Πέμη Ζούνη

Αγαπώ την αυτοπαρατήρηση. Είναι μια συνεχής ανασκαφή, παρ’ όλο που συνεχώς μου διαφεύγω. Αυτό πάντως που γνωρίζω με σιγουριά είναι ότι το «όνειρο» – απόδραση; βαθιά επιθυμία; αυτοσκηνοθεσία; αναζήτηση του κρυμμένου; – επεκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος του ξύπνιου και λιγότερο ως «ενύπνιον».

Θυμάμαι, μικρούλα, να παρακολουθώ τις παραστάσεις στο θέατρο με το κεφάλι στραμμένο προς τα πίσω. Φαίνεται πως το επί σκηνής όνειρο δεν μου αρκούσε. Γύριζα το κεφάλι προς την πηγή των προβολέων, χανόμουνα στα χρωματιστά φώτα που άλλαζαν, μπερδεύονταν και ερμήνευαν επιτέλους λίγο πιο μαγικά, λίγο πιο εξωπραγματικά το κομμάτι ζωής που προσπαθούσε η σκηνή να δημιουργήσει.

Εχω περάσει πολλές ώρες της ζωής μου οδηγώντας. Κάποια στιγμή ανακάλυψα τυχαία το παιχνίδι της μουσικής επένδυσης. Πώς δηλαδή μπορεί η μουσική που ακούς να αλλάξει τη ρεαλιστική εικόνα. Να νοηματοδοτήσει αλλιώς. Να σε ταξιδέψει αλλού: Μια συνηθισμένη διαδρομή με βροχή. Οι ρόδες του μπροστινού αυτοκινήτου περνάνε από μια λακκούβα με νερό. Χιλιάδες σταγόνες εκτοξεύονται ψηλά. Τυχαίνει το φως να είναι κόντρα. Και τυχαίνει να ακούς ένα αγαπημένο κομμάτι που εκείνη τη στιγμή κορυφώνεται. Ξαφνικά δεν είσαι πια στη Μεσογείων. Είσαι μέσα σε μια ταινία. Που δεν την έφτιαξες εσύ, δεν τη σκηνοθέτησες, δεν έχει την επιθυμία σου για το παραμύθι. Αρα δεν επιβαρύνεται με τις προθέσεις σου. Γι’ αυτό σε συνταράζει. Είσαι τυχερός που βρέθηκαν εκεί όλα τα στοιχεία. Ενας απλός και μαγικός συντονισμός.

Αναζητώ αυτόν τον συντονισμό. Περιμένω με λαχτάρα αυτές τις μικρές μαγικές στιγμές της κάθε μέρας. Προσπαθώντας να είμαι σίγουρη ότι δεν τις φτιάχνω εγώ. Είναι η ανάγκη του παραμυθιού; Οk. Και τι είναι «παραμύθι»; Να το ορίσουμε; Οτιδήποτε ξεφεύγει από το γερό πάτημα των λογικών κανόνων; Συγγνώμη, Anton, συγγνώμη, Tennessee, συγγνώμη, Federico… Κάντε πως δεν ακούσατε. Δεν είναι παραμύθι. Είναι η πραγματική ζωή.

Γράφω αυτές τις γραμμές με το φως της μέρας. Αν ήταν νύχτα, θα έγραφα αλλιώς. Ισως αύριο να το έγραφα αλλιώς. Το είπα και πριν, μου διαφεύγω συνεχώς.

Θα ανοίξω ένα από τα βιβλία μου. Από αυτά που τα έχω διαβάσει ξανά, όχι καινούργιο. Από αυτά που δεν τελειώνουν ποτέ. Τουλάχιστον εκεί το παραμύθιασμα είναι νόμιμο. Ο συγγραφέας έχει θρέψει γενιές και γενιές. Τους έχει πάρει απ’ το χέρι τρυφερά – ή και βίαια – και τους έχει περπατήσει. Στην εσωτερική ζωή των πραγμάτων.

Ενα ταξίδι. Συγγνώμη, αυτό δεν ζητάμε; Ενα ταξίδι. Λίγο πιο έξω από τον χώρο μας. Λίγο πιο μέσα από το έξω μας.

Αλλά γιατί αυτός ο πληθυντικός; Γενικεύω. Είναι αυθαιρεσία. Πίσω, στα λίγα πράγματα που ξέρω για μένα, λοιπόν: Διαχωρίζω το όνειρο που συμβαίνει ερήμην μου από το όνειρο/σχέδιο/επιθυμία. Αυτό το τελευταίο υπάρχει εδώ και χρόνια. Είναι ένα μικρό σπίτι σε νησί. Με θέα ανοιχτή. Χαμηλοτάβανο δωμάτιο, κατά προτίμηση με ξύλινο ταβάνι. Ενα μικρό γραφείο και τα βιβλία μου. Μπροστά μου λευκές σελίδες. Κάποια στιγμή θα με επισκεφθεί μια σπουδαία σκέψη. Θέλω να είμαι έτοιμη να την αποτυπώσω σε λέξεις. Πριν δραπετεύσει. Και να τη μοιραστώ μετά με τους αγαπημένους μου. Δεν είναι ωραίο;

Οσο για την πρώτη εκδοχή του ονείρου, θα πάρω το θάρρος να απαντήσω στην Μπλανς: «Με όλο τον σεβασμό, ο ρεαλισμός ΕΙΝΑΙ μαγεία, αγαπημένη μου».