Το αριστερό μανιφέστο{CR} ίσως κρύβει τον Ολάντ

Το να περνά κάποιος από τη δημοσιογραφία στην πολιτική είναι σύνηθες. Το να ιδρύει ένας διευθυντής εφημερίδας πολιτικό κόμμα είναι λιγότερο σύνηθες, ιδίως στην καρδιά του καλοκαιριού. Κι εντούτοις, αυτό εννοεί να κάνει ο Λοράν Ζοφρέν, ο μέχρι προ ολίγων ημερών διευθυντής έκδοσης και σύνταξης της Libération: ο θεωρούμενος και «δεύτερος πατέρας» της ιστορικής γαλλικής εφημερίδας, μετά τον Σερζ Ζουλί, έδωσε ήδη το εναρκτήριο λάκτισμα για ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό κίνημα, με σκοπό την ανασυγκρότηση της Αριστεράς και τη δρομολόγηση μιας εναλλακτικής υποψηφιότητας για τη γαλλική προεδρία – ώστε να μην επαναληφθεί η μονομαχία Εμανουέλ Μακρόν – Μαρίν Λεπέν στον δεύτερο προεδρικό γύρο το 2022. Οχι όμως της δικής του υποψηφιότητας, διαβεβαιώνει. Αρα; Μήπως κρύβεται πράγματι πίσω από όλο αυτό το εγχείρημα ο Φρανσουά Ολάντ, όπως υποψιάζονται κάποιοι;

«Ας στρατευτούμε»: έτσι ονομάζεται το μανιφέστο που δημοσιοποίησε προχθές και παρουσίασε χθες ο 68χρονος Ζοφρέν, από κοινού με 130 ακόμη προσωπικότητες της Γαλλίας, ανάμεσά τους οι καλλιτέχνιδες Αριάν Μνουσκίν και Ανιές Ζαουί, οι κοινωνιολόγοι Μισέλ Βεβιορκά και Φρανσουά Ντουμπέ, η συγγραφέας Νοέλ Σατλέ, η δημοσιογράφος Λορ Αντλέρ και η ανθρωπολόγος Ντονιά Μπουζάρ. Οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές στη Γαλλία, επεσήμανε, δημιούργησαν μία «ελπίδα» στην Αριστερά επιτρέποντάς της να κατακτήσει (πρωτίστως οι Πράσινοι) πολλές πόλεις και μητροπόλεις. Η επιτυχία που γνωρίζει σε τοπικό επίπεδο όμως δεν μπορεί να αναπαραχθεί σε εθνικό επίπεδο χωρίς ένα πρόγραμμα «αξιόπιστο», φτιαγμένο «ώστε να κυβερνήσει».

Ζοφρέν και φίλοι λυπούνται που η μεταρρυθμιστική Αριστερά έχει αφήσει τα τελευταία τρία χρόνια το πεδίο ελεύθερο στον γάλλο πρόεδρο, και τη συνεχή κατά μία έννοια μονομαχία του με την ηγέτιδα της Ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν. Θέλουν να δημιουργήσουν μία δύναμη ξεχωριστή από εκείνη των Οικολόγων και της Ανυπότακτης Γαλλίας, να εφεύρουν ένα τρίτο κύμα που θα ενώσει τα μεταρρυθμιστικά αριστερά κόμματα – το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς (PRG) – αλλά και τους απογοητευμένους του μακρονισμού καθώς και προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών.

Ο 68χρονος «αρχιστράτηγος του Τύπου», όπως τον αποκαλούσε χθες η Les Echos, που πέρασε 40 χρόνια στη Libé, (με κάποια πηγαινέλα στο περιοδικό L’Obs), δεν μπορεί να βλέπει το άλλοτε κραταιό Σοσιαλιστικό Κόμμα (του οποίου υπήρξε κάποτε εγγεγραμμένο μέλος) «να σβήνει». «Πρέπει να επαναβεβαιώσουμε αξίες και προτάσεις ώστε να υπάρξει αυτή η Αριστερά», λέει. «Συνηγορώ υπέρ της ανάδυσης ενός νέου πολιτικού κόμματος, από την κοινωνία των πολιτών, όπου η οικολογία δεν θα κυριαρχεί στα πάντα», προσθέτει, απηχώντας την κριτική που κάνουν κάποιοι «ελέφαντες» των Σοσιαλιστών, ανάμεσά τους και ο Φρανσουά Ολάντ, στον νυν επικεφαλής του PS, Ολιβιέ Φορ, ότι αφήνει το κόμμα να εξαφανιστεί μέσα στη «σοσιαλ-οικολογία».

Είναι και αυτός ένας λόγος που κάποιοι δηλώνουν βέβαιοι πως πάνω από το κίνημα που θα ιδρύσει και επισήμως στις 30 Αυγούστου πλανάται η σκιά του Φρανσουά Ολάντ, του πρώην προέδρου της Γαλλίας – οι δυο τους διατηρούν άλλωστε μακροχρόνια φιλία. «Είναι μία βάση εκτόξευσης για την υποψηφιότητά του. Μήνες τώρα ψάχνει ο Ολάντ ένα παράθυρο μέσω του οποίου να επιστρέψει στην πολιτική ζωή. Δεν συνειδητοποιεί όμως ότι κανένας δεν τον θέλει, γιατί αν υπάρχει κάτι που μας προσάπτουν, αυτό είναι η πενταετία του στο Ελιζέ», σχολίασε στενός συνεργάτης του Φορ στη Monde.

Ο Ζοφρέν αναγνωρίζει πως έχει μιλήσει για την πρωτοβουλία του στον Ολάντ, το ίδιο έκανε όμως – διαβεβαιώνει – και με πολλά ακόμη μεγάλα ονόματα των Σοσιαλιστών· ο ίδιος αρνείται κάθε επιρροή, επιμένει πως προτείνει απλώς «αυτά που έγραφα τα τελευταία τρία χρόνια». Ποιον όμως θα ήθελε να δει υποψήφιο του νέου κινήματος για τη γαλλική προεδρία; Να ένα ωραίο θέμα να ερευνήσει η Libé…