Εμπειρία, ένας υπερτιμημένος παράγοντας

Ηταν Φλεβάρης του 2001. Η Μάιντς είχε κολλήσει στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας της Μπουντεσλίγκα 2 και το μέλλον της προδιαγραφόταν ζοφερό.

Ο τότε αθλητικός διευθυντής της ομάδας, Κρίστιαν Χάιντελ, βρισκόταν σε απόγνωση. «Ποιος μπορεί να σώσει την ομάδα;». Ο παλαιότερος παίκτης της Μάιντς ήταν ένας ψηλός τύπος, ξανθός, γυναικάς, που χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο είχε καταφέρει να επιβιώσει για 11 σεζόν. Το όνομά του, Γιούργκεν Κλοπ. Ο Χάιντελ είχε παρατηρήσει πως ο Κλοπ είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να εμψυχώνει τους συμπαίκτες του και να τους καθοδηγεί στον αγωνιστικό χώρο παρά το γεγονός ότι δεν ήταν αρχηγός.

«Αυτός θα μας σώσει» σκέφτηκε. Τον φώναξε στο γραφείο του και από τη μια στιγμή στην άλλη από ποδοσφαιριστή τον έκανε προπονητή. Ούτε διπλώματα, ούτε σχολές προπονητικής, ούτε εμπειρία. Τίποτα. Μοναδική γνώση ήταν όσα μάθαινε στο πανεπιστήμιο, στη σχολή Φυσικής Αγωγής. «Ηταν μια απόφαση που ελήφθη με το στομάχι και όχι με το κεφάλι» εξήγησε πολλά χρόνια αργότερα ο Χάιντελ.

Ο Κλοπ χρειάστηκε μόλις πέντε δευτερόλεπτα για να αποφασίσει. «Μπορώ να το κάνω» ήταν η απάντησή του. Μετά τη δεύτερη προπόνηση οι παίκτες ήταν έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά για χάρη του. Στο πρώτο παιχνίδι αντιμετώπισε την Ντούισμπουργκ που ήταν φαβορί. Η Μάιντς νίκησε με 1-0, ενώ οι αντίπαλοι δεν ακούμπησαν μπάλα. Η ομάδα της Ρηνανίας σώθηκε και τα υπόλοιπα στην καριέρα του Κλοπ είναι ιστορία. Λιγότερο βίαιη ήταν η προώθηση του Γκουαρντιόλα στην πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα και του Ζιντάν στη Ρεάλ. Και οι δύο όμως ήταν άπειροι από κοουτσάρισμα επαγγελματικής ομάδας όπως ο Κλοπ. Οπως ο βασικός υποψήφιος για τον πάγκο του Παναθηναϊκού Ντάνι Πογιάτος. Μήπως τελικά η εμπειρία είναι ένας υπερτιμημένος παράγοντας σε σχέση με τις φρέσκες ιδέες, το πάθος για δουλειά και την αγαστή συνεργασία με τους ποδοσφαιριστές; Μήπως κάθε Πογιάτος είναι πολύ καλύτερος από έναν χορτασμένο Μουρίνιο και έναν κουρασμένο Αντσελότι;