Πρωταθλητές με σύστημα… σοσιαλιστικό

«You didn’t care when you lied, we don’t care that you died. Justice for the 96» (Δεν σε ένοιαζε όταν έλεγες ψέματα, δεν μας νοιάζει που πέθανες. Δικαιοσύνη για τους 96).

Ηταν Δευτέρα 8 Απριλίου του 2013 όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος της βαρώνης Θάτσερ. Κραυγές χαράς ακούγονταν κατά διαστήματα στους δρόμους του Λίβερπουλ. Πέντε ημέρες αργότερα, στο εκτός έδρας παιχνίδι των Κόκκινων με τη Ρέντινγκ οι σκόρπιες φωνές έστησαν το δικό τους πανηγύρι. Γιόρταζαν με πανό και συνθήματα τον θάνατο της άλλοτε Σιδηράς Κυρίας, τηρώντας την υπόσχεσή τους: «We are going to have a partywhen Maggie Thatcher dies».

Στον παχύ από την υγρασία των νερών του ποταμού Μέρσεϊ αέρα του Λίβερπουλ αισθάνεσαι την πολιτική να αναμιγνύεται με το οξυγόνο και να κατακλύζει τις αισθήσεις σου.

Στην πόλη των Beatles, το προπύργιο των Εργατικών, ο ομφάλιος λώρος της πολιτικής συνδέεται με τον ομώνυμο σύλλογο και τη σοσιαλιστική κουλτούρα του ανθρώπου που έβαλε τα θεμέλια για να γίνει σπουδαίος, τον Σκωτσέζο Μπιλ Σάνκλι.

«Ο σοσιαλισμός δεν είναι πραγματικά πολιτική. Είναι τρόπος ζωής. Είναι η ανθρωπότητα. Πιστεύω πως ο μόνος τρόπος να ζήσεις και να γίνεις πραγματικά επιτυχής είναι με συλλογική προσπάθεια, με όσους εργάζονται ο ένας για τον άλλον, ο καθένας να βοηθά τον άλλον και όλοι να έχουμε μερίδιο των ανταμοιβών στο τέλος της ημέρας. Είναι ο τρόπος που βλέπω το ποδόσφαιρο και την ίδια τη ζωή», έλεγε ο ιδρυτής της δυναστείας.

Σε συνέντευξή του στην «Ελ Παΐς» τον περασμένο Οκτώβριο ο CEO των πρωταθλητών πλέον Αγγλίας, Πίτερ Μουρ, προσπάθησε να πατήσει σε δύο βάρκες. Αποδέχεται τις σοσιαλιστικές επιρροές της ομάδας αλλά συγχρόνως προσπαθεί να τις μετουσιώσει σε ένα επιτυχημένο μάρκετινγκ, γιατί ας μην ξεχνάμε, η Λίβερπουλ είναι πια ένα παγκόσμιο φαινόμενο και ο προπονητής της Γιούργκεν Κλοπ ένας σταρ.

«Ο Κλοπ είναι κλασικός Λίβερπουλ. Ο Σάνκλι συνήθιζε να λέει “φτιάχτηκα για τη Λίβερπουλ και η Λίβερπουλ φτιάχτηκε για μένα” και ο Κλοπ μπορεί να λέει ακριβώς το ίδιο. Αντιλαμβάνεται τα σοσιαλιστικά στοιχεία εντός του συλλόγου και της πόλης, τις προκλήσεις και το συναίσθημα. Οι Beatles ήταν ένα σύμβολο της πόλης κατά τη διάρκεια μιας εποχής. Τώρα είναι το ποδόσφαιρο», εξηγεί ο Μουρ.

Εργατούπολη στα βορειοδυτικά της Βρετανίας, το Λίβερπουλ είχε χτυπηθεί βάναυσα στην εποχή του θατσερισμού. Ανεργία, μειώσεις μισθών, απεργίες, βίαιες καταστολές από την αστυνομία. Ενας ακήρυχτος πόλεμος που έφτασε στο αποκορύφωμά του μέσω του ποδοσφαίρου.

Οι τραγωδίες. Πρώτα με το Χέιζελ το 1985 και τον πενταετή αποκλεισμό και στη συνέχεια με το Χίλσμπορο το 1989 και τους 96 νεκρούς οπαδούς της Λίβερπουλ. «The Truth» έγραφε το πρωτοσέλιδο της Sun του Μέρντοκ και περιέγραφε φρικαλεότητες των οπαδών των Κόκκινων. Πώς ουρούσαν στα πτώματα, πώς έκλεβαν πορτοφόλια, πώς χτυπούσαν τους αστυνομικούς που προσπαθούσαν να προστατέψουν τα θύματα. Είκοσι επτά χρόνια αργότερα αποδείχτηκε πως ήταν όλα ψέματα. Η Θάτσερ ακόμα και νεκρή συνέχιζε να προκαλεί πόνο στους Scousers.

Από το 1983 σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το Λίβερπουλ εκλέγει βουλευτή από το Εργατικό Κόμμα. Η πόλη και ο σύλλογος είναι ταυτισμένοι με τον σοσιαλισμό, όχι ως ιδεολογία αλλά ως τρόπο ζωής όπως τον δίδαξε ο Σάνκλι.

Ο Κλοπ. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οδήγησαν τον Γιούργκεν Κλοπ στο λιμάνι της βορειοδυτικής Αγγλίας για να αναλάβει το τιτάνιο έργο να επαναφέρει τη Λίβερπουλ στην κορυφή του ποδοσφαίρου της Γηραιάς Αλβιόνας.

«Είμαι αριστερός βέβαια. Περισσότερο αριστερός παρά κεντρώος. Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μου που δεν θα κάνω ποτέ είναι να ψηφίσω Δεξιά», λέει ο Κλοπ στο βιβλίο του Ραφαέλ Χονιγκστάιν «Klopp: Bring the Noise».

Ενας Μπιλ Σάνκλι του 21ου αιώνα.