Γιατί θα αποτύχει η πρωτοβουλία του Βερολίνου

Παρασκηνιακά, η γερμανική πρωτοβουλία μεσολάβησης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το περιεχόμενό της αφορά τη «διευκόλυνση» ελληνοτουρκικού διαλόγου για ζητήματα που αφορούν ξεκάθαρα την ελληνική εθνική κυριαρχία. Ουσιαστικό αντικείμενο του διαλόγου επιχειρείται να καταστεί η μεταφορά ενός τμήματος αυτής της κυριαρχίας από την Ελλάδα στην Τουρκία, με «αντάλλαγμα» την επικράτηση «ηρεμίας» και «σταθερότητας» στο Αιγαίο. Αυτό συμβαίνει δε την ώρα που οι σχέσεις της Τουρκίας με την κύρια στρατιωτική δύναμη της ΕΕ, τη Γαλλία, έχουν φτάσει στο χειρότερο σημείο της πρόσφατης, τουλάχιστον, ιστορίας τους. Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο γάλλος πρόεδρος ενημέρωσε την καγκελάριο της Γερμανίας ότι πολύ πρόσφατα μονάδες των στόλων των δύο κρατών έφτασαν πολύ κοντά στο να ανοίξουν μεταξύ τους πυρ. Οι ίδιες πληροφορίες θέλουν τον γάλλο πρόεδρο να της έχει ζητήσει η Γερμανία να λάβει θέση για όλα αυτά, κάτι που βέβαια ούτε συνέβη, ούτε και πρόκειται να συμβεί.

Η ελληνοτουρκική πρωτοβουλία του Βερολίνου είναι καταδικασμένη να αποτύχει πριν καν ξεκινήσει. Και αυτό επειδή η τουρκική θέση δεν επιτρέπει το ελάχιστο δυνατό περιθώριο επιτυχίας. Ο μαξιμαλισμός των τουρκικών απαιτήσεων και διεκδικήσεων είναι πλέον τέτοιος που δεν μπορεί να καλυφθεί πίσω από καμία τέτοια πρωτοβουλία, ούτε να ωραιοποιηθεί, ούτε να βρει πουθενά φύλλο συκής. Πολύ απλά δεν γίνεται. Αυτά που θέλουν πια να πάρουν οι Τούρκοι από την Ελλάδα ουδεμία σύγκριση έχουν ακόμα και με όσα απαιτούσαν το 1996 στα Ιμια. Το βάθος και η έκταση της αμφισβήτησης της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας ξεπερνούν μακράν κάθε προηγούμενο, αλλά και κάθε «πρωτοβουλία» που μπορεί να αναλάβει οποιοδήποτε τρίτο μέρος.

Για τους γερμανούς διαμεσολαβητές το αντάλλαγμα της «προσπάθειάς» τους αποτελεί πολύ ισχυρό κίνητρο. Για αυτούς το μείζον δεν αφορά την ελληνική κυριαρχία αλλά τη διατήρηση της «ηρεμίας» στην Ανατολική Μεσόγειο με όποιο κόστος για την Ελλάδα. Παράλληλα, ελπίζουν στον «εξευμενισμό» της Τουρκίας μέσα από την ικανοποίησή της. Πρόκειται για παιδαριώδη αυταπάτη. Ουδεμία εγγύηση αυτού του είδους μπορεί να υπάρξει, όσα κι αν η Ελλάδα δεχθεί (;) τελικά να δώσει στην Τουρκία. Αντίθετα, θα την καταστήσει ακόμα πιο επιθετική αφού η εκβιαστική πολιτική της θα έχει δικαιωθεί πλήρως αν ένας τέτοιος διάλογος καταστεί επίσημος και, κυρίως, αν αποδώσει καρπούς. Επίσης, ουδείς μπορεί να φαντάζεται ότι είναι εφικτό να γίνουν αποδεκτές τέτοιες «παραχωρήσεις» εντός Ελλάδας. Ούτε νοείται, ούτε και γίνεται να υπάρξει πρωθυπουργός που θα μπορέσει να υπογράψει συρρίκνωση της κυριαρχίας σε καιρό ειρήνης. Πολύ απλά αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβεί. Οχι μόνο (ή ειδικά) στην Ελλάδα, αλλά σε καμία χώρα του κόσμου. Αυτά που απαιτεί και θέτει στο τραπέζι η Τουρκία είναι τελείως αδύνατον να γίνουν αποδεκτά, όσο κι αν το επιθυμούν οι διαμεσολαβητές, που εν προκειμένω έχουν και ιστορικά και σήμερα πάγια και ξεκάθαρη πολιτική υπέρ των τουρκικών θέσεων.

Η Γερμανία θα έπρεπε, υποτίθεται, να παίρνει θέση για το «κοινό» ευρωπαϊκό έδαφος και τα δήθεν «ευρωπαϊκά» σύνορα. Και όχι να διευκολύνει διπλωματικά την αλλαγή τους. Αν η κυβέρνηση ενθαρρύνει αυτή τη γερμανική πρωτοβουλία, ή όποια άλλη αντίστοιχη, θα πρέπει να γνωρίζει ότι εκτός από το ότι θα διαπράττει ένα πολύ βαρύ εθνικό ατόπημα, στην ουσία θα κοροϊδεύει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά και εκείνους που διαμεσολαβούν. Γιατί τέτοιον διάλογο δεν μπορεί ούτε να αποδεχθεί, ούτε, πολύ περισσότερο, να επιβάλει. Ας το εξηγήσει αυτό να τελειώνουμε πριν διαμορφωθούν δεδομένα που θα την εκθέσουν ανεπανόρθωτα.