδο; Ειλικρινά δεν μπορώ να το φανταστώ. Υπάρχει άλλη που αυτή την απόφαση να την έχει πάρει μια ομοσπονδία στην οποία υπάρχουν ακόμα μέλη της FIFA και της UEFA που την επιτηρούν; Υπάρχει άλλη που ο τελικός του Κυπέλλου να αναβάλλεται για δεύτερη φορά τα πέντε τελευταία χρόνια; Οι ερωτήσεις είναι ρητορικές. Το Οχι σε καθεμία από τις ερωτήσεις αυτές είναι αυτονόητο.

Επεισόδιο

Η αναβολή του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος είναι το τελευταίο επεισόδιο της κωμωδίας που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες. Και είναι και μια τρομακτική επίδειξη δύναμης που κάνει η ΕΠΟ και όσοι τη διοικούν στο κράτος που τους ανέχεται.

Επικοινωνία

Χθες το μεσημέρι είχε υπάρξει επικοινωνία του Μαξίμου με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για να τελειώσει η φάρσα και να γίνει ο τελικός στο ΟΑΚΑ την Κυριακή. Ο Χρυσοχοΐδης θα κάλυπτε μάλιστα και τους αξιωματικούς της Αστυνομίας που είχαν δηλώσει στην πρωινή σύσκεψη ότι δεν μπορεί να γίνει το ματς σε κάποιο γήπεδο της Αθήνας λόγω της έντασης που υπάρχει στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών των δύο ομάδων. Θα έβγαινε μια ανακοίνωση που θα ξεκαθάριζε πως αυτό ειπώθηκε για τα μικρά γήπεδα κι όχι για το ΟΑΚΑ: σας τα αναφέρω αυτά για να γίνει κατανοητό πως όχι μόνο προετοιμάζονταν όλοι για τον τελικό αλλά τους απασχολούσαν και οι ασήμαντες κατά τα άλλα επικοινωνιακές λεπτομέρειες. Πριν υπάρξει ανακοίνωση στις ομάδες, η ΕΠΟ άφησε να διαρρεύσει η πιθανότητα αναβολής (πριν καν συζητηθεί) και τελικά προχώρησε στην αναβολή κάνοντας του κεφαλιού της. Πολλοί λένε ότι ήταν ο τρόπος αντίδρασης απέναντι σε δύο ανακοινώσεις του Ολυμπιακού που την καλούσαν να σοβαρευτεί: εγώ λέω ότι είναι η αντίδρασή της απέναντι στην κυβέρνηση. Στην οποία δείχνει ποικιλοτρόπως ότι δεν την υπολογίζει.

Μνημόνιο

Ολη αυτή η ιστορία έχει ξεκινήσει από την ημέρα της υπογραφής του περίφημου μνημονίου ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και στον πρόεδρο της UEFA κ. Αλεξάντερ Τσέφεριν. Θυμίζω πως εκείνη την ημέρα υπήρξε υπογραφή χωρίς να έχει καν προσκληθεί η ομοσπονδία. Στην ΕΠΟ φοβούνται πως το μνημόνιο αυτό, όταν παρουσιαστεί, θα λύνει τα χέρια της κυβέρνησης για οποιαδήποτε παρέμβαση που έχει να κάνει με τη λειτουργία της, τις εκλογές της, το εκλογικό σύστημα κ.τ.λ. Εκτιμούν επίσης ότι η πρόσφατη απόφαση του Ειρηνοδικείου που ουσιαστικά απαγορεύει τη διενέργεια εκλογών στην ομοσπονδία μέχρι το καλοκαίρι του 2021 βγήκε για να έχει η κυβέρνηση χρόνο να δει τι θα κάνει. Η ΕΠΟ είχε αποφασίσει να κάνει εκλογές μέσα στον Ιούλιο για να αποκτήσει μια διοίκηση με πιο σκληρή γραμμή από αυτήν που η ομοσπονδία έχει τώρα – μια διοίκηση που θα ζητούσε από τη FIFA να ξαναέχει πλήρεις και απόλυτες εξουσίες στο ποδόσφαιρό μας. Αυτός είναι αυτή τη στιγμή ο υπόγειος πόλεμος που γίνεται.

Ολα τα άλλα, συμπεριλαμβανομένων ανακοινώσεων κ.τ.λ., είναι «να ‘χαμε να λέγαμε».

Μαργαρίτα

Η κυβέρνηση από τη μεριά της κερδίζει μεν χρόνο, πλην όμως φαίνεται απλά να μαδάει τη μαργαρίτα. Ο υφυπουργός Αθλητισμού κ. Λευτέρης Αυγενάκης που θα έπρεπε να έχει την ευθύνη των χειρισμών είναι στον αέρα (περιμένουμε τον ανασχηματισμό να δούμε την τύχη του) και ως εκ τούτου απλά αντιμετωπίζονται κρίσεις και γίνονται σχέδια. Αλλά η κυβέρνηση μάλλον δεν έχει καταλάβει με ποιους έχει να κάνει. Δεν είναι μόνο η αναβολή του τελικού Κυπέλλου, αλλά ουσιαστική επίδειξη δύναμης είναι και η κωλυσιεργία της ομοσπονδίας στο ζήτημα της στελέχωσης της Επιτροπής Εφέσεων π.χ. Η ΕΠΟ πρέπει να ζητήσει κατάλογο με υποψήφιους δικαστές από το Εφετείο και να κάνει Γενική Συνέλευση για να διαλέξει τους νέους εφέτες. Αλλά δεν κάνει το παραμικρό διότι ξέρει πως η έλλειψη της Επιτροπής μπορεί καλοκαιριάτικα να προκαλέσει νέες φουρτούνες. Και πάντα ισχύει το κλασικό αξίωμα του Θωμά που έλεγε ήδη το μακρινό πια 2002 σε κάτι κασέτες ότι «στην αναμπουμπούλα μόνο ο λύκος χαίρεται».

Παραιτήσεις

Η κυβέρνηση είχε κάνει μια προσπάθεια πριν από μία εβδομάδα να μη γίνουν δεκτές οι παραιτήσεις των δικαστών της Επιτροπής Εφέσεων – όπως μαθαίνω, είχε υπάρξει και σχετική επικοινωνία με τον Αρειο Πάγο. Ομως κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει κάποιον να μείνει στη θέση του αν δεν θέλει, κανείς δεν μπορεί να διορίσει δικαστές με το στανιό και κανείς, όπως αποδεικνύεται, δεν μπορεί να περιμένει και ότι μια ομοσπονδία θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων αν έχει αποφασίσει να κηρύξει, με τον τρόπο της, τον πόλεμο στο κράτος. Και τον τελικό Κυπέλλου θα βάλει στην ακατάλληλη Ριζούπολη, παρά τις αντίθετες υποδείξεις της Αστυνομίας, και θα τον αναβάλει και ό,τι γουστάρει θα κάνει. Ειδικά αν η κυβέρνηση την παρακολουθεί αμήχανη και μπερδεμένη…

Ο κακός

Συνοψίζω. Στην ΕΠΟ περιμένουν να φαγωθεί ο «κακός» Αυγενάκης στον ανασχηματισμό και να βρεθεί στο υφυπουργείο ένα καλό δικό τους παιδί, που να συνετίσει τον Γεραπετρίτη και τους υπόλοιπους που μπλέκονται στα πόδια τους. Μέχρι τότε στέλνουν απλά μηνύματα παντοδυναμίας σε ομάδες και Ενώσεις, διότι ο στόχος τους είναι πάντα να κάνουν εκλογές και να ξαναβγούν φυσικά οι ίδιοι με έναν Μανολιό που θα βάλει απλά τα ρούχα του αλλιώς. Αυτό που δεν μπορώ να εκτιμήσω είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση. Που ξέρει τι θέλει, αλλά δεν ξέρω ποιον ακριβώς δεν θέλει να στεναχωρήσει. Γιατί απέναντί της έχουν μαζευτεί για να υπερασπιστούν μια ομοσπονδία που δεν μπορεί ούτε να διοργανώσει έναν τελικό του Κυπέλλου ένα σωρό φίλοι και γνωστοί της. Αυτό που δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση είναι ότι το μπάχαλο που επιτρέπει στο ποδόσφαιρο της κάνει τελικά ζημιά. Ο,τι σπέρνει άθελά της, το βρίσκει μπροστά της.

Κανονική

Αυτό, για να τα λέμε όλα, είναι και η διαφορά αυτής της κυβέρνησης με την προηγούμενη: ετούτη εδώ είναι μια κανονική κυβέρνηση και μια κανονική κυβέρνηση λέει ότι δεν γίνεται για το ποδόσφαιρο (και για δεκαπέντε βλαχοπροέδρους…) να τσακώνομαι με ανθρώπους με τους οποίους δεν έχω να χωρίσω και τίποτα. Αν είχαμε την προηγούμενη κυβέρνηση, ο κ. Σταύρος Κοντονής π.χ. θα είχε αναβάλει μόνος του τον τελικό, θα έβαζε στην ΕΠΟ διοικούσα επιτροπή με έναν ωραίο Δρόσο, θα έριχνε το ανάθεμα για όλα στον Ολυμπιακό και θα έβγαζε για φαγητό τους φίλους του δημοσιογράφους για να του πουν από κοντά πόσο μεγάλος υπουργός είναι (έτσι τον έλεγαν…) και να μην τα γράφουν μόνο…