«1987» και «2004»

Η σύγκριση του ποδοσφαίρου με το μπάσκετ αποτελεί στην ημεδαπή αγαπημένο πεδίο αντιπαράθεσης, τουλάχιστον από το 1987, όταν ο Νίκος Γκάλης οδήγησε την Ελλάδα στην κορυφή της ευρωπαϊκής καλαθοσφαίρισης.

Πάμπτωχοι μέχρι τότε από διεθνείς διακρίσεις σε δημοφιλή ομαδικά αθλήματα, κάναμε το πρώτο μας μεθύσι από το νέκταρ της επιτυχίας. Ζαλιστήκαμε τόσο που στο τέλος αρχίσαμε να λέμε ασυναρτησίες. Οπως το περίφημο πια «επίσημη αγαπημένη». Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν βέβαια οι υπερβολές. Στη χώρα του Ομήρου άλλωστε ζούμε.

Ο μύθος του μπάσκετ κράτησε για 17 χρόνια, μέχρι την 4η Ιουλίου του 2004. Τότε έγινε αντιληπτό πως συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Οχι από την εσωτερική ένταση που προκάλεσαν αντίστοιχα οι δύο επιτυχίες, αλλά από τον τρόπο που τις υποδέχτηκε ο υπόλοιπος κόσμος.

Η επιτυχία της ομάδας του Οτο Ρεχάγκελ, ενός συγκροτήματος που πήγε στο Euro χωρίς νίκη σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης, έδωσε μια νέα πνοή στον παγκόσμιο αθλητισμό. Για τα επόμενα δύο-τρία χρόνια η νίκη στο Euro 2004 αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τους αδύναμους. Την έχουν επικαλεστεί αμέτρητοι προπονητές στις ομιλίες τους πριν από κρίσιμα παιχνίδια. «Αφού τα κατάφερε η Ελλάδα, μπορούμε κι εμείς».

Το ποδόσφαιρο ως άθλημα διαθέτει μια ξεχωριστή δυναμική γιατί προσφέρει περισσότερες πιθανότητες διάκρισης και στον πιο αδύναμο, σε αντίθεση με το μπάσκετ.

Το 1987 ανεβήκαμε στον Ολυμπο, αλλά με τι ομάδα και σε ποια έδρα; Τότε ο Γκάλης ήταν – τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο – ό,τι είναι σήμερα ο Μέσι στο ποδόσφαιρο. Ο Γιαννάκης ένας μπασκετικός Τσάβι. Και κοντά τους ο Φάνης-Ινιέστα. Για κανέναν παίκτη από την ομάδα του Ρεχάγκελ δεν μπορούμε να πούμε πως βρέθηκε ποτέ στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ακόμα και στην καλύτερη ενδεκάδα του 2004 θέση κατάφεραν να βρουν θέση μόνο οι Δέλλας, Σεϊταρίδης και Ζαγοράκης.

Το «1987» και το «2004» αποτελούν ορόσημα για την Ελλάδα γιατί μέσω της αθλητικής επιτυχίας εξελίχθηκε η κοινωνία μας. Ας μην τα αδικούμε συγκρίνοντάς τα.