Τζιτζίκια {LF}που μαίνονται. Ιούλιος

Ενα έργο που βλέπουμε δεκαετίες τώρα. Μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Τα όσα καταγγέλλει και τα στοιχεία που προσκομίζει ο επιχειρηματίας Σάμπυ Μιωνή έχουν την αίσθηση του οικείου. Για άλλη μια φορά ήταν «πολλά τα λεφτά». Για άλλη μια φορά εκείνοι που ορκίστηκαν να υπηρετούν κατηγορούνται ότι εξυπηρετούν. Τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους, όμως αυτό που θα μείνει είναι η πικρή γεύση στο στόμα. Η ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη στον πολιτικό κόσμο, καταρρέει. Κι αυτό μας αφορά όλους.

Μάλλον πίστευε ότι ο κορωνοϊός δεν ήταν κάτι σοβαρό. Παρόλο που αναβλήθηκαν όλα τα τουρνουά τένις, ο Νόβακ Τζόκοβιτς, Νο 1 στην παγκόσμια κατάταξη, αποφάσισε να διοργανώσει το δικό του τουρνουά επίδειξης σε διάφορες πόλεις των Βαλκανίων, για φιλανθρωπικό σκοπό. Ο ένας μετά τον άλλον οι συμμετέχοντες βρέθηκαν θετικοί στον ιό. Ζήτησε συγγνώμη από όλους, λέγοντας ότι διοργάνωσε το τουρνουά με καλές προθέσεις και καθαρή καρδιά. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Ομως στην εποχή του Covid-19 μάλλον δεν είναι αρκετά.

Οταν ξεκίνησε η καραντίνα ήταν έτοιμος να αρχίσει περιοδεία για την παρουσίαση του νέου του βιβλίου «The Best of Me». Ο Ντέιβιντ Σεντάρις, ο σαρκαστικός, ελληνικής καταγωγής, συγγραφέας εγκλωβίστηκε στη Νέα Υόρκη.  Περπάτησε πολλά χιλιόμετρα μέσα στο διαμέρισμά του και τώρα πια περπατά μαζί με τους διαδηλωτές που κατακλύζουν τους δρόμους. Ακούει αναλύσεις στον δρόμο από πολίτες για το πόσο αλλοπρόσαλλα κυβερνά ο Τραμπ. Και κάνει διαπιστώσεις: «Τόσο σοβαρές αναλύσεις, άλλοτε θα άκουγες μόνο στην τηλεόραση. Κάτι αλλάζει πραγματικά».

Αν το ποδόσφαιρο, όπως έλεγε ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, είναι «το μπαλέτο των μαζών» ο Νίκος Αλέφαντος είχε μια θέση στη λαϊκή συνείδηση. Δεν ήταν ο επιστήμονας της μπάλας, αλλά ο λαϊκός άνθρωπος που το καταλάβαινε εμπειρικά. Μπορεί να μην ξέραμε τις ομάδες όπου έπαιξε ή ήταν προπονητής, όλες οι παρέες όμως κάποια στιγμή έχουν συζητήσει τις παρατηρήσεις του και τις πλάκες του, μαθαίνοντας μπαλίτσα. Στο έθνος που προσκυνά σώβρακα και φανέλες ο κυρ Νίκος αυτο-σκηνοθετήθηκε με επιτυχία. Σε όλα; Στα πάντα όλα.

Την προκάλεσαν οι συνεργάτες της στην επέτειο των δύο ετών στην πρωθυπουργία της Νέας Ζηλανδίας. Οι σύμβουλοί της ζήτησαν από την Τζακίντα Αρντερν να απαριθμήσει σ’ ένα βίντεο 2 λεπτών όλα όσα έχει κάνει  αυτά τα δύο χρόνια στην εξουσία. Εκείνη δέχθηκε. Με χαμόγελο άρχισε να αναφέρει: 92.000 θέσεις εργασίας, 140 εκατομμύρια δέντρα, αυξήσεις μισθών, δημόσιες επενδύσεις και πολλά άλλα. Στο τέλος κοίταξε το ρολόι: 2.56΄. Ξέφυγε. «Ναι, αλλά τι ωραία λίστα!»

Οι άνθρωποι θυμούνται πολέμους ή επαναστάσεις αλλά ξεχνούν τις πανδημίες, πιστεύει ο Ιβάν Κράστεφ, από τα ιδρυτικά μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. «Εάν δεν υπάρξει δεύτερο κύμα, πολλοί θα πιστέψουν ότι ζήσαμε μια συλλογική παραίσθηση. Επειτα από μια πανδημία είναι δύσκολο να θυμηθείς τι συνέβη, επειδή τον περισσότερο χρόνο δεν συνέβαινε τίποτα παρότι όλα άλλαξαν». Η παγκοσμιοποίηση φθίνει αλλά «οι πολίτες για πρώτη φορά έγιναν τόσο κοσμοπολίτες. Εχουμε όλοι το ίδιο πρόβλημα. Και έτσι κατανοούμε πως είμαστε μέλη της ίδιας μεγάλης κοινότητας».