ΣΥΡΙΖΑ: state {LF}of mind

Τι είναι τα ΜΜΕ; Μην είναι ένας κλειστός μηχανισμός προπαγάνδας, που «πνίγει» τις προσωπικές συνειδήσεις και παράγει φασόν ιδεολογία; Μην είναι το παράρτημα του συστήματος κι ο εχθρός του λαού; Αν κάποτε εζήλωσες τη δόξα ινστρούχτορα με ένσημα κομματικής ορθοδοξίας και αν κάποτε ξεπατίκωσες τη «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» σαν να ήταν το λυσάρι διά πάσα νόσον, με τέτοιους ορισμούς κάνεις καριέρα. Το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ με την Αννα Ελεφάντη ήταν διαφωτιστικό για τη στάση του κόμματος απέναντι στον Τύπο. Σχεδόν εκτυφλωτικό. Το κόμμα επιστρέφει στις οδηγίες χρήσεως του λενινιστικού manual, όπως ο αναλυόμενος στην ασφάλεια της παιδικής ηλικίας για να αποφύγει την αντάρα του κόσμου. Ποιος είπε ότι για να πορευτείς προς τη σοσιαλδημοκρατία πρέπει να ξεχάσεις τον Πολάκη που κρύβεις μέσα σου; Η επίθεση προς τα ΜΜΕ είναι συστατικός όρος της συριζαϊκής ύπαρξης. Τρέφει τη φαντασίωση θυματοποίησης και την αντίστροφη της ηγεμονίας, πάνω στις οποίες το κόμμα έκανε ταμείο το 2015. «Μας πολεμούν, άρα είμαστε καλοί. Κάντε μας κυβέρνηση για να τους τιμωρήσουμε». Οι αρένες τις οποίες κατά καιρούς έχει στήσει το σύστημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βασίζονται στις αρχαϊκές διαθέσεις του κοινωνικού αυτοματισμού.

Οι γραμμές αυτές γράφονται για μια εφημερίδα που γειτνιάζει με το Mega Channel, εάν αυτό είναι αρκετό για να θυμηθεί κανείς την επιχείρηση μνησικακίας του 2015. Από τη μια ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα περπατούσε πάνω στα κύματα της τρικυμίας, εν τρισίν ημέραις θα ανοικοδομούσε την Ευρώπη και οι αγορές θα κορυβαντιούσαν με άσματα ηρωικά και επινίκια. Και απέναντι; Απέναντι βρίσκονταν όσοι χωρούσαν στις μικρονοϊκές προβολές της ρεβάνς: οι θεσμοί, οι «σαμαροβενιζέλοι», η «τρόικα εσωτερικού». Αν τα στοιχεία δεν ήταν επαρκή, οι ακροβολιστές έδειχναν τον δρόμο με «δεκανίκια του συστήματος», «εξωνημένους δημοσιογράφους», «υπηρέτες του Σόιμπλε». Χολή από μελάνι που δεν προλάβαινε να στεγνώσει στα πάσης φύσεως ντοκουμέντα, τα οποία κατέκλυσαν τη δημόσια σφαίρα και έδιναν τροφή στην αναδυόμενη εξουσία των social media. Σε εκείνο τον βιότοπο άνθησαν τα τρολ με την προβιά δημοσιογράφου που μέχρι σήμερα αρέσκονται να υποδεικνύουν στη Δεξιά το ηθικό πλεονέκτημα της «δρακογενιάς». Πλην, όμως, σύμφωνα με τις αποχρώσες ενδείξεις των τελευταίων ημερών, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σύντομη κυβερνητική θητεία, αλλά μεγάλη «ατζέντα».

Η αντιπολίτευση επιστρέφει στη σημειολογία που γνωρίζει, όπως ο σκορπιός λίγο πριν κεντήσει δηλητήριο: τη μνησικακία. Το μήνυμα που εξέπεμπε κάθε καρέ του επίμαχου σποτ έπρεπε να είναι απλοϊκό: «Ολοι οι δημοσιογράφοι τα πιάνουν». Ολοι είναι απέναντι, στοχοποιημένοι και δακτυλοδεικτούμενοι. Ενας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος για να ξεκινήσει η ωμοφαγική τελετή με θεατές τα γκρουπούσκουλα και βαθύτατη αναφορά το μίσος. Ολοι οι δημοσιογράφοι άλλωστε ακολουθούν τη «γραμμή» της κυβέρνησης, μοιάζουν με ανδρείκελα στη γραμμή παραγωγής. Δεν χρειάζεται, αδελφέ μας υποκριτή αναγνώστη, να αναζητήσεις αποδείξεις. Μπορείς να φτάσεις στο ίδιο συμπέρασμα μέσω της μιμητικής γενίκευσης: όλοι σκέφτονται ότι οι δημοσιογράφοι τα παίρνουν – άρα, τα παίρνουν. Ακόμη και η δευτερολογία της Κουμουνδούρου μετά την κατακραυγή για το σποτ θύμιζε ιερεμιάδα για το κακό που μας βρήκε με το που άλλαξε η πολιτική ηγεσία: «Σε μια εποχή που έχει εξαφανιστεί η σάτιρα από σχεδόν όλα τα ΜΜΕ (τυχαίο;). Σε μια εποχή που έχει εξαφανιστεί ο πλουραλισμός (καθόλου τυχαίο). Η ΕΣΗΕΑ δείχνει επιλεκτική ευαισθησία στη σάτιρα ενός σποτ… Μακάρι να επεδείκνυε τα ίδια αντανακλαστικά όταν εκβιάζονταν και απολύονταν δημοσιογράφοι επειδή δεν εξυμνούσαν το καθεστώς Μητσοτάκη». Δεν το μαθαίνετε εδώ πρώτη φορά, αλλά ο χαρακτηρισμός «καθεστώς» για εκλεγμένη κυβέρνηση προέρχεται από την ίδια κασέτα που αυτή τη στιγμή κάνει θραύση σε Ευρώπη και ΗΠΑ τσουβαλιάζοντας τις ελίτ με τα ΜΜΕ και τον ιερό λαό με τους λαϊκιστές. Το φαινόμενο δεν ήταν ποτέ μόνο ελληνικό -απλώς δεν γνωρίζουμε εάν σε άλλες χώρες μεταφράζεται η λέξη «βοθροκάναλα».

ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ. Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκε να πουλήσει αντισυστημισμό με ένα πλάνο όπου βρέχει ευρώ. Πριν από χρόνια στοχοποιούσε τα «συστημικά ΜΜΕ» σαν αμορτισέρ των Μνημονίων και κερκόπορτες της διαπλοκής. Ακυρώνοντας την ώσμωση μεταξύ των δημοσιογράφων που είναι το οξυγόνο για τη λειτουργία ενός μέσου ενημέρωσης. Και πάντως πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στο κρεβάτι του κομματικού ή φεϊσμπουκικού Προκρούστη. Οι αναγνώστες και οι τηλεθεατές προφανώς θα συνεχίσουν να αναζητούν ρεπορτάζ, απόψεις και αναλύσεις στο ίδιο διάστημα που οι σποτάρχες της Κουμουνδούρου θα στήνουν τον ΣΥΡΙΖΑ TV. Tο σποτάκι πάντως δεν έπεσε σαν μενίρ από τον ουρανό. Με όρους επικαιρότητας, διαφημίζει ένα συριζαϊκό state of mind. Το κόμμα παραείναι νεο-λενινιστικό για να αλλάξει ρεπερτόριο.