Γαλλική επίθεση διαρκείας στον Ερντογάν

«Σ’ αυτό τον κόσμο, υπάρχει μόνο μία εναλλαγή: να διατάζεις ή να υπακούς» έλεγε ο Ναπολέων. H σημερινή Γαλλία επιχειρεί να υπενθυμίσει τον ρόλο της στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα, τη στιγμή που η προσπάθεια ηγεμονίας της Τουρκίας σε Ανατολική Μεσόγειο και Βόρεια Αφρική, μετατρέπουν τη Λιβύη σε θρυαλλίδα εξελίξεων. Το Παρίσι ενισχύει ιδιαίτερα τους δεσμούς του με Αθήνα και Λευκωσία, ενόψει μίας σκληρής αναμέτρησης με την Αγκυρα, που έχει ήδη ξεκινήσει.

Η προσπάθεια του τούρκου προέδρου για αλλαγή των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο «ακούμπησε» συμφέροντα που έκαναν μία από τις παραδοσιακές μεγάλες δυνάμεις, τη Γαλλία, να τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στην Αγκυρα. Οι τουρκικές κινήσεις για τον έλεγχο της Λιβύης, με στόχο τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή, έγιναν ένας ισχυρός μοχλός πίεσης προς το Παρίσι, που πλέον επιλέγει να οικοδομήσει την πολιτική του απέναντι στην Αγκυρα, προβάλλοντας ιδιαίτερα και τις προκλήσεις και τις παράνομες ενέργειες απέναντι σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία.

Και σε αυτό το πλαίσιο η κοινή γραμμή Αθήνας, Λευκωσίας, Παρισιού στη Σύνοδο των ΥΠΕΞ της ΕΕ απέναντι στην Τουρκία στις 13/7 χαρακτηρίζεται εξαιρετικά θετική, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν αυταπάτες για αλλαγή στάσης συγκεκριμένων χωρών με ισχυρότατα συμφέροντα που συνδέονται με την Αγκυρα.

Η γαλλική αντίδραση ασκεί πίεση και στο Βερολίνο, που μόλις έχει αναλάβει την προεδρία της ΕΕ. Την ίδια στιγμή ο πρόσφατος εκβιασμός της Αγκυρας μέσω της εργαλειοποίησης του Μεταναστευτικού, με την κρίση στον Εβρο σήμανε συναγερμό τόσο στη Γερμανία όσο και στο σύνολο της ΕΕ, υπογραμμίζοντας την ανάγκη λήψης αποφάσεων και συλλογικής αντιμετώπισης των τουρκικών προκλήσεων.

ΑΟΖ ΜΕ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗ. Παράλληλα η ελληνική διπλωματία, μετά τη συμφωνία με την Ιταλία για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών θέλει εντατικοποίηση των διαπραγματεύσεων και με την Αίγυπτο, προκειμένου να υπάρξει μία αντίστοιχη κατάληξη, η οποία θα ακυρώνει ντε φάκτο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν και οι συνομιλίες του ΥΠΕΞ, Νίκου Δένδια στο Τομπρούκ με τον πρόεδρο της Λιβυκής Βουλής, Ακίλα Σάλεχ, για την επανέναρξη συνομιλιών με τη χώρα του για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, από το σημείο που διακόπηκαν το 2010, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, ως ένας ακόμα διπλωματικός ελιγμός απέναντι στις μεθοδεύσεις της Τουρκίας.

Τόσο το Μέγαρο Μαξίμου, όσο και το ΥΠΕΞ διαμηνύουν στις Βρυξέλλες σε όλους τους τόνους ότι η προκλητικότητα της Αγκυρας δεν αποτελεί ελληνοτουρκικό αλλά ευρωτουρκικό ζήτημα και σε αυτή την κατεύθυνση επιχειρούν να ενημερώνουν αναλυτικά την ΕΕ για τις εξελίξεις.

Η τηλεφωνική συνομιλία Μητσοτάκη – Ερντογάν, απέδειξε και τη διάθεση της Αθήνας για ανοιχτούς δίαυλους επικοινωνίας και εκτόνωση της έντασης, στέλνοντας την «μπάλα» στο γήπεδο της Τουρκίας, με το πρώτο μήνυμα από την Αγκυρα να αναμένεται να είναι η ανακοίνωση για το μέλλον της Αγίας Σοφίας.