Ο καμ(μ)ένος δρόμος του Τσίπρα

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Ιανουαρίου του 2015 κι ενώ η καταμέτρηση των ψήφων των εθνικών εκλογών της προηγούμενης μέρας δεν ήταν ούτε κατά το ήμισυ ολοκληρωμένη, έγινε γνωστό στους δημοσιογράφους ότι είχε ήδη κλείσει για το απόγευμα το ραντεβού του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο, για να συζητήσουν την κυβέρνηση που θα σχηματίσουν. Η συμφωνία βέβαια ήταν κλεισμένη, άλλωστε, από καιρό κι ας διέψευδαν δημοσίως μερικοί τα σχετικά ρεπορτάζ. Στις πρώτες διακηρύξεις του, ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε στα Προπύλαια και με ύφος λαϊκού ηγέτη ή κάποιας διεστραμμένης φαντασίωσης ανάμεσα σε Τσάβες και Περόν, είπε: «Ξανακερδίζουμε τη χαμένη αξιοπρέπεια του λαού μας. Nα σηκώσουμε τον ήλιο της Δικαιοσύνης πάνω από την Ελλάδα».

Κάπως έτσι επισημοποιήθηκε αυτό που ήταν υποτίθεται, μια συγκυβέρνηση δυο διαφορετικών κομμάτων, που πολύ γρήγορα όμως αποδείχθηκε ένα καταπληκτικό εφεύρημα, το ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ενα μόρφωμα ανθρώπων που τους έδεναν σχέσεις πάθους, συμφέροντος, εξουσιαστικά παιχνίδια, μια μόνιμη καχυποψία κι απύθμενος κυνισμός. Ενας Αλέξης και ένας Πάνος, μια ψυχή εις σάρκες δυο.

Δεν λέγεται συχνά αλλά η σχέση αυτή είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Από το 2012 κι ύστερα ο ένας έτρεφε πολιτικά τον άλλο, με μια ρητορική που διαμόρφωσε τους όρους που θα παιζόταν ο νέος διχασμός. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε από τότε, άλλωστε, υιοθετήσει τον δικό του βολονταρισμό με στοιχεία εθνοκεντρικά, όπως εκείνη η αξέχαστη αποστροφή του Τσίπρα για όσους υπογράφουν Μνημόνια που «ίσως δεν είναι και τόσο Ελληνες». Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ παρουσίαζαν εαυτούς σαν τα παιδιά του λαού κόντρα στις ελίτ, μεταχειρίζονταν τις ίδιες εκφράσεις και σύμβολα και τους ένωναν κοινές συμπάθειες και εχθροί, που δεν ορίζονταν πια στην κλίμακα «Αριστερά – Δεξιά», αλλά σε αυτή με τους «Τσολάκογλου», τους «υποταγμένους», «τους μερκελιστές».

Ηταν χαρακτηριστικό ότι μαζί υποστήριξαν το σενάριο της δήθεν «εξαγοράς» βουλευτών, που τορπίλισε την προεδρική εκλογή στα τέλη του 2014 και οδήγησε τη χώρα σε εκλογές. Πρωτεργάτες ήταν τότε οι βουλευτές των ΑΝΕΛ, Παύλος Χαϊκάλης και η Σταυρούλα Ξουλίδου, που εμφάνιζαν μονταρισμένα βίντεο κρυφής κάμερες και συνομιλίες που αποδεικνύαν τάχα προσπάθειες χρηματισμού τους για να ψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα. Οταν η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, αυτοί οι δυο ανέβηκαν πρώτοι πρώτοι στα υπουργικά έδρανα και σφιχταγκαλιάζονταν με τον Νίκο Παππά.

