Τηγανητές πατάτες

Λένε πως οι τηγανητές πατάτες καταπολεμούν τη μελαγχολία. Δεν είναι βέβαιο πως το παραπάνω ίσχυσε για τους ευρωπαίους ηγέτες που στο lunch break της «μπενχουριανής» Συνόδου Κορυφής έφαγαν πατάτες. Κι αυτό αφού η ΕΕ εισέρχεται σε μια νέου τύπου μελαγχολία που δεν έχει σχέση με εκείνη των προηγούμενων ετών. Ας θυμίσουμε ποια ήταν, με αποκορύφωμα το 2015. Το κατά πόσο τηρούσαν τα κράτη το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας.

Το θέρος του 2015 η Ελλάδα, διά στόματος Τσίπρα και Βαρουφάκη, ήθελε μια άλλη διαπραγμάτευση. Μια άλλη ΕΕ όμως δεν ήταν εφικτή. Και όλα κατέληξαν σε ένα τρίτο πρόγραμμα ή μνημόνιο και μια μεγάλη διαπραγμάτευση για να μη γίνουμε το πρώτο μέλος της ΕΕ που θα έφευγε από την οικογένεια των Βρυξελλών – παρέα με ένα πακέτο ανθρωπιστικής βοήθειας του Σόιμπλε. Από τότε πέρασαν πολλά. Το σημαντικότερο και αυτό που μεταβάλλει κάθε ροή είναι η πανδημική κρίση. Ενδιάμεσα η ΕΕ μετράει ένα μέλος λιγότερο – τη Μεγάλη Βρετανία. Και μερικούς νέους «κακούς» που μετονομάστηκαν σε «φειδωλούς». Αυστρία, Δανία, Ολλανδία, Σουηδία.

Γιατί έτσι; Μα γιατί η Σύνοδος Κορυφής είχε ως κύριο θέμα της το Ταμείο Ανάκαμψης λόγω του κορωνοϊού. Και γιατί μοιραία όποτε μπαίνει ζήτημα χρημάτων οι άνθρωποι χωρίζονται. Οι φειδωλοί, για να το πούμε σχηματικά, είναι οι τσιγκούνηδες της υπόθεσης ή αυτοί που ήθελαν μικρότερες επιχορηγήσεις. Το έδειξαν με πολλούς τρόπους στη Σύνοδο. Οι υπόλοιποι δεν είναι οι large. Είναι όμως εδώ χώρες που επλήγησαν από τον κορωνοϊό – βλέπε Ιταλία. Ή χώρες που μπήκαν σε νέο τούνελ χωρίς να έχουν βγει από το προηγούμενο – βλέπε Ελλάδα.

Τα νέα στρατόπεδα δεν μοιάζουν ακριβώς με εκείνα του 2015. Οι χώρες του Νότου και οι χώρες του Βορρά ήταν το τότε απλό σχήμα. Μεταξύ μας, ήταν και μανιχαϊστικό για διάφορους προτεστάντες της ΕΕ που έβλεπαν στον Νότο μόνο τεμπέληδες που αρμέγουν από την ευρωευμάρεια των πειθαρχημένων του Βορρά. Τώρα αυτά πάνε. Τώρα, πλάι στη διαφαινόμενη εκ νέου πανδημική κρίση και το δεύτερο κύμα της, θα έχουμε και ύφεση. Και αυτή θα διαπεράσει με σιγουριά και Νότιους και Βόρειους.

Η Ελλάδα καλώς προσέτρεξε στη γαλλική αγκαλιά. Και η σύμπλευση με τον Μακρόν δεν είναι μόνο για το Ταμείο αλλά και για το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο. Στο νέο μπρα ντε φερ όμως αναδείχθηκαν νέες δυνάμεις ή παλιές δυνάμεις με νέα φόρα. Η Ιταλία του Κόντε για παράδειγμα, πολλαπλώς πληττόμενη από τον κορωνοϊό και σε διεργασίες εσωτερικά για νέα κυβέρνηση, το πήρε πάνω της. Λογικό. Λογικό όμως να σκοντάφτει σε έναν παλιό γνώριμο. Ο Ολλανδός Ρούτε, ο μικρός Σόιμπλε της ΕΕ, ηγείται των φειδωλών. Κοινώς, το όραμά του θέλει σκληρούς όρους, μεταρρυθμίσεις και μνημόνια για τους δανειζομένους. Μαζί του τάσσεται και ένας νέος κακός: ο Αυστριακός Κουρτς. Από κοινού εξαγριώνουν τους Ιταλούς και τους Ισπανούς.

Πολλοί πάθανε ντεζαβού στη Σύνοδο των ημερών όταν ο Ιταλός Κόντε τσακώθηκε με τον Ρούτε. Θυμίζουμε πως με τον Ρούτε είχε τσακωθεί και ο Ιταλός Ρέντσι το άγριο καλοκαίρι του 2015. Σιωπηρός μεγάλος παίκτης εδώ, η αιώνια Μέρκελ. Οχι, δεν έχει πια στο πλάι της τον Σόιμπλε όπως πριν από πέντε έτη. Η καγκελάριος τάχθηκε με τον Μακρόν. Και πολλοί εδώ βλέπουν το σπέρμα της νέας αρχιτεκτονικής της ΕΕ. Αλλοι πάλι βλέπουν απλώς μια λυκοσυμμαχία με γκρίζο ορίζοντα.