Ντάμα σπαθί

Σαν να την είχε ανάγκη αυτή τη γλύκα η ελληνική κοινωνία. Αυτό συμπεραίνω από τον ευγενικό και συγκινημένο αποχαιρετισμό της προς την Αμαλία Μεγαπάνου. Την θυμόταν άραγε όλα αυτά τα χρόνια ή μήπως διαλέγουμε ποιον θα θυμηθούμε ανάλογαμε τις δικές μας ανάγκες της στιγμής; Το πρώτο μού φαίνεται λιγάκι υπερβολικό και το δεύτερο με βάζει σε σκέψεις σχετικά με τον ωφελιμισμό της μνήμης. Μου μπαίνουν συχνά τέτοιες ιδέες. Οτι η μνήμη, φέρ’ ειπείν, δουλεύει ώρες ώρες σαν μηχανισμός αυτοπροστασίαςκαι παρηγοριάς. Σπεύδει να τονώσει ό,τι έχει εξασθενήσει, ανακαλεί αυτό που δείχνει να έχει χαθεί για πάντα, βασικά θυμάται ό,τι την συμφέρει. Λίγη προσιτή αρχοντιά, στην παρούσα φάση, κι ένα ανάλαφρο άρωμα γυναίκας που κράτησε τη ζωή της σαν άντρας. Δεν είναι λίγα όλα αυτά αλλά δεν είναι και όλα. Σίγουρα δεν είναι όλα αφού τα in memoriam που πήρε το μάτι μου είχαν πάντα σαν συνοδό αίτιο το γάμο της με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, γεγονός που και να θέλεις, δεν μπορείς να το παραβλέψεις. Παρόλα αυτά όμως, έχουμε απομείνει κάτι λίγες που την Αμαλία την γνωρίσαμε ως «Μεγαπάνου» πάνω σε ράχες βιβλίων και όχι ως «Καραμανλή» μέσα στις υπέροχες πτυχωτές της εσθήτες. Θα σας πω πώς έγινε το πράγμα.

Είχαμε μόλις σκάσει από το αβγό, και σαν κίτρινα χνουδωτά κοτοπουλάκια του πρώιμου φεμινισμού, νομίζαμε ότι μπορούσαμε να διαχειριστούμε θέματα που έκαναν τζιζ όπως επί παραδείγματι την πορνεία. Με τι; Με ποια ψυχική ωριμότητα, με ποιες κοινωνικές προσλαμβάνουσες, με ποιες σεξουαλικές εμπειρίες πρωτίστως, που ήταν όλες τους ακόμα στη φάση του πρώτου draft, σκίσιμο και πέταμα. Κι ήρθε μια κυρία από το ρετιρέ της ελληνικής κοινωνίας, κατέβηκε στα καταγώγια και στις πιάτσες και μίλησε με αυτές τις γυναίκες χωρίς να σκεφτεί αν μυρίσει αλκοόλ ή χλωρίνη το καλοραμμένο της ρούχο. Μπήκε, βγήκε κι έγραψε γι’ αυτές των οποίων τα δικαιώματα νομίζαμε ότι περνάγανε αποκλειστικά από τα χέρια μας, εμείς οι ελευθερώτριες της φακής κι εκείνη μια κυρία της καλής κοινωνίας με τον αυστηρό της κότσο.  Μαθαίνεις όταν παθαίνεις την πλάκα σου. Κι εμείς την πάθαμε για τα καλά. Ελαφρύ το χώμα κι ανθισμένο.