Το τέλος. Ηταν, ο τέλειος γάμος, όσο κράτησε, γιατί, κακά τα ψέματα, όπως και στη ζωή, αγάπες που ξεκινούν με πάθη και θεάματα κάπως έτσι τελειώνουν κιόλας, με πυροτεχνήματα και με το πρώην ζεύγος και τα «σόγια» να θέλουν να σβήσουν την κοινή τους ιστορία. Ετσι αντιδρούν σήμερα. Θα ήθελαν σίγουρα να μη θυμάται κανείς τις δημόσιες ομολογίες πίστης, τον Αλέξη να στέκεται αγέρωχος δίπλα στον Πάνο τις μέρες του δημοψηφίσματος, όταν δήλωνε ότι ο στρατός εγγυάται «την εσωτερική ασφάλεια», τα φλογερά χειροκροτήματα των αριστερών ηθικών ανθρώπων όταν φώναζε σεξιστικές χυδαιότητες σαν το «στα τέσσερα» ή όταν παρομοίαζε το πάντρεμά τους με τη μάχη του Γοργοποτάμου. Τον βάφτισαν «πατριωτική Κεντροδεξιά» και περιέφεραν τη συγκυβέρνησή τους σαν διαφήμιση απορρυπαντικού που επιδεικνύει τη διαφορά μεταξύ του πλυμένου και του πραγματικά καθαρού.

Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή, κόντρα σε όσα δεν παραδέχονται πια, που να μη στηρίχθηκαν ο ένας στον άλλο ενώ, ούτε μια στιγμή σοβαρής αποδοκιμασίας πέρα από κάτι ήσσονος σημασίας δηλώσεις στελεχών που δεν θυμάται κανείς. Εχουν μείνει όμως τα εκατοντάδες ντοκουμέντα, βίντεο, δηλώσεις, ομιλίες, ανακοινώσεις, που αποδεικνύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Τσίπρας προσωπικά υπερασπίστηκαν λυσσαλέα τον Καμμένο σε κάθε του εξωφρενική δήλωση, πράξη και απόφαση, φτάνοντας ως και να απομακρύνουν τον Νίκο Φίλη από το υπουργείο Παιδείας επειδή τον ενόχλησε. Οι δυο τους ήταν μαζί σε κάθε δύσκολη στιγμή κι ύψωναν τείχη υπεράσπισης ο ένας στον άλλον ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, όταν π.χ. ο Καμμένος μίλαγε με ισοβίτες, υπέγραφε περίεργες συμβάσεις με μεσάζοντες ή ξεσάλωνε με μεταμεσονύχτιες αναρτήσεις στο Twitter. Περισσότερο κόστισε στη σχέση τους η αποσκίρτηση της Ραχήλ Μακρή από τους ΑΝΕΛ κι η μετακίνησή της στη φιλόξενη αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ με προσωπική απόφαση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα. Γι’ αυτό το θέμα τουλάχιστον έριξαν κι ένα μικρό καυγαδάκι, παρότι απλώς υπογράμμιζε το πόσο είχαν μπολιαστεί ο ένας από την αισθητική του άλλου.

Οι αποκαλύψεις. Υπάρχει, άλλωστε, κι ένα πολύ επίκαιρο παράδειγμα. Οταν ο Καμμένος εστείλε τα στελέχη των «Παραπολιτικών» στο αυτόφωρο, βγήκε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, με το κοστούμι του κυβερνητικού εκπροσώπου κι έλεγε ότι είναι όλα καλώς καμωμένα και ο Καμμένος θύμα, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του έκανε δριμεία επίθεση στα κόμματα που αντέδρασαν, στην οποία με σηκωμένο το δάχτυλο διατυμπάνιζε πως κάποιοι «φαντασιώνονται παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη εκείνοι που μεταχειρίστηκαν τη Δικαιοσύνη και τη δημοσιογραφία με όρους διαπλοκής και εξυπηρέτησης ειδικών συμφερόντων». Σήμερα μαθαίνουμε πως ενώ τα έλεγαν αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πλήρως ενήμερος για τις υποκλοπές της ΕΥΠ που κατέγραφαν τον συντονισμό της σύλληψης από την Ελένη Τζούλη, την παρακολούθηση και όλα τα αλλά όμορφα που αποκαλύπτονται τις τελευταίες μέρες. Ειρωνεία; Οχι. Ιστορία. Η ιστορία μιας σχέσης που θα τους δένει για πάντα.