Λίνεκερ

Η σημερινή τηλεδιάσκεψη της Ευρωπαϊκής Eνωσης έχει ένα ουσιαστικό ενδιαφέρον: φέρνει στο υψηλότερο επίπεδο τη διαπραγμάτευση για το Ταμείο Ανάκαμψης.

Κανείς δεν περιμένει το θέμα να κλείσει σήμερα. Οι πιο αισιόδοξοι θεωρούν ότι θα μπορούσε να προκύψει συμφωνία  στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής της γερμανικής προεδρίας (αρχές Ιουλίου) ή κάποια στιγμή μέσα στον Ιούλιο – ήταν η εκτίμηση της Μέρκελ σε συνάντηση με γερμανούς βουλευτές…

Η Κομισιόν έχει παρουσιάσει ένα σχέδιο για το Ταμείο στο οποίο αντιτίθενται τέσσερις χώρες (Ολλανδία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία) ενώ επιμέρους διαφωνίες έχουν διατυπώσει και κάποιες άλλες (Ουγγαρία).

Το περίεργο είναι ότι όλοι συμφωνούν στο ζητούμενο. Η ευρωπαϊκή οικονομία χρειάζεται μια ισχυρή τονωτική ένεση για να ξαναπάρει μπροστά.

Πού διαφωνούν; Στο «πώς», στο «πόσο» και στο «ποιοι». Δεν είναι λίγο.

Στο «πώς» η απόσταση δεν είναι τεράστια. Θα φτιαχτεί ένα ταμείο το οποίο θα δανειστεί από τις αγορές και θα μοιράσει στις χώρες επιχορηγήσεις και δάνεια.

Αυτό είναι το μεγάλο βήμα διότι επιτρέπει την παράκαμψη του «ευρω-ομολόγου». Με το «ευρω-ομόλογο» θα δανείζονταν οι χώρες από τις αγορές μέσω ενός κοινού ομολόγου το οποίο εγγυάται η Ευρωπαϊκή Ενωση.

«Δεν σφάξανε!» είναι η απάντηση. Κανείς δεν θα δεχτεί να δανείζονται τίποτα Βαρουφάκηδες με ξένες τσέπες. Το Ταμείο επιτρέπει να παρακαμφθεί η δυσκολία: η Ενωση θα δανείζεται και μετά θα μοιράζει επιχορηγήσεις και δάνεια στις χώρες.

«Πόσα» θα είναι τα λεφτά; 750 δισ. είπε η Κομισιόν σε μια αναλογία «επιχορηγήσεις προς δάνεια» περίπου 2 προς 1. Οι «τέσσερις» θέλουν και λιγότερα λεφτά συνολικά και μια αναλογία πιο κοντά στο 1 προς 1.

Το «ποιοι» κρύβει την ουσιωδέστερη βάση της διαφωνίας. Οι «τέσσερις» θέλουν ένα Ταμείο το οποίο θα περιοριστεί στην αντιμετώπιση της ζημιάς από τον κορωνοϊό και σίγουρα να μην αποτελέσει η κρίση πρόσχημα για να πάρει ο καθένας ό,τι του λείπει.

Να θυμίσω πως οι «τέσσερις» έχουν κοινό ότι είναι «καθαροί συνεισφορείς» στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Συνεπώς δεν επιθυμούν διά του Ταμείου να αυξηθεί η συνεισφορά τους.

Η Ελλάδα είχε την ευστροφία να συνταχθεί εξ αρχής με τον πλειοψηφικό συνασπισμό – επιλογή που μέτρησε στον λογαριασμό…

Οι διαιτησίες δεν θα είναι εύκολες. Αλλά η διαπραγμάτευση έχει ήδη αρχίσει. Κι άλλωστε είμαι βέβαιος (και γι’ αυτό αισιόδοξος…) πως η Κομισιόν δεν θα είχε διατυπώσει την πρόταση αν δεν υπήρχαν ισχυρές πιθανότητες να γίνει αποδεκτή.

Υποθέτω λοιπόν πως όλοι θα ευχόμαστε να έχει δίκιο ο Γκάρι Λίνεκερ και «στο τέλος να κερδίζουν οι Γερμανοί».