Το πάθημα του ΠΑΟΚ

Μνημόνιο συνεργασίας με την επιτυχία φαίνεται πως είχε υπογράψει ο ΠΑΟΚ αμέσως μετά την περσινή κατάκτηση του νταμπλ. Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί αυτή η τιμωρητική στάση απέναντι στην ομάδα για την αγωνιστική της καθίζηση.

Ακριτες κουβέντες, αποδοκιμασίες, ισοπέδωση των αθλητών πολλοί εκ των οποίων είχαν γίνει σύνθημα στα χείλη των παοκτσήδων μετά το περσινό νταμπλ.

Καμία ομάδα, σε καμία χώρα, ανεξάρτητα από τα χρήματά της, τους παίκτες και τους προπονητές της δεν έχει εξασφαλισμένη την επιτυχία.

Στον ΠΑΟΚ η εσωστρέφεια, η έλλειψη ποδοσφαιρικής παιδείας και η κρυπτόμενη αίσθηση της εξουσίας στην ομάδα δίνουν τον ρυθμό της επίκρισης.

Το περσινό αήττητο του Δικεφάλου όπως το φετινό του Ολυμπιακού δεν αποτελούν αθλητική κανονικότητα αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας έντονης αντίδρασης. Πρόκειται για το φαινόμενο του ελατηρίου. Κανείς δεν ξέρει πόσο διαρκεί, αλλά είναι βέβαιο πως δεν διαρκεί για πάντα.

Η δίψα του ΠΑΟΚ για τίτλους είχε μικρή διάρκεια. Ισως γιατί η υπερπροσπάθειά του να φτάσει σ’ αυτούς ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια.

Στη Μάντσεστερ Σίτι διήρκεσε έναν χρόνο περισσότερο. Στη φετινή σεζόν οι Πολίτες έχουν υποχρεωθεί σε εννέα ήττες όταν στις δύο προηγούμενες είχαν ηττηθεί μόλις έξι φορές συνολικά.

Εγινε κακός προπονητής ο Γκουαρντιόλα; Ξέχασαν την μπάλα ο Ντε Μπρόινε, ο Στέρλινγκ και ο Μαχρέζ; Δεν είχε χρήματα η Σίτι να κάνει μεταγραφές; Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ισχύει. Απλά εφαρμόστηκε ο νόμος του ποδοσφαίρου. Υπάρχουν βεβαίως και οι εξαιρέσεις όπως η Μπάγερν και η Γιουβέντους οι οποίες κατάφεραν να συνδυάσουν περίφημα την ανανέωση του έμψυχου δυναμικού τους με τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο.

Πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα που το έχει επιχειρήσει στο παρελθόν με μεγάλη μάλιστα επιτυχία και ο Ολυμπιακός. Ο ΠΑΟΚ έπεσε στην παγίδα να θεοποιήσει τους παίκτες που τον έφεραν στην κορυφή, συνέχισε να στηρίζεται πάνω τους για να καταλήξει στην αγωνιστική κατάρρευση. Ενα πάθημα που αν γίνει μάθημα ο Δικέφαλος θα ανοίξει γρήγορα ξανά τα φτερά του.