Θανάσης Κουρλαμπάς

Κουρασμένος. Πολλές φορές κατάκοπος. Τις περισσότερες όμως, γεμάτος. Μέσα μου. Η δουλειά αυτή σε γεμίζει. Ετσι λοιπόν κουρασμένος, ξαπλώνω. Κλείνω τα μάτια. Και ξεκινάει η βόλτα. Μια βόλτα στο σκοτάδι. Βολτάρω σε ό,τι έζησα σήμερα, εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα, τροχιές. Σταματώ, τρέχω, διατρέχω. Και πλάθω, ψευδοονειρεύομαι αυτά που θα ήθελα να συμβούν την επομένη. Αυτήν που ξημερώνει. Αλλά και όχι μόνο. Πάω πιο πέρα. Σε όλα εκείνα που θέλω να έρθουν. Ή εκείνα που θέλω να φέρω εγώ. Ακόμη και εκείνα που φοβάμαι. Κι έτσι σβήνει το σκοτάδι. Το συνειδητό. Και πέφτει το άλλο, του Μορφέα.

Τότε, ανήμπορος να ελέγξω το καθετί, το οτιδήποτε, πηγαίνω όπου με πηγαίνει. Αλλοτε σε καλές μεριές, άλλοτε σε ζόρικες! Αλλοτε γνωστές, άλλοτε παραλλαγμένες και άλλοτε τελείως άγνωστες. Πώς να αντισταθείς αλλωστε; Βάζοντας κάθε βράδυ στοίχημα αν θα θυμάμαι το πρωί. Τα περισσότερα. Ή έστω κάποια, τα βασικά ίσως; Ή τουλάχιστον την αίσθηση. Τις αισθήσεις. Πού πήγα, ποιους αντάμωσα. Γιατί αυτούς. Ή ίσως γιατί πάλι αυτούς; Ταξίδια και συναντήσεις στα βάθη της ψυχής και των εμπειριών. Και από τα βάθη αυτών. Και συχνά πυκνά, μπροστά σου, εκεί, αυτοί που φύγανε. Από τον κόσμο του ξύπνιου. Αλλά να που σε περιμένουν, συχνά πυκνά, εδώ. Στους κόσμους του ονείρου. Που τα μάτια είναι κλειστά. Αλλά παραχωρούν τη θέση τους και τη δύναμή τους στην ψυχή, στη μνήμη, στη λήθη. Ο πατέρας που έφυγε. Ενας φίλος που λείπει πια. Ενας συνεργάτης που μοιραστήκατε στιγμές, εποχές! Μια γυναίκα. Μια στιγμή. Ενα γεγονός. Οπως συνέβη τότε. Και σε ένα άλλο όνειρο, όπως θα ήθελες να έχει συμβεί τότε! Ονειρο! Το μέρος που τα πράγματα ξαναγίνονται. Ξανασυμβαίνουν! Με άλλα χρώματα, σε άλλους τόπους, με άλλους πρωταγωνιστές. Οπως θα ήθελες, όπως δεν θα ήθελες, όπως τα ήθελαν οι άλλοι… η ρεβάνς της προσωπικής σου ιστορίας! Μια ιδιότυπη «επανεγγραφή»!

Ξαναγεννιούνται στιγμιότυπα, έρωτες, εντάσεις, μυστικά, χαρές, φόβοι. Πανηγύρι! Θόρυβος και ήχοι, μουσικές και ψίθυροι, όλα άηχα! Στη σιωπή. Χρώματα και άνθρωποι και τόποι, όλα στο απόλυτο σκοτάδι! Συχνά, πολύ συχνά, θα πάω και θα ξαναπάω με τον πατέρα μου, μικρό παιδί, στα πρώτα του δημοτικού, στο χωριό. Οι δυο μας, όπως τότε, καλοκαίρι. Οι δυο μας, με το τρένο, να μετράμε τις στάσεις. Και να του ξαναπιάνω το χέρι. Ονειρα! Ευκαιρίες. Εστω ασυνείδητες! Ευκαιρίες να ξαναπείς αυτά που ήθελες. Να πεις εκείνα που δεν είπες. Να τρέξεις – αν και ποτέ δεν το μπορείς στα όνειρα – μακριά απ’ τον φόβο σου. Κι αν ακόμη σε κυνηγάει, έστω και αν σε πλησιάζει – τι λύτρωση! – πάντα να ξεφεύγεις. Και να ξυπνάς με τις ανάσες κομμένες. Και με τη λογική να δυσκολεύεται να σου εξηγήσει. Πόσο ανήμπορη φαντάζει  η λογική απέναντι στο σκοτάδι του ονείρου. Ο κόσμος του ονείρου είναι φτιαγμένος από άλλα υλικά. Εχει άλλους «σκηνοθέτες» και άλλους «σκηνογράφους».