Η κραυγή του Ταρντέλι

Δεν υπάρχει κλασικό αφιέρωμα σε Μουντιάλ που να μην περιλαμβάνει στα στιγμιότυπά του και την περίφημη «L’ urlo di Tardelli», δηλαδή την «Κραυγή του Ταρντέλι».

Σαν σήμερα 11 Ιουλίου του 1982 η Ιταλία στεφόταν για τρίτη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια κόσμου επικρατώντας με 3-1 της Δυτικής Γερμανίας στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου της Μαδρίτης.

Ναι, ο Πάολο Ρόσι, ο ήρωας της Σκουάντρα Ατζούρα με τα τρία γκολ εναντίον της Βραζιλίας και τα έξι συνολικά στο τουρνουά (όλα από τη β’ φάση και μετά), μεταξύ των οποίων και το πρώτο στον τελικό, ήταν το κορυφαίο πρόσωπο. Καθώς είχε επιστρέψει από τον εφιάλτη της τιμωρίας για τα στημένα χάρη στη στήριξη του Εντσο Μπέαρζοτ στην κορυφή του κόσμου.

Ο Ντίνο Τζοφ, ο εμβληματικός τερματοφύλακας και αρχηγός – στα 40 του χρόνια – της Ιταλίας, ήταν εξίσου ένα από τα μεγάλα πρόσωπα του Μουντιάλ της Ισπανίας.

Ομως η κραυγή του Μάρκο Ταρντέλι όταν κάνει το 2-0 στον τελικό είναι το σήμα κατατεθέν αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς εκφράζει το πάθος, την ένταση και τη χαρά που δίνει αυτό το τόσο απλό αλλά και τόσο σπουδαίο παιχνίδι όπως το ποδόσφαιρο.

«Δεν σκεφτόμουν κάτι εκείνη τη στιγμή, απλά είχα κάνει το παιδικό όνειρό μου πραγματικότητα. Να παίξω ένα Μουντιάλ με την πατρίδα μου και να σκοράρω στον τελικό» είχε δικαιολογήσει αυτή την περίφημη σκηνή.

Για μια μεσογειακή χώρα που είχε ξεσηκώσει εκείνο το βράδυ και (σχεδόν) όλους τους Ελληνες, ακόμα και τον πάντα ψύχραιμο Γιάννη Διακογιάννη, που ήταν στην περιγραφή του τελικού.

«Η εξυπνάδα, το μπρίο και η φαντασία κέρδισαν τη δύναμη, τον ρεαλισμό και το ποδόσφαιρο των ρομπότ» είχε πει σε μια κορυφαία ατάκα του.

Η Ιταλία που «σερνόταν» στους ομίλους (πέρασε οριακά στην ισοβαθμία με το Καμερούν με τρεις ισοπαλίες) ξέσπασε στη συνέχεια με Αργεντινή, Βραζιλία, Πολωνία και Δ. Γερμανία.

Και άφησε το στίγμα της σε έναν τελικό-μονόλογο που μνημονεύεται στις πιο χρυσές σελίδες του ιταλικού (και όχι μόνο) ποδοσφαίρου.