Μοναξιά

Ακόμη και οι ιδεολογικοί τους αντίπαλοι δεν μπορεί παρά να θαύμασαν – και λίγο να ζήλεψαν – το επίπεδο της επικοινωνίας των δύο πρώην υπουργών. Ο Νίκος Κοτζιάς ξεκίνησε νοσταλγικά («Πέρασαν δυο χρόνια φίλε μου), για να παραθέσει στη συνέχεια Χ. Τζ. Γουέλς, τον πατέρα της επιστημονικής φαντασίας, γράφοντας ότι «μετατρέψαμε την Ιστορία από φυλακή (prison house) σε σχολείο για το μέλλον». Και ο Νίκολα Ντιμιτρόφ, κρατώντας την προσφώνηση «φίλε μου», έκανε ρελάνς με Νέλσον Μαντέλα: «Πάντα φαίνεται αδύνατο μέχρι να γίνει». Μόνο ο Ζόραν Ζάεφ φάνηκε σχεδόν εκτός κλίματος, αρκούμενος να πει ότι «άξιζε τον κόπο».

Ο Κοτζιάς έχει δίκιο να επιχαίρει. Η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί όχι μόνο μια προσωπική του επιτυχία, αλλά και μια εξέλιξη που υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Αυτό αποδεικνύεται και από την απουσία αμφισβήτησής της από τη σημερινή κυβέρνηση, που δεν θα άφηνε ασφαλώς να εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ ένα κείμενο επιζήμιο για τη χώρα. Ακόμη και η επιβεβαίωση της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας, στην οποία αναφέρθηκε ο Ζάεφ, δεν φαίνεται να μας ενοχλεί πια τόσο πολύ. Ο μόνος φόβος είναι μήπως στις εκλογές που θα πραγματοποιηθούν τελικά στις 15 Ιουλίου κερδίσουν οι εθνικιστές κι αρχίσουν πάλι τα νούμερα.

Αλλά ο έλληνας πρώην υπουργός είναι φανερό πως δεν θέλει να ιδιωτεύσει. Οι παρεμβάσεις του στην πολιτική ζωή είναι ηχηρές. Μόνο που το ύφος τους δεν παραπέμπει δυστυχώς στις Πρέσπες, αλλά στο Κραν Μοντανά. Δεν δίνουν έμφαση δηλαδή σε αυτά που ενώνουν, αλλά σε αυτά που χωρίζουν. Ο Κοτζιάς είναι σκληρός – είτε γιατί κάτι ετοιμάζει είτε γιατί θεωρεί ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να προστατεύσει την υστεροφημία του.

«Ενδοτικοί, άσχετοι και επικίνδυνοι»: έτσι χαρακτήρισε τους σημερινούς κυβερνώντες, αναφερόμενος σε ένα ανύπαρκτο θέμα, τη δήθεν κατάληψη 16 στρεμμάτων ελληνικού εδάφους από τούρκους στρατιώτες. Η οξύτητα των χαρακτηρισμών του ήταν αντιστρόφως ανάλογη με τη σημασία που τους δόθηκε. Υστερα από δύο εβδομάδες λοιπόν χτύπησε ξανά. Αυτή τη φορά δεν τα έβαλε μόνο με την κυβέρνηση, κατηγορώντας την ότι η συμφωνία που υπέγραψε με την Ιταλία υπονομεύει τη θέση της Ελλάδας στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και με το παλιό του κόμμα, το οποίο κατήγγειλε ότι υποχώρησε στην επικοινωνιακή πολιτική της ΝΔ.

Οι φίλοι, λοιπόν, φαίνεται ότι βρίσκονται μόνο εκτός των ελληνικών συνόρων. Στο εσωτερικό, ο Κοτζιάς νιώθει όλο και πιο μόνος. Ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή δύσκολα θα αποκτήσει ξανά. Οι αποκαλύψεις που είχε προαναγγείλει μοιάζουν το ίδιο ανούσιες μ’ εκείνες του Βαρουφάκη για το Γιούρογκρουπ. Ακόμη και ο ποιητικός του οίστρος μοιάζει να έχει στερέψει. Αλλοτε έστελνε σε έναν κύκλο επιλέκτων ένα ποίημα κάθε πρώτη του μήνα. Την Πρωτομαγιά έγραψε για μάχες και έρωτες, για υψωμένες γροθιές και κρυφές ματιές αγάπης. Αλλά αυτόν τον μήνα σιώπησε.