«Να βρούμε το θάρρος να φτάσουμε επιτέλους στην ολοκλήρωση της ΕΕ»

Η γαλλογερμανική πρόταση για το Ταμείο Ανασυγκρότησης της ΕΕ ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα στην αλλαγή παραδείγματος που έφερε η πανδημία του κορωνοϊού στη στάση της Γερμανίας αναφορικά με τη θεσμική ολοκλήρωση της ΕΕ. Την πρόταση Μέρκελ – Μακρόν στήριξε αναφανδόν ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο Χριστιανοδημοκράτης πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής, προς έκπληξη εκείνων που είχαν μείνει στο στερεότυπο του «κακού» Γερμανού και τον στόλιζαν άκριτα με ναζιστικούς χαρακτηρισμούς ως υπουργό Οικονομικών την περίοδο της ευρωκρίσης. Αν περνούσαν στην ουσία των τοποθετήσεών του, θα διαπίστωναν ότι ο λόγος και οι θέσεις του για την ΕΕ είχαν πάντα θεσμικό χαρακτήρα, ανεξαρτήτως του κατά πόσο συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του. Το ίδιο κάνει και τώρα. Στηρίζει την πρόταση για το Αναπτυξιακό Ταμείο. Αλλά θεωρεί «ανεπαρκή» τη δημόσια συζήτηση για τη συγκρότησή του. Γιατί; «Επειδή πρωτίστως περιστρέφεται γύρω από τη μορφή της χρηματοδότησης, αν η σχεδιαζόμενη βοήθεια θα εισρεύσει στα κράτη – μέλη ως επιδότηση ή ως δάνειο», γράφει ο Σόιμπλε σε μακροσκελές άρθρο του στη χθεσινή «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ». O πρόεδρος της Μπούντεσταγκ κάνει ένα βήμα παραπέρα: «Θα έπρεπε να συζητάμε πολύ εντονότερα τι θέλουμε συγκεκριμένα να κάνουμε για να προωθήσουμε από κοινού την Ευρώπη».

Ο Σόιμπλε υποστηρίζει την ανάγκη μετεξέλιξης της Νομισματικής Ενωσης σε μία πραγματική Οικονομική Ενωση. Διότι ξεκίνησε το 1999 με το κοινό νόμισμα, αλλά έμεινε ανολοκλήρωτη στο οικονομικό και πολιτικό σκέλος της. Στο μεταξύ, «κι ο τελευταίος κατάλαβε ότι χρειαζόμαστε μια κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική για να σταθεροποιήσουμε το κοινό νόμισμα μόνιμα», τονίζει. «Χρειάζεται να βρεθεί σήμερα το θάρρος, που δεν είχαμε στην κρίση του 2010, για να φτάσουμε επιτέλους στην ολοκλήρωση της ευρωζώνης».

Είναι πεπεισμένος ότι η ΕΕ θα είχε κάνει περισσότερα βήματα εάν μετά την έκρηξη της ελληνικής κρίσης το 2010 είχε επικρατήσει η ιδέα της δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου. Το είχε προτείνει ο ίδιος ως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, αλλά σκόνταψε τότε και στην καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ που θεωρούσε επιβεβλημένη τη συμμετοχή του ΔΝΤ για την τεχνογνωσία που αυτό διέθετε στη διαχείριση κρίσεων. Σήμερα θεωρεί ότι η πανδημία του κορωνοϊού προσφέρει μια «ευκαιρία που δεν πρέπει να ξαναχαθεί».

Η ευρωζώνη είναι ένα πεδίο στο οποίο ο πρόεδρος της Μπούντεσταγκ θέλει να υλοποιηθεί «η αρχή της διαρκούς ολοκλήρωσης» της ΕΕ. Αλλά όχι το μόνο. Με το βλέμμα στο ευρωπαϊκό «green deal», υποστηρίζει την ανάγκη φιλικής προς το κλίμα επικαιροποίησης της ευρωπαϊκής οδηγίας για την ενέργεια. Θεωρεί επίσης επιβεβλημένη για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ΕΕ αλλά και την αξιοπιστία της ως κοινότητας αξιών τη θέσπιση ενιαίου συστήματος ασύλου αλλά και ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής. Επί του πρακτέου προτείνει κοινές πρωτοβουλίες για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και «πραγματιστικές» λύσεις στο Μεταναστευτικό, όπως η σύσταση «κέντρων διάσωσης και ασύλου εκτός της ΕΕ υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στα οποία θα εγγυόμαστε ανθρώπινες συνθήκες ζωής, που θα πρέπει και να προστατεύουμε». Σε μια τέτοια αποστολή πιστεύει ότι θα συμμετείχαν και εκείνα τα κράτη που σήμερα αρνούνται να συμμετάσχουν στην κατανομή των μεταναστών.