Διπλωματική ήττα

Διπλωματική ήττα

Από όσα συνέβησαν στον κόσμο στη διάρκεια του τριημέρου που εμείς γιορτάζαμε το Αγιο Πνεύμα (και ανεπισήμως την έναρξη της θερινής ραστώνης…) αυτό που ξεχώρισα είναι η επιβεβαίωση της βαριάς ήττας του λατρεμένου στρατηγού Χαφτάρ (με το μουστακάκι α λα μερακλή της δεκαετίας του ’60 της πλατείας Αβησσυνίας στο Μοναστηράκι) στη Λιβύη. Ο άνθρωπός μας πήγε Κάιρο το Σάββατο, ο στρατηγός Σίσι, ο πρόεδρος της Αιγύπτου, του επιβεβαίωσε τα κακά μαντάτα, ότι δύσκολα θα εξακολουθήσει να τον στηρίζει, και εισηγήθηκε (του επέβαλε για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους…) την έναρξη ειρηνευτικών διαδικασιών με εκείνον τον Σάρατζ που υποστηρίζει ο Ερντογάν. Ο Σάρατζ τώρα, που λογικά και πρακτικά έχει ανακηρυχθεί σε νικητή της εμφύλιας διαμάχης, τον Χαλίφα τον Χαφτάρ τον δικό μας δεν θέλει ούτε να τον ακούει ούτε να τον βλέπει. Εξ ου και επιδιώκει να τον αποκλείσει από παντού, και φυσικά από τη νέα διακυβέρνηση. Και αυτά μεν συμβαίνουν στη Λιβύη, όπου παίχτηκε ένα σκληρό πολιτικοστρατιωτικό πόκερ, και νίκησε αυτός που είχε καραμπινάτο φλος ρουαγιάλ, ενώ ο αντίπαλός του είχε μια κέντα χρώμα, που είναι ό,τι πρέπει για να σε στείλει αδιάβαστο, καθώς πάνω της ακουμπάς τα ρέστα σου, χωρίς να ξέρεις τι σε περιμένει στη γωνία. Εμείς εδώ, ο πρόεδρος Κυριάκος δηλαδή, θα πάρει κανένα κεφάλι για τη βαριά διπλωματική ήττα που υποστήκαμε; Ως γνωστόν, είχαμε βάλει όλα μας τα λεφτά στον μερακλή στρατηγό Χαφτάρ, τον φέραμε και εδώ, τον υποδεχτήκαμε ως αρχηγό κράτους, αλλά ο στρατηγούλης μας αποδείχθηκε… Αστραχάν. Μουλάρι. Κανονικό. Λοιπόν, πρόεδρε;

Αλλο Μαρμάρι, άλλο Κροατία

Το δεύτερο – υπέροχο αυτό – που συνέβη το τριήμερο της ραστώνης, πρόβα καλοκαιριού, είναι ότι επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά πως στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί «παπάντζα» κάθε είδους, και άμα είσαι επιρρεπής στο να υιοθετείς το οτιδήποτε προκειμένου να ικανοποιήσεις τον κομματικό φανατισμό σου, θα τη φας αμάσητη, ήτοι θα της καταπιείς με τη μία, και θα σου κάτσει στο στομάχι αχώνευτη.

Trol λογαριασμός από αυτούς που έστηνε κατά εκατοντάδες ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και χρόνια και εξακολουθεί (αν και ο αριθμός βαίνει μειούμενος…) να συντηρεί προκειμένου να κάνει παιχνίδι στο Διαδίκτυο (τουτέστιν να υβρίζει, να συκοφαντεί, να απαξιώνει, να δολοφονεί χαρακτήρες – τα κλασικά) έγραψε ότι η θεϊκή παραλία που απεικονίζεται στην καμπάνια του Marketing Greece για τον ελληνικό τουρισμό δεν είναι στην Ελλάδα, αλλά στην… Κροατία!

Ο Κωστάκης ο Βαξεβάνης, ως έγκριτος και έγκυρος που είναι, ήταν μεταξύ εκείνων που έσπευσαν να αναπαράξουν την «παπάντζα» προκειμένου να ενημερωθούν περί αυτής οι χιλιάδες των ακολούθων του στο Twitter. Αυτό ήταν και το τέλος της… καριέρας της. Διότι βρέθηκαν πλείονες του ενός ακόλουθοί του να τον ενημερώσουν ότι η παραλία είναι στο Μαρμάρι της Εύβοιας! Οτι τα περί Κροατίας είναι μια «παπάντζα» και τίποτε περισσότερο.

Ελα, ρε γαμώτο, γιατί του το χάλασαν του ανθρώπου; Γιατί δεν τον άφησαν να ξιφουλκήσει για μία ακόμη φορά κατά των ανεμόμυλων – όπως ο Σάντσο Πάντσα, ο ιπποκόμος του Δον Κιχώτη;

(Στο ρόλο του Δον Κιχώτη, σταθερά ο Τσίπρας…)

Καμπάνιες

Του ΣΥΡΙΖΑ γενικά δεν του αρέσει τίποτε. Μα τίποτε όμως. Πάρτε παράδειγμα τον χαμό που κάνει εδώ και τρεις-τέσσερις ημέρες με αφορμή το σποτ για τον τουρισμό. Οι θιασώτες του πολιτισμού του ταγαριού δεν βρίσκουν την καμπάνια για τον τουρισμό του γούστου τους. Τη μία είναι πολλά τα λεφτά που ξοδεύτηκαν. Δεν ξοδεύτηκε μία, τους απαντούν οι άλλοι, έγινε δωρεάν. Την άλλη το αισθητικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα περίμενε κανείς. Τι περίμενε ο «κανείς», ρωτούν οι άλλοι, καμιά απάντηση. Θέλοντας να διευκολύνω την κατάσταση διότι, όσο να πεις, είμαι ο καλός ο άνθρωπος, άρχισα τις υποθέσεις.

Υποθέτω (θα ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ) κάτι που να θυμίζει σοσιαλιστικό ρεαλισμό στα μεγαλεία του – αρχαίες κολόνες, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου, και κάπου από κάτω, «χαλί» να ακούγεται μια απαλή μουσική, φυσικά από καλλιτέχνη του κόμματος -, κάτι από Φοίβο Δεληβοριά, Μίλτο Πασχαλίδη ή τον θεό Σταμάτη (Κραουνάκη). Και φυσικά το σπικάζ να το κάνει η αγριοφωνάρα τού πολλά βαρύ και όχι πρώην υπουργού Πολάκη, άλλα σε μεταμεσονύκτια έκδοση και μετά από ρακές. Πολλές ρακές. Να το ακούει και να το βλέπει ο άλλος στη Γερμανία, ας πούμε, ή την Αγγλία να την τεμαχίζει τη φλέβα στα τέσσερα, ώστε να μην υπάρχει σωτηρία. Καμία…

«Ζωάρα»

Εγώ ωστόσο νομίζω ότι μια καλή πρόταση για το υπουργείο Τουρισμού είναι το επόμενο σποτ που θα κάνουν να έχει και λίγο… Τσίπρα μέσα. Ο πρόεδρος είναι πλέον γνωστός παγκοσμίως, έχει αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων όπου πήγε, απ’ όπου πέρασε, οπότε, με τη συναίνεσή του φυσικά, εγώ θα τον ήθελα πρωταγωνιστή στο σποτ. Μόνο του. Χωρίς άλλα πρόσωπα, τα οποία ενδεχομένως θα αλλοίωναν το μήνυμα. Να ανεβαίνει το αρχοντόπουλο στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος, κι εκεί που θα κοιτάει από το παράθυρο από ψηλά και θα αγναντεύει τη γαλάζια πατρίδα μας, να ακούγεται ας πούμε από πίσω, σαν χαλί, η φωνή του Νίκου του Παππά του κοσμοναύτη να λέει το κλασικό πια, άλλα και διαχρονικά τόσο υπέροχο «ζωάρα, ρε μαλάκα μου, ζωάρα»!

Κι ύστερα ο φακός να τον δείχνει τον πρόεδρο Αλέξη σε μια θαλαμηγό, αραχτό και λάιτ, να φουμάρει με την πουράκλα, σαν κλαδί ελιάς στο στόμα μπροστά σε μια «να την πιείς στο ποτήρι» θάλασσα, να τη βλέπει ο πιθανός τουρίστας και να τρελαίνεται: αυτοί ζουν σαν βασιλιάδες ρε, πάμε κι εμείς να το ζήσουμε από κοντά το όνειρο, γιατί με Μέρκελ ή Τζόνσον δεν θα το απολαύσουμε στον αιώνα τον άπαντα…

Τροχονόμοι

Πλάκα, πλάκα, αλλά τι μας δείχνει όλος αυτός ο πανικός με τον οποίο μας ζάλισε τον έρωτα το τριήμερο ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι αν επιχειρείς να κάνεις αντιπολίτευση, η οποία να έχει απήχηση, να ακούγεται, να απευθύνεται σε ένα σοβαρό ακροατήριο δηλαδή, με θέματα όπως το σποτάκι για τον τουρισμό, δεν έχεις καμία τύχη. Καμία απολύτως. Θα μείνεις κολλημένος εκεί στο νταμπλ σκορ που σε έχει ο άλλος και σε κάνει να αναρωτιέσαι καθημερινά «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;». Τίποτε δεν έχουν τα έρμα. Μια χαρά θα ήταν, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στοχοπροσήλωση σε μια αντιπολίτευση σοβαρή, μετρημένη, για θέματα που αφορούν τη βελτίωση της ζωής των πολιτών της χώρας, και για τα σοβαρά γενικότερα, οικονομία, εθνικά, λειτουργία των θεσμών. Οχι αυτό που κάνει σήμερα και παραπέμπει σε τροχονόμο συμφερόντων. Προτάσεις απαιτεί ο ρόλος του, προτάσεις και λύσεις και μια αντιπολίτευση που θα τραβάει τα λουριά της κυβέρνησης όποτε χρειάζεται. Οχι να δείχνει προς τα έξω ότι κάνει διευθετήσεις. Γιατί το σποτ του τουρισμού κόστισε τόσο, ενώ υπήρχε ένας άλλος που θα το έκανε με τόσο, και κάποιος άλλος που θα το έκανε με ακόμη λιγότερο. Γίνομαι κατανοητός; Ελπίζω.

Αν και η αυθεντία του προέδρου Αλέξη δεν αναγνωρίζει ότι έχει ανάγκη υποδείξεων…

Ολα είναι καλώς καμωμένα…