Ενα μονομερές φλερτ που έληξε άδοξα

Αν ήταν ταινία, οι θεατές θα μιλούσαν για τραγική ειρωνεία: λίγες ώρες πριν από τις αποκαλύψεις για τον Πάνο Καμμένο και τον Νίκο Παππά, οκτώ μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσαν από τον Αλέξη Τσίπρα να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με το Κίνημα Αλλαγής, με στόχο (κάποια στιγμή) ο ευρύτερος κεντροαριστερός χώρος να σχηματίσει μια μεγάλη προοδευτική συμπαράταξη. Λίγες ώρες μετά τα όσα έγιναν γνωστά, η ίδια η Φώφη Γεννηματά έβαζε τον Αλέξη Τσίπρα στο κάδρο των πολιτικών ευθυνών, μιλώντας για «μαγαζιά», «παραμάγαζα» και παρακράτος που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ «με τη βαθιά Δεξιά». Ηταν παραπάνω από προφανές πως η ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής βρισκόταν σε διαφορετικό μήκος κύματος από τους λεγόμενους «γεφυροποιούς». Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο οι ίδιοι να δυσανασχετήσουν (όπως έγινε σαφές και από τις τοποθετήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης), αλλά και να προσέλθουν στην Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ με μια ατζέντα που είχε επί της ουσίας απορριφθεί από την άλλη πλευρά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις εσωκομματικές ισορροπίες.

Πριν καν έρθει στο φως η κασέτα με τη συζήτηση του πρώην υπουργού Επικρατείας με τον Σάμπυ Μιωνή, στο Κίνημα Αλλαγής είχαν ξεκαθαρίσει πως δεν υπάρχει περιθώριο σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό παρότι μεμονωμένα στελέχη τηρούσαν ακόμα μια πιο ήπια στάση απέναντί του, θεωρώντας πως αν κάποια στιγμή η αυτόνομη πορεία εγκαταλειφθεί ως στρατηγική επιλογή, ο πιο κοντινός πολιτικός χώρος δεν είναι η ΝΔ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι αποκαλύψεις, όμως, που οδήγησαν στη σφοδρή αντίδραση του κεντροαριστερού φορέα, κατάφεραν να σβήσουν ακόμα και τα όποια υποθετικά συνάρια – έκαναν κι εκείνους που υποστήριζαν μια ενδεχόμενη συνεργασία να της γυρίσουν την πλάτη. Παράλληλα, οι μη πειστικές εξηγήσεις που δόθηκαν από την πλευρά Παππά και η επί της ουσίας κάλυψη που του πρόσφερε ο Αλέξης Τσίπρας (στη Χαριλάου Τρικούπη μιλούσαν για «κριτική-χάδι») έδωσαν και γι’ αυτούς τη χαριστική βολή: η ανάγκη το Κίνημα Αλλαγής να βγει θεσμικά μπροστά, με προτάσεις για την ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, έγινε κοινός τόπος για όλες τις πλευρές. Και μια τέτοια στάση σε καμία περίπτωση δεν συμπεριλαμβάνει «γέφυρες» ή ανοικτές πόρτες προς τον ΣΥΡΙΖΑ. «Δεν θα γίνουμε πλυντήριο», έλεγαν οι στενοί συνεργάτες της Γεννηματά μπροστά και πίσω από τα μικρόφωνα.

ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ. Εκείνοι που βρέθηκαν, από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, να υποστηρίζουν πως μια προσέγγιση μεταξύ των δύο κομμάτων είναι εφικτή, συνειδητοποίησαν πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Τα σκάνδαλα αποτελούν πλέον ανυπέρβλητο εμπόδιο ακόμα και σε επίπεδο αφηγήματος, τόσο για τη μία όσο και για την άλλη πλευρά. Οι αναφορές, δε, του Αλέξη Τσίπρα σε «βρώμικο ’89» ήταν αρκετές για να ανοίξουν έναν τεράστιο κύκλο συζήτησης στελεχών της Κεντροαριστεράς, που διέκριναν πίσω από την επιλογή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ άλλη μια προσπάθεια μίμησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Πέρα από τις ιστορικές ανακρίβειες και τους αλλαγμένους ρόλους, κάθε προσπάθεια τέτοιας παρομοίωσης έχει ταυτιστεί στον ευρύτερο πασοκικό χώρο ως απόπειρα «καπελώματος» του κόμματος. Τακτική που σίγουρα δεν ανήκει στο τέλος της εχθροπάθειας που ευαγγελίζονται οι «γεφυροποιοί», φανερώνουν όμως τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μια ενδεχόμενη συνεργασία με τον κεντροαριστερό φορέα – με τον ΣΥΡΙΖΑ ως καβαλάρη και το Κίνημα Αλλαγής ως άλογο.