Ολα στη μόστρα

Το ιταλικό ρήμα mostrare σημαίνει εκθέτω. Εξού και mostra, δηλαδή έκθεση. Λέξη που την έχουμε αφομοιώσει και στην ελληνική γλώσσα, κυρίως με την έννοια της επίδειξης, της δημόσιας εικόνας και του εντυπωσιασμού. Με δυο λόγια, αυτό που φαίνεται και καθορίζει έναν άνθρωπο, ένα πράγμα, μια κατάσταση. Η πρόσοψη που, πολύ συχνά, κρύβει την πραγματικότητα. Και την ουσία. Σε παλαιότερες δεκαετίες η λέξη ήταν κάπως αργκό (σαν να θυμάμαι να τη χρησιμοποιεί κατά κόρον ο Αθηνόδωρος Προύσαλης σε μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία). Σήμερα, είναι η απόλυτη συνθήκη των σόσιαλ μίντια. Κι ας το λέμε ανάρτηση, story ή ό,τι άλλο.

Είναι πολύ εύκολο να «είναι» οι άνθρωποι όμορφοι ή κοσμοπολίτες στα σόσιαλ μίντια. Περισσότερο από το να είναι εκατομμυριούχοι στη «Monopoly» – εκεί χρειάζεται και η τύχη. Στο μπουγαδόσχοινο του Διαδικτύου φτάνει ένα duck face, μια μελετημένη πόζα, ένα σωστό background, ένα καλό ρετούς, μια δήλωση. Αρκεί η μόστρα που λέγαμε. Αυτή δίνει τη λάμψη στα ενσταντανέ που αντικαθιστούν την πραγματική ζωή. Τα υπόλοιπα, τα σκοτεινά, είναι τα πίξελ στα πρόσωπα της 34χρονης και της 35χρονης στην υπόθεση με το βιτριόλι.

Και όλα για τη μόστρα
Βλέπω αυτές τις δύο γυναίκες στις φωτογραφίες με τα θολά πρόσωπα. Τόσο ίδιες που δεν ξέρω τι θα προσθέσει η αποκάλυψη των χαρακτηριστικών τους. Ιδια ηλικία, ίδια μαλλιά, ίδιος σωματότυπος (τουλάχιστον έτσι φαίνεται), ίδιες πόζες, παρόμοια ρούχα. Δύο γυναίκες που οι διαδικτυακές εικόνες τους έμοιαζαν πολύ, στην πραγματική ζωή ωστόσο βρέθηκαν στους αντίποδες μιας τραγικής, αρχέγονης σχέσης. Η μία είναι η φερόμενη ως θύτης και η άλλη το θύμα.

Η αφορμή, ασήμαντη, όπως λένε τα στοιχεία. Ελα όμως που οι παραμορφωτικοί φακοί των σόσιαλ μίντια, ζουμάροντας στη μόστρα – για να το γενικεύσουμε, όχι μόνο της εικόνας αλλά και των ιδεών -, αλλοιώνουν τις διαστάσεις και κάνουν το ελάχιστο να μοιάζει μέγιστο. Αυτή η δηλητηριώδης ζηλοφθονία γεννήθηκε και θέριεψε μέσα στο Facebook. Εκεί όπου τα πράγματα δεν ερμηνεύονται έτσι όπως είναι αλλά έτσι όπως φαίνονται. Ή έτσι όπως νομίζει κάποιος ότι φαίνονται. Ετσι όπως δείχνει η «πρόσοψή» τους. Και, όπως μου έλεγε προχθές φίλος ψυχίατρος, αυτή η εμμονή στην «πρόσοψη» μπορεί και να οδήγησε στην επιλογή του καυστικού υγρού. Ενα σίγουρο «όπλο» για να καταστρέψεις τη μόστρα της αντιζήλου μια για πάντα.

Συνήθεις ύποπτοι
Μπήκε κι αυτό το έγκλημα στο μικροσκόπιο των προκαταλήψεων σε σχέση με τα δύο φύλα. Πώς διανύθηκε μια απόσταση αιώνων μέσα σε λίγο, ελάχιστο χρόνο; Πώς φτάσαμε από το «όλα για μια γυναίκα γίνονται» στο «πίσω από μία γυναίκα εγκληματία υπάρχει πάντα ένας άνδρας ένοχος»; Θυμάστε εκείνο το «η Τουρκοκρατία φταίει». Ξεχάστε το. Τώρα για όλα φταίει η πατριαρχία. Ακόμη και γι’ αυτό το έγκλημα. «Ο βιαστής είσαι εσύ», δηλαδή όλο το ανδρικό γένος, όπως φώναζαν οι νεοφεμινίστριες στο Σύνταγμα. Πώς, μέσα στο πνεύμα των καιρών, δεν έχουν αποσυρθεί ακόμη κάποιες ταινίες; Από τις «Διαβολογυναίκες» του Κλουζό μέχρι τις «Γυναίκες δηλητήριο» του Ζερβού;

Θα συνιστούσα στις φίλες μου τις νεοφεμινίστριες περισσότερη ψυχραιμία. Το τυφλό μίσος για τους άνδρες δεν πρόκειται να φέρει καμία ισότητα. Το πολύ πολύ να τις κάνει γραφικές.