Η γιγάντια έκπτωση του 2%

Παίρνοντας το μπουγιουρντί που λέγεται πληρωμή Εφορίας (και που μας το στέλνουν στο ξεκίνημα του καλοκαιριού ώστε να μας αποτρέψουν από σχέδια για διακοπές με ταξίδια κ.λπ.), πληροφορήθηκα από τους αρμόδιους πως αν καταβάλω το σύνολο του ποσού, θα μου γίνει μια έκπτωση. Σκέφτηκα ότι επιτέλους μια ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να επιβραβεύσει τον καλοπληρωτή που θέλει να τακτοποιεί τους λογαριασμούς του χωρίς εκκρεμότητες και ότι το κράτος μας δεν είναι όπως οι τράπεζες, που σε όποιον πληρώνει στην ώρα του τις δόσεις των δανείων τού προσφέρουν απλά εκπτώσεις για να αγοράσει μπιχλιμπίδια που δεν χρειάζεται. Πάνω που πήγα να χαρώ, διαπίστωσα ότι η έκπτωση αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο 2% (!) –  μιλάμε για σκόντο που θα ντρεπόταν να σου προτείνει και συνοικιακό μανάβικο. Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι αν πληρώσεις σε δόσεις και καθυστερήσεις μια από αυτές, το πέναλτι (χωρίς μάλιστα χρήση του VAR…) που καλείσαι να καταβάλεις είναι πάρα πάρα πολύ μεγαλύτερο: το κράτος μας, αν σ’ τα πάρει ντούκου τα θέλει όλα, ενώ αν του καθυστερήσεις κάτι θέλει τόκους που θυμίζουν τοκογλύφους – τα θερμά μου συγχαρητήρια. Από την άλλη, αν δεν πληρώσεις απολύτως τίποτα, αν δηλαδή πας στο άλλο άκρο, η έκπτωση που θα σου γίνει μέσω ρυθμίσεων κ.λπ. είναι μεγαλύτερη από  το… θηριώδες 2% που σου χαρίζει αν, εκτός από συνεπής, είσαι και γαλαντόμος.

Ολα αυτά τα σκεφτόμουν ενώ άκουγα στη Βουλή τον Πρωθυπουργό να αναγγέλλει νέα μέτρα στήριξης για τις τουριστικές επιχειρήσεις μοιράζοντας δισεκατομμύρια ευρώ – πιθανότατα αυτά των ελλήνων φορολογούμενων. Δεν λέω – προς Θεού – να μην το κάνει. Απλά αναρωτιέμαι ποιος πρωθυπουργός θα σκεφτεί ποτέ πως αν αξίζουν μια βοήθεια όσοι παθαίνουν ζημιές, αξίζουν μια κάποια επιβράβευση και όσοι θέλουν να είναι συνεπείς (και) για το καλό της χώρας.

Κάποιος ορθώς θα παρατηρήσει πως η περίφημη έκπτωση του 2% θα ήταν μια ωραία ευκαιρία για να χαλάσει τον κόσμο η αντιπολίτευση. Μια τέτοιου είδους έκπτωση, τόσο ασήμαντη που αγγίζει τα όρια της κοροϊδίας, θα έπρεπε να παρουσιαστεί τουλάχιστον ως απόφαση μιας κυβέρνησης που, μάλλον αδιαφορώντας για τον συνεπή φορολογούμενο, εν πάση περιπτώσει ζει στον κόσμο της! Μια σοβαρή αντιπολίτευση θα θύμιζε πως πρέπει ο πολίτης να ενθαρρύνεται να μην επιδιώκει πολύμηνες ρυθμίσεις και πως μια έκπτωση σοβαρή θα είχε και ευεργετικές συνέπειες στα έσοδα του κράτους, καθώς θα γέμιζε νωρίς τα ταμεία του. Αλλά ποια αντιπολίτευση να τα σκεφτεί αυτά; Αυτά είναι προβλήματα του απλού κόσμου – του έλληνα φορολογούμενου που διαχρονικά αντιμετωπίζεται ως μεγάλο κορόιδο από όλους. Η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται με κεφαλαιώδη ζητήματα όπως το αν ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να γίνει καλός πρωταγωνιστής σε ένα ριμέικ του «βρώμικου ’89» – έστω και σε κωμική διασκευή. Η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, ψάχνει πώς θα κρατήσει ίσες αποστάσεις από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ και τελικά αποστασιοποιείται από τον ίδιο τον φορολογούμενο και τα ζόρια του. Οπότε τι να περιμένεις; Ισως εντέλει κι αυτό το 2% να είναι τεράστιο…

Σε μια από τις ωραιότερες στιγμές του ο μεγάλος σκιτσογράφος Γιάννης Ιωάννου, στο άλμπουμ «Ο Τρίτος Δρόμος», παρουσίαζε μια τρομερή ιστορία περιγράφοντας με τον δικό του τρόπο την έλλειψη αντιπολίτευσης στα πρώτα χρόνια (του ΠΑΣΟΚ…) της δεκαετίας του ’80. Κάπου στην Αθήνα υποτίθεται πως υπήρχε ένας παράνομος ραδιοφωνικός σταθμός που θύμιζε τις πασοκικές διακηρύξεις απαιτώντας από την τότε κυβέρνηση να βρει τον δρόμο για τον σοσιαλισμό. Ανέλαβαν, στην ιστορία του Ιωάννου, να βρουν τον ραδιοπειρατή ο Κώστας Λαλιώτης και ο Αντώνης Δροσογιάννης και αφού χάρη στα ραδιογωνιόμετρα τον ανακάλυψαν, διαπίστωσαν ότι είναι ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, που έκανε αντιπολίτευση στον εαυτό του!

Ολοένα και πιο πολύ σκέφτομαι τον Κυριάκο Μητσοτάκη να στήνει έναν παράνομο πομπό στο Μαξίμου και να τα βάζει με την κυβέρνηση για ανεκδιήγητες αποφάσεις όπως η… γιγάντια έκπτωση της τάξης του 2%.