Η ακαταμάχητη δύναμη της ανάγκης

«Πρέπει να ανανεώσουμε τον αφορισμό του Γκάρι Λίνεκερ: το ποδόσφαιρο δεν είναι πια το άθλημα που παίζεται από 22 παίκτες και στο τέλος νικούν οι Γερμανοί, αλλά αυτό που – άγνωστο μέχρι πότε – μόνο αυτοί παίζουν».

Επισήμως η γερμανική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ ξεκίνησε την 1η Ιουλίου. Ατυπα είχε ξεκινήσει στις 16 Μαΐου, όταν η ασπρόμαυρη μπάλα κύλησε ξανά στα γήπεδα της χώρας του Γκαίτε σηματοδοτώντας την έναρξη μιας νέας εποχής του αθλήματος στο μάτι του κορωνοϊού. Η ιταλική «La Stampa» και σύσσωμος ο διεθνής Τύπος αντιλήφθηκαν άμεσα αυτό που χρειάστηκαν μερικές εβδομάδες να κατανοήσουν οι πολιτικές ηγεσίες των υπόλοιπων χωρών: η Γερμανία πέτυχε μια σπουδαία πολιτική νίκη στην προσπάθεια επανόδου στην κανονικότητα εν μέσω πανδημίας, χρησιμοποιώντας το ισχυρότερο προπαγανδιστικό όπλο του σύγχρονου κόσμου, το ποδόσφαιρο. Ηταν μία νίκη της Ανγκελα Μέρκελ με ευρύ σκορ επί της Γαλλίας, η οποία 18 ημέρες νωρίτερα προσπάθησε να επιβάλει τη δική της ατζέντα, ακυρώνοντας τα ποδοσφαιρικά της πρωταθλήματα. «Μα πόσο μαλάκες είμαστε;», αναρωτιέται από τότε κάθε μέρα ο πρόεδρος της Λυών Ζαν Μισέλ Ολάς, βλέποντας όλα τα πρωταθλήματα πλην του γαλλικού να διεκπεραιώνονται με τον καλύτερο τρόπο ξεπερνώντας τα υψηλά εμπόδια που τοποθέτησε ο SARS-CoV-2.

Στον καύσωνα των περιορισμών, της ασφυξίας που προκαλούν οι μάσκες στα ιδρωμένα πρόσωπα και του αόρατου φόβου που καιροφυλαχτεί, οι εικόνες των ποδοσφαιριστών να στήνουν γιορτές μέσα στους αγωνιστικούς χώρους πανηγυρίζοντας τίτλους, τρόπαια, νίκες αποτελούν δροσερές στάλες κανονικότητας.

Υπέροχα γκολ, εμπνευσμένες ντρίμπλες, λογοτεχνικά αριστουργήματα γραμμένα με μια μπάλα από ποδοσφαιριστές που προσπαθούν να διηγηθούν ευχάριστες ιστορίες για να ξεχαστούμε από τη βάσανο του ύπουλου εχθρού. Τα καπρίτσια του Μέσι, τα γκολ του Ρονάλντο, ο πρώτος τίτλος της Λίβερπουλ μετά από 30 χρόνια, το ερυθρόλευκο τρένο της Σούπερ Λίγκας, τα ρεκόρ της Μπάγερν. Σαν να μην αφήσαμε ποτέ από το χέρι μας την άκρη του νήματος.

Δεν ήταν εύκολη υπόθεση η Εξοδος. Στις πρώτες ημέρες της πανδημίας το ποδόσφαιρο αντιμετωπίστηκε ως λούμπεν προλεταριάτο. Γενικευμένες θεωρίες επιδημιολόγων αποτέλεσαν τους μάρτυρες κατηγορίας για το λαοφιλές άθλημα, το οποίο κάθισε στο σκαμνί ως ένας από τους υπευθύνους της ταχύτατης εξάπλωσης του κορωνοϊού.

Η μήτρα στην οποία συνελήφθη η ιδέα της επιστροφής του στην κανονικότητα, τη στιγμή που σύσσωμος ο αθλητισμός και η οικονομία δεν έβλεπαν φως στο τούνελ, ήταν οι αριθμοί. Ο κίνδυνος απώλειας δισεκατομμυρίων ευρώ από τα τηλεοπτικά συμβόλαια που θα οδηγούσε στη χρεοκοπία εκατοντάδες συλλόγους ανάγκασε τον Μωυσή της UEFA, Αλεξάντερ Τσέφεριν, να σκεφτεί πως εν τέλει ανάγκα και θεοί πείθονται. Πόσω μάλλον οι πολιτικοί που θα είχαν την τελευταία λέξη.

Στη διάρκεια της Μεγάλης Πορείας αποδείχτηκε πως το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν ήταν τόσο οι πολιτικοί ηγέτες – με δύο, τρεις εξαιρέσεις – αλλά τα ίδια τα κύτταρα του ποδοσφαίρου. Σύλλογοι που κινδύνευαν να υποβιβαστούν προτιμούσαν το λουκέτο και τη στασιμότητα. Ομάδες που δεν ήθελαν να χάσουν τα κεκτημένα τους και να δουν τους αντιπάλους τους να κόβουν το νήμα έδωσαν μάχη για τις παύλες. Οχι μόνο εδώ. Και στην Ιταλία, και στην Αγγλία.

Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή. Η ατμομηχανή του ποδοσφαίρου την οποία υποδέχτηκε ο κόσμος με ρεκόρ τηλεθεάσεων δικαιώνοντας τους τολμηρούς και εμπνευσμένους μάς θύμισε πως η δύναμη της ανάγκης είναι ακαταμάχητη.