Ελπίδες για αντίδοτο στο μοναχικό τέλος

Η πανδημία δοκιμάζει τις αντοχές όλων μας, όμως ένα από τα πλέον σκληρά… πρόσωπά της είναι το μοναχικό τέλος που επιφυλάσσει στους βαριά πάσχοντες που χάνουν τελικά τη μάχη για τη ζωή τους. Αιτία είναι οι αυστηροί κανόνες που ακολουθούν τα νοσοκομεία ανά τον κόσμο για την πρόληψη πιθανής διασποράς του SARS-C0V-2, προστατεύοντας έτσι ευάλωτους πληθυσμούς.

Μοιραία, οι βαριά πάσχοντες αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην απομόνωση, χωρίς να λαμβάνουν παρηγοριά από τα αγαπημένα τους πρόσωπα και χωρίς να νιώσουν ανθρώπινο άγγιγμα όσο και εάν το επιθυμούν.

Ομως περίπου έξι μήνες μετά το ξέσπασμα της πανδημίας ολοένα και περισσότεροι ειδικοί αναθεωρούν, εκτιμώντας ότι τα νοσηλευτικά ιδρύματα οφείλουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο ώστε οι ετοιμοθάνατοι να νιώσουν την αγάπη των συγγενών και των φίλων τους.

«Πιστεύουμε ακράδαντα ότι είναι μια σκληρή εμπειρία και για τον ασθενή αλλά και για τους συγγενείς του», σημειώνει η Martha Kurley, προϊσταμένη του νοσηλευτικού τμήματος του Νοσοκομείου Παίδων στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Και συνεχίζει: «Πρέπει να σκεφτούμε πραγματικά πώς να το αλλάξουμε αυτό».

Οπως η ίδια παραδέχεται εντούτοις σε σχετικό δημοσίευμά της που φιλοξενήθηκε στην επιθεώρηση «Intensive Care Medicine», δεν πρόκειται για εύκολη υπόθεση. Ιδίως δε εάν λάβει κανείς υπόψη ότι ακόμη περισσότεροι ειδικοί επιμένουν ότι τα επισκεπτήρια θα ανοίξουν την πόρτα της μετάδοσης εντός των νοσοκομείων με τις συνέπειες να είναι καταστροφικές.

«Εάν επιτραπεί η είσοδος μελών της οικογένειας στο νοσοκομείο τίθεται σε κίνδυνο η υγεία των γιατρών και των νοσηλευτών αλλά και των εκατοντάδων νοσηλευόμενων», προειδοποιεί από την πλευρά του ο Dr. Lewis Kaplan, πρόεδρος της Εταιρείας Επείγουσας Ιατρικής των ΗΠΑ.

«Οι υγειονομικοί έχουν χαρακτηριστεί ήρωες – με τα σημάδια του δύσκολου έργου τους να είναι εμφανή στα πρόσωπα και στα σώματά τους. Είναι αναγκαίο λοιπόν να παραμείνουν υγιείς ώστε να συνεχίζουν να εργάζονται και να παρέχουν φροντίδα σε εκείνους που τους χρειάζονται», καταλήγει.

Παρ’ όλα αυτά η Martha Curley αναλύει ότι εάν τα μέλη της οικογένειας αυτοποεριοριστούν επιλέγοντας μόνον ένα ή το πολύ δύο εκπροσώπους για να επισκεφτούν τον αγαπημένο τους που ψυχορραγεί, τότε το ρίσκο της διασποράς μειώνεται σημαντικά. «Το ζητούμενο είναι να κατανοούν τη σημασία της τήρησης των μέτρων και να εκπαιδευτούν σωστά ώστε να προστατεύσουν τόσο τον ίδιο τον εαυτό του όσο και τους άλλους».

Στην περίπτωση αυτή, τα νοσοκομεία πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να υποβάλλουν τον συγγενή σε τεστ για Covid-19. Εφόσον το αποτέλεσμα βγει αρνητικό αρκεί να λάβουν την κατάλληλη καθοδήγηση αλλά και τον προστατευτικό εξοπλισμό (μάσκα, γάντια και ολόσωμη ιατρική φόρμα) πριν επισκεφτούν το αγαπημένο τους πρόσωπο.

Ομως, το «σφιχτό» σχέδιο της Curley επιδέχεται πολλές αντιρρήσεις. Για παράδειγμα εκφράζονται ανησυχίες για τα αποθέματα σε προστατευτικά μέσα – καθώς συχνά το υγειονομικό προσωπικό κάνει εκπτώσεις στη χρήση τους λόγω ελλείψεων -, για την τήρηση των αυστηρών μέτρων που πρέπει να ακολουθούνται χωρίς παρεκκλίσεις στα νοσοκομεία ακόμη και για το γεγονός ότι οι οικογένειες θα αναγκαστούν να λάβουν δύσκολες αποφάσεις επιλέγοντας ποιος θα τους εκπροσωπήσει.

Πράσινο φως. Πάντως και παρά τους επιστημονικούς διαξιφισμούς για το κρίσιμο και συνάμα ευαίσθητο αυτό θέμα, ορισμένα νοσοκομεία στις ΗΠΑ έχουν κάνει ήδη το πρώτο βήμα.

Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί ένα από τα νοσοκομεία της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης των ΗΠΑ «Prisma Health» στη Βόρεια Καρολίνα, που τους τελευταίους περίπου δύο μήνες επιτρέπει σε συγγενείς να αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά τους βαριά πάσχοντες τελικού σταδίου.

Το «πράσινο φως» έδωσε η Connie Steed, διευθύντρια λοιμώξεων και πρόληψης στο συγκεκριμένο νοσοκομείο και πρόεδρος του Συλλόγου για τους επαγγελματίες στον Ελεγχο Λοιμώξεων και Επιδημιολογίας(APIC).

Η ειδικός παραδέχεται ότι η διαδικασία δεν είναι εύκολη, καθώς η εκπαίδευση των μελών της οικογένειας είναι εξαντλητική, γεγονός που μεταφράζεται σε σπατάλη χρόνου και μέσων, όμως διαπιστώνει «ότι αξίζει η προσπάθεια».

Αυτός είναι και ο λόγος που η ίδια εκφράζει την ελπίδα ολοένα περισσότερα νοσοκομεία να υιοθετήσουν την τακτική αυτή, εφόσον διαθέτουν τους πόρους. «Είναι σημαντικό να δίνουμε τη δυνατότητα στους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή αλλά και στους συγγενείς τους να σμίξουν για μία τελευταία φορά. Αμφότεροι χρειάζονται την παρηγοριά αυτή».