«Η πλατφόρμα είναι ο πρωταγωνιστής»

Ενας εναντίον ενός. Σε μια πνευματική μονομαχία εξ αποστάσεως. Με δύο παίκτες κάθε φορά, έναν τρίτο να «μοιράζεται» και τους θεατές να μετέχουν κατά βούληση. Είναι το «Dämmerung», η πρώτη ζωντανή διαδικτυακή θεατρική παράσταση από την πλατφόρμα του Zoom. Ο Νικόλας Ανδρουλάκης και η ομάδα Ντουέντε εξερευνούν ένα άγνωστο μονοπάτι για τις παραστατικές τέχνες, με χάρτη το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη. Για όλα αυτά ο σκηνοθέτης μιλάει στο «ΝΣυν».

Πώς προέκυψε η ιδέα για την παράσταση;

Εν μέσω πανδημίας, ο Θανάσης Τριαρίδης μού πρότεινε να διαβάσω το ομότιτλο έργο του «Dämmerung – αιματοχυσία για δύο πρόσωπα σε ένα σταροχώραφο». Πρόκειται για ένα σκληρό παιχνίδι μυαλού που δεν έχει παιχτεί στο θέατρο. Η πρόσκληση ήταν να δοκιμάσω να το αναπτύξω δραματουργικά σε μια παράσταση ειδικά για την πλατφόρμα του Zoom, με την οποία εκείνος έχει εξοικείωση από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ενα τέτοιο πείραμα-στοίχημα για την παραστατική μας τέχνη δεν γινόταν να μη με αφορά. Οχι ευκαιριακά – αφού ο βαθμός του πειραματισμού κάνει αδύνατη την αριστεία, αλλά βαθιά διερευνητικά. Για τους θεατές κι εμάς ως ερμηνευτές, σε μια αχαρτογράφητη – ακόμη – καλλιτεχνική συνθήκη, που έχει όμως τόση επίδραση στην ίδια μας τη ζωή, παγκοσμίως. Συνεπώς είπα ακαριαία το ναι. Εχοντας αφοσιωθεί ως τώρα σε ένα θέατρο της υπέρμετρης εγγύτητας – κυριολεκτικά – για όσους μετέχουν, είναι ένα ενδιαφέρον μονοπάτι πειραματισμού τι συμβαίνει όταν θέτουμε εμπόδια σε μια συνύπαρξη.

Ποιος είναι ο κόσμος του «Dämmerung»;

Το έργο από γραφής πραγματεύεται ένα βαθιά ρομαντικό φιλοσοφικό σύμπαν σε ένα οριακό ερμηνευτικό μονοπάτι. Είναι ένα παιχνίδι μυαλού – σαν χαρτοπαικτική μονομαχία και χορογραφία μαζί. Με σκηνικό τόπο ένα chat room του σκοτεινού Internet. Οπου το ίδιο το κείμενο δεν είναι παρά το κοστούμι των πρωταγωνιστών, οι χαρακτήρες και η όψη των οποίων διαφεύγουν ως το τέλος. Αυτή η παρτιτούρα είναι το πρωτόκολλο λειτουργίας ενός δικού μας – πραγματικού – Dämmerung. Ενα ζωντανό βιντεοπαιχνίδι του νου με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Με ένα ζωντανό, αόρατο και μεταβαλλόμενο σύστημα κανόνων. Κι ό,τι γίνει – στ’ αλήθεια. Ουσιαστικά η ίδια η πλατφόρμα, το μέσο, είναι και ο πρωταγωνιστής. Είτε δικαιώνεται είτε κατακρημνίζεται κάθε φορά από τα πρόσωπα που το κατοικούν.

Δοκιμάζετε μια πειραματική μορφή θεάτρου. Πώς νομίζετε ότι αυτή εξελίσσει τη θεατρική δραματουργία;

Το παράδοξο των αντιθέσεων είναι για εμένα το στοίχημα του πειράματος. Η σύνδεση του κοντά με το μακριά. Και κατά πόσο μπορούν οι δορυφόροι στην τέχνη – όπως και στη ζωή – να είναι είτε τροχοπέδη της επαφής είτε πυροδοτητές. Εμπνευστικά ή ακόμα κι αντιδραστικά. Αντίστοιχα και στη βιολογία των αισθήσεων. Πώς διεγείρονται οι αισθήσεις όταν ακρωτηριάζεις μία εξ αυτών. Στο «Dämmerung» μπορείς να είσαι όποιος επιλέξεις και να μετέχεις όπως αντέχεις. Μπορείς μόνο να γράφεις ή να προσφέρεις ήχο, την όψη σου με μάσκα, την όψη σου γυμνή, βίντεο σκέτο, βίντεο σπέσιαλ, βίντεο εν κινήσει ή ακόμα και να τα κατεδαφίσεις όλα αυτά και να ξεκινήσεις κάτι άλλο, απ’ την αρχή, σε όποια συνθήκη έχεις ανάγκη τελικά